সোঁৱৰণী ....ৰংঘৰৰ বাকৰিত ණ...নাঙ কল্যাণী গগৈ



ৰংঘৰৰ বাকৰিত
তাহানিৰ সেই ৰাঙলী দিনত
বান্ধিছিল একতাৰ জৰী ।

মিছিং কছাৰী নগা দেউৰী
কোঁচ আহোমৰ
সাতভনীৰ মেলা
প্ৰকৃতিৰ ৰাণী
মোৰ এই অসমভূমি ।

সাতোভনীক আজি সাত ভাগ কৰিলে
ভেদা ভেদৰ অগনি আনি
কাল শতৰুৱে চোতাল ভৰিলে
কলুষতাই ধৰিলে ছানি ।

চৌদিশে কেৱল ধৰ্ষণ লুন্ঠন
সংস্কৃতিৰ বৰঘৰত
বৈছে দুষ্কৃতিৰ পল ।

বৰ্বৰতাৰে দুহাত সজ্বিত কৰি
আখৰা কৰিছে
আভোৱা প্ৰেমৰ ।

ওৰেটো প্ৰগতিৰ বাট
বঙহে মঙহ খোৱা
লোভত মাতাল ।

শৈশৱৰ সেই মধুৰ সপোনৰ
শান্তি-নীড় ক'ত বা হেৰাল
এতিয়া বৈছে অচিন বতাহ
দূৰতে ৰয় আত্মীয়তা ।

পূৱত গজিবলৈ
প্ৰেমৰ আলিবাট
উজালি বান্ধো আহ
ৰঙালি টঙালি গাত ।

পশ্চিমৰ ক'লা ডাৱৰ ঠেলি
আহিছে মেঘালী
কৰ্ষণ কৰ তই
লুইতৰ উৰ্বৰ ভূমি ।

শইচৰ গুটি লৈ
আছোঁ তোৰ কাষৰতে ৰৈ
পূৱে পশ্চিমে উত্তৰে দক্ষিণে
যাপন কৰিবলৈ ।