ব'হাগ বিহু : এশ এটি শাকৰ সম্পৰ্ক, ණ...চাও সঞ্জীৱ ফূ কে ( বৰুুৱা ) , শিৱসাগৰ



       বিহু মূলত প্ৰকৃতি আশ্ৰিত কৃষি উৎসৱ ৷ বিহুক কৃষিজীৱি লোকে নিজ নিজ গোষ্ঠী পৰম্পৰাৰে ব্যাখ্যা দিলেও উজনি অসমৰ মংগোলীয় লোকসকলৰহে অন্যান্যসকলৰ অৱদান বেছি ৷ শদিয়াৰ পৰা কলিয়াবড় আৰু চটাই পৰ্বতৰ পৰা চিৰি লুইতক সামৰি বাস কৰা কৃষিজীৱি লোকে কৃষি কাৰ্যলৈ নমাৰ আগতেই নিজ পৰম্পৰাৰে বিহু পালন কৰিছিল যদিও বিহুৱে ৰাজকীয় মৰ্যদাৰে বিকাশ লাভ কৰিছিল আহোমসকলৰ দিনতহে ৷ স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপসিংহই ৰংঘৰ নিৰ্মাণ কৰি বিহুৰ আনন্দ তথা ৰীতি পালনত ৰজা প্ৰজা সকলোৱে বিহুৰ সৌন্দৰ্য্যক উপভোগ কৰিবলৈ সুবিধা কৰি দিছিল ৷ বিহু পালনৰ এই ছশ বছৰীয়া ৰীতি-নীতিৰ প্ৰভাৱ উজনিত বাস কৰা প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীলৈ বিয়পি পৰিছিল,  প্ৰজাঘৰৰ বিপুল সমৰ্থনত ৰজাঘৰে পোষকতা কৰাত এনে ৰীতি-নীতিয়েই জাতীয় আচাৰ নীতি হিচাপে স্বীকৃতি লৈ বৰ অসমৰ সাংস্কৃতিক ঐক্য সুদৃঢ়তাৰে জাতীয় উৎসৱ বিহু পৰিগণিত হ'ল ৷ তদুপৰি বিহুত বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ কৃষিৰ লগত জড়িত আচাৰ-নীতিসমূহ সাঙোৰ খাই পৰাত সকলো গোষ্ঠীৰ নীতি মিলি অসমীয়াৰ বিশাল মানস ৰাজ্যত একাকাৰ হ'ল ৷
                ব'হাগৰ প্ৰথমদিনটো উদযাপন কৰা হয় গৰু বিহু হিচাপে ৷ এই গৰু বিহুৰ দিনাই উজনি অসমত অধিকাংশ লোকেই এশ এবিধ বনৌষধি বিচাৰি খাইছিল ৷ এই ঔষধিৰ আঞ্জা খালে বছৰটোৰ বাবে শৰীৰ আৰু মনত কৰ্মপ্ৰেৰণা জাগে ৷ এশ এবিধ বন ঔষধ বুটলোতে কিছুমানৰ থুৰি, কিছুমানৰ পাত, কিছুমানৰ ফুল,  ডাল বা গা-গছৰ অংশ লোৱা হয় ৷ এশ এবিধৰ শাকৰ বিভিন্ন তালিকা দেখা যায় আহোম ভাষাত সুন্দৰ এখন তালিকা আছে ৷ এই তালিকাৰ লগত অনেক অঞ্চলৰ লোকৰ মতৰ লগত মিলে ৷ তলত নাম সমূহ উল্লেখ কৰা হ'ল: —
টাই আহোম শব্দ                       অসমীয়া শব্দ
১) ফাক-টাও                           জাতিলাও
২) ফাক-কটু                             ঢেকীয়া
৩) ফাকি-চিক-নাম              চেংমৰা
৪) ফাক-নাম-খেউ                 ভাতমেটেকা
৫) ফাক-কয়                            বিহলঙনি
৬) ফাক-পাক-লুঙ                   বৰপূৰৈ
৭) ফাক-চিউ-টেউ                   লাচকচি
৮) ফাক-মঞ                           মধুৰী
৯) ফাক-কট-খ্ৰম                মৰাণ আদা
১০) ফাক-চন-মাই নাম         কণা শিমলু
১১) ফাক-চম-চুম                  চাঙেৰি  টেঙা
১২) ফাক-চন-চুম-ৰাও          মধুসোলেং
১৩) ফাক-কাউ-লাঙ              লৰ বৰুৱা
১৪)ফাক-কন                            ঠুটনি বন
১৫) ফাক-নঙ-মা                   হেলাঞ্চিবন
১৬) ফাক-হুৱা                          মৰিচা
১৭) ফাক-লুম-চুট                    ৰঙা লাও
১৮) ফাক-চন-নাম                    কলমৌ
১৯) ফাক-পঙ                            নলচুপহি
২০) ফাক-কঙ                             মেচাকি
২১) ফাক-কঙ-চাঙ                      মেজেঙা
২২) ফাক-লুক                               কচলু
২৩) ফাক-পাম                             কোমোৰা
২৪) ফাক-টুম-কাউ                       বাবৰি
২৫) ফাক-টুম-চাই                   বালিবাবৰি
২৬) ফাক-মুন                                   লফা
২৭) ফাক-মুন-ৰা                     চুতীয়া লফা
২৮) ফাক-কাউ-চিউ            পালেং
২৯) ফাক-কাউ                 লাইশাক
৩০) ফাক-কি-হম              মেমেধু
৩১) ফাক-ই-ছঙ                 ঢলা পালেং
৩২)ফাক খুম                        খুতুৰা
৩৩) ফাক লুক                     মাটিমাহ
৩৪) মাক খ্ৰ                           বেঙেনা
৩৫) মাক খ্ৰম                           কেৰেলা
৩৬) মাক হয়                         জালুক
৩৭)  মাক ৰুঙ                         ভেঁকুৰি
৩৮) মাক অয় ৰঙ                    জিকা
৩৯) মাক অই লাই                   ধুন্দুলি
৪০) মাক ফপ লুঙ                    ভোল
৪১) মাক খ্ৰ খাও                          বিলাহী
৪২) মাক খ্ৰম খাও                     ভাতকেৰেলা
৪৩) মুক দাম                            এডলীয়া কচু
৪৪) মুক খ্ৰাই                              কলীয়া কচু
৪৫) ঞা হম টক                          নীলকণ্ঠ
৪৬) ঞা ফিট                               ববচা
৪৭) ঞা ৰাঙ ৰিঙ                          কাৰ্শলাবন
৪৮)  ঞা টাও লিও                        জেটুলি পকা
৪৯) ঞা লিও লিঙ                         দীঘলতি
৫০) ঞা ডেইঙ                             জেতুকা
৫১) ঞা বান ফাক                          বনমৰা
৫২) ঞা জা ফেট                              দুবৰী
৫৩) ঞা হান কাম                           তুলসী
৫৪)    ফা অম আই লুঙ               বৰ মানিমুনি
৫৫) ফা অম নয়                           সৰু মানিমুনি
৫৬) ফা খিন মন                        কুকুৰ সূতা
৫৭) ফা পান তন ই লুঙ                  মালভোগ
৫৮) ন্যা ইট ন্যু                              পনৌনোৱা
৫৯) চা লুঙ নিউ                             তিতাবাহক
৬০) ফাও মা লঙ ৰাউ                 টিকনি বৰুৱা
৬১) মা লিন থনি                         কেকৈ টেঙা
৬২) থাও পম                              টুবকী লতা
৬৩) চিক কন মান                       চৈ
৬৪)  থাও খুত মান                        ভেদাইলতা
৬৫) কাউ ফা                                  হেটভেদেলী
৬৬)  ফিট কাউ                             গাজ বিৰিণা
৬৭)  টু মাক ডাখ                            থেৰেজু
৬৮) টুন লুক চাক                            বৰ্হমথুৰি
৬৯) মাক মান                               তিল
৭০) টুন মাক নিউ                            তেতেলী
৭১) ৰম খাও                                  কেহেৰাজ
৭২) মণি মুক চাহ                            শেলুক
৭৩)মা মু ছাম                                কেহেৰু
৭৪) নাম চাম                                মাদুৰী বন
৭৫) টুন চুম চাম                         বৰ থেকেৰা
৭৬) মা পা টা                              বন জালুক
৭৭) ফা হুম                                নহৰু
৭৮) বাই বুন                                  বেত গাজ
৭৯) ব্লক ঞা নাঙ                           তং লতি
৮০) ব্লক হুম                                    সেউতী
৮১) ব্লক খে                                    তগৰ
৮২) ব্লক হম                                খৰিকাজাঁই
৮৩) ব্লক পাট মুঙ                              পাৰিজাত
৮৪) ব্লক চিপ ৰিপ                            বকুল
৮৫) ব্লক খাও পে                               কঠনা
৮৬)ব্লক খেঙ                                    নাহৰ
৮৭) ব্লক কিঙ                                    কেতেকী
৮৮) ব্লক খাম                                     কপৌফুল
৮৯) ব্লক চিং ফা                               চিং ৰা ফুল
৯০) ব্লক ৰুণ                                     দ্ৰোণ ফুল
৯১) ব্লক খিন                                      কেঁতুৰি
৯২) ব্লক লঙ চং                                  লং
৯৩) ব্লক ঙিও                                    গুৱামালি
৯৪) ব্লক মু                                         পদুম
৯৫) ব্লক কা ফু খাও                        ফুটুকলা
৯৬ ) খ্ৰীঙ                                        আদা
৯৭) মন মিউ                                 এডলীয়া কচু
৯৮) ফিক নাম                                বিৰিণা
৯৯)  চাম চু                                      বচ                              
১০০) থাও পম                                 মাধৈলতা
১০১) ঞা হুক কাই বা নাই            সুকলতি

সহায়ক প্ৰসংগ :
১) বিহু আকৌ আহিল  ( হেম বুঢ়াগোহাঞি )
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

শ্ৰদ্ধাঞ্জলি

বৃহৎ টাই আহোম জাতিটোৰ বাবেই আজি অপূৰণীয় ক্ষতি ! সমগ্ৰ জীৱনজুৰি জাতিটোৰ পুনৰুদ্ধাৰ কামত নিয়োজিত হৈ পাটসাঁকোত কেন্দ্ৰীয় টাই একাডেমীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা টাই আহোমৰ জাতীয় সংগীতৰ স্ৰষ্টা ম লুঙ জোনাৰাম চাংবুন ফুকন প' চাও আমাৰ মাজত আৰু নাই ৷ তেখেতৰ কৰ্মৰাজি সদায় আমাৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ থাকিব ৷ তেখেতৰ মৃত্যুত খ্বন মৗঙৰ সম্পাদনা সমিতিৰ তৰফৰ পৰা গভীৰ শোক প্ৰকাশ নিবেদন কৰিলো ৷ তেখেতৰ আত্মাই সদগতি লাভ কৰক ফুৰাতাৰাৰ ওচৰত এইয়ে প্ৰাৰ্থনা ৷ " চাং নাই চ্যাও নু ৰু চাও কা ঐ চ্যাও নু ৰু চাও কা ঐ চ্যাও নু ৰু চাও কা ঐ ৷ ফি ফান বাই জীম কন ফাত ফান বাই জীম চেন ক্ক দিন ক্ক ফা মৗ লেক ৰু ক্ক দিন ক্ক ফা মৗ লাক হান চাও ফা ফান টাই লাং বাক লাং ক্ক ফি ক্ক চাং ক্ক বাক মাই কুন ফি ক্কলে নাপাক চেম দাই মিং পি চাং নাই চাও কা ঐ ৷ নুক কি দাই চাও ৰেণ মান ক্ক কুন ফু কে টাই জি জাও কুন টাই মিং ক্লাং ৰেণ ৷ কুন টাই মিং ক্লাং হন কাই লে কাই অন বা ক্ক বোকোন ফি ক্ক বুখেন ৰাং ঐ ৰ ঙা মে নাই দেন ছি দাই পেত খুন বান ৷ ৷ "
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

ঢকুৱাখনাৰ স্বাভিমান: ফাটবিহু ණ ...বিকাশ দিহিঙীয়া, ঢকুৱাাখনা কলেজ



     "পখিলা উৰাদি উৰ ঐ নাচনী
             পখিলা উৰাদি উৰ
    ৰজাৰো আগৰে ফাটবিহুখনিৰ
           নেপাবি পিৰিতিৰ ওৰ"

       ঢকুৱাখনা আৰু হাবুং ।  বুৰঞ্জীৰ মতে ঢকুৱাখনাৰ প্ৰাচীন নাম আছিল হাবুং । টাই আহোম  ভাষাৰ শব্দ 'হা' আৰু 'বুং' মিলি হাবুং হৈছে। 'হা' মানে বহল আৰু 'বুং' মানে ঠাই । অৰ্থাৎ আহল বহল ঠাই । আন এক অৰ্থত হাবুং মানে পলসুৱা আৰ্দ্ৰভূমি। অন্য এক তথ্য মতে, পূৰ্বতে হাবুং এখন ৰাজ্যৰ দৰেই আছিল যিখন ৰাজ্য দীঘলে ৩০ মাইল আৰু বহলে ১৫ মাইললৈকে বিস্তৃত আছিল। এই ৰাজ্যখন চামপৰা আৰু সোৱণশিৰি নৈৰ সংগমস্থলত আছিল বুলি কোৱা হয়।  হাবুংত সেইসময়ত ভূঞাসকলৰ ৰাজত্ব চলিছিল । ১৫২৯ খ্ৰীঃ ত চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাই চুতীয়া ৰাজ্য দখল কৰাৰ তিনিবছৰৰ পিছত পশ্চিম সীমাৰ ভূঞাসকলক দমন কৰি হাবুং ৰাজ্য আহোম ৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে । তাৰো আগতে চাও লুঙ ছৗকাফাই আহি এই অঞ্চলত বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । প্ৰায় তিনিবছৰ কাল নানা প্ৰাকৃতিক দুৰ্য্যোগ আওকাণ কৰি বসবাস কৰাৰ পিছত ১২৪৪ খ্ৰীঃ ত প্ৰলয়ংকাৰী বানে সমগ্র হাবুং ৰাজ্য বুৰাই পেলোৱাত চাও লুঙ ছৗকাফাই দিখৌমুখ হৈ চৰাইদেউলৈ গুচি যায় । বানপানীৰ সমস্যা নোহোৱা হ'লে হয়তো বৰ্তমানৰ ঢকুৱাখনাখনেই হয়তো আহোমৰ ৰাজধানী ৰুপে গঢ়ি উঠিলহেঁতেন ।

          বৰ্তমানৰ ঢকুৱাখনা মহকুমাটো লক্ষীমপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত যদিও ১৯৮৯ চনলৈকে ধেমাজী মহকুমাৰ অন্তৰ্গত এটা বিস্তৃত অঞ্চল আছিল । সামগ্ৰিকভাৱে ঢকুৱাখনা বুলি ক'লে ২৭.২৬ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৪.২৪ পূৱ দ্ৰাঘিমাংশৰ পৰা ৯৮.৪২ পূৱ দ্ৰাঘিমাংশৰ অন্তৰ্গত ভৌগোলিক এলেকাৰ ভূখণ্ডক নিৰ্দেশ কৰে। ঢকুৱাখনা অঞ্চলটোক ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰধান উপনৈ সোৱণশিৰিয়ে আৱৰি আছে।

         ঢকুৱাখনা নগৰৰ দাঁতিয়েদি বৈ যোৱা চাৰিকড়ীয়া নৈৰ পাৰতে অনুষ্ঠিত হয় ঢকুৱাখনাবাসীৰ প্ৰাণৰ উৎসৱ ফাটবিহু। ঔপন্যাসিক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে তেখেতৰ ‘গৰখীয়া’ শীৰ্ষক গল্পটোত ফাটবিহুতলিৰ নামটো ম'হঘূলি চাপৰি হিচাপে নামকৰণ কৰিছিল। তেখেতে চাৰিকড়িয়া নৈৰ উত্তৰ দিশত থকা বৰ্তমান চাৰিকড়িিয়া নৈৰ পকা দলংখনৰ পশ্চিমৰ এটি অৰণ্যময় চাপৰিৰ নাম ম'হঘূলি চাপৰি বুলি উল্লেখ কৰিছিল। অতীজৰে পৰা পৰম্পৰাগত ভাবে এই উৎসৱে কঢ়িয়াই ফুৰিছে সম্প্ৰীতিৰ বীজ ।

     স্বৰ্গদেউসকলৰ দিনৰ পৰা চলি অহা ফাটবিহুৰ যৱনিকা পৰিছিল ১৯১৮ চনত । তাৰ প্ৰায় তিনিকুৰি বছৰৰ পিছত ঢকুৱাখনাবাসীৰ আন্তৰিক প্ৰচেষ্টাত ফাটবিহু এক অভিনৱ ৰুপেৰে জনমানসত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় ।

     "ফাট্" শব্দটো মূলতঃ তাঈ ভাষাৰ শব্দ । বেপাৰ-বাণিজ্য কৰা ঠাইক ফাট বোলা হয় । আহোম ৰাজত্বকালত স্বর্গদেউসকলে নৈৰ পাৰৰ একোডোখৰ ঠাইত বেহা-বেপাৰ কৰিবলৈ সুবিধা কৰি দি ফাট বহুৱাইছিল । তথ্য মতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ লুইত-সোৱণশিৰিৰ মাজৰ এই চাৰিকড়িয়া নৈৰ পাৰত এটা ফাট আছিল । বিহুৰ বতৰত এই ফাটলৈ বিভিন্ন স্থানৰ পৰা মানুহ আহিছিল আৰু বয় বস্তুৰ বিনিময় কৰাৰ লগতে সকলোৱে মিলি বিহু কৰিছিল । কালক্ৰমত সেয়াই ফাটবিহুৰ নাম লয় । ফাটবিহুৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে ভিন্ন মতভেদ আছে । কিছুলোকৰ মতে এই ঠাইত বিহু মাৰি থাকোঁতে কেতিয়াবা ঢোল ফাটিছিল , নাচোতে নাচনীৰ ৰিহা-মেখেলা ফাটিছিল , ঢুলীয়াই নাচনীক পলুৱাই নিওঁতে নাচনীৰ আঁচল ফাটিছিল আৰু বিহুনাম গাওঁতে মাত ফাটিছিল। এই সূত্ৰে এইবিহুক "ফাটবিহু" বুলি কোৱা হয় ।

   বৰ্তমান সময়ত ফাটবিহু ব'হাগৰ শেষৰ ফালে তিনিদিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হয় । চাৰিকড়িয়া নৈৰ পাৰত শিশু গছৰে ভৰা মহঘুলি চাপৰিত সম্পূৰ্ণ প্ৰাকৃতিক ভাবে ফাটবিহু উদযাপন কৰা হয় ।

     ফাটবিহুৰ বিশেষত্ব এইয়ে যে বিহুৰ বাকৰিত জাতীয় সাজ-পাৰ পৰিধান কৰাটো বাধ্যতামূলক । ইয়াৰ বাবে প্ৰতি পলে সাজু থাকে স্বেচ্ছাসেৱক/সেৱিকা সকল । মঞ্চত জোতা-চেন্দেল পিন্ধি সোমাবলৈ দিয়া নহয়, সেয়া লাগে নিমন্ত্ৰিত তথা বিশিষ্ট অতিথিয়েই নহওক কিয় । আৰু এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল যে অতিথি সকলক শৰাই আগবঢ়াই সেৱা কৰিহে আদৰ সম্ভাষণ জনোৱা হয় । ঢকুৱাখনাৰ প্ৰত্যেক জাতি জনগোষ্ঠীৰ সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণ বিশেষ ভাবে লক্ষণীয় ।

     ফাটবিহুৰ স্বকীয়তা, প্ৰকৃতিৰ সতে ওতপ্ৰোতঃ সম্পৰ্ক, বিহুনাচৰ সুকীয়া তথা স্বতঃস্ফূৰ্ত শৈলী, আধুনিকতাই স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰা বিহুনাম এইবোৰেই ফাটবিহুক জনমানসত এক বিশেষ স্থান দিবলৈ সক্ষম হৈছে ।  বিহুত তিনিদিন জনসমূদ্ৰত পৰিণত হোৱা মহঘুলি চাপৰি কথাবোৰ কৈ থাকিলেও যেন শেষ নহ'ব । শেষত 'ঢকুৱাখনাৰ পৰিচয়' থকা বিহুৰ এটি নামেৰে সামৰণি মাৰিলো---

        "অ' আইদেউ লচপচী
                ৰিহা ল'লা কেঁ‌চ বাছি
                দৰা ল'লা মনে বাছি
        আকৌ তোমাৰ বিহুলৈ
        আকৌ তোমাৰ বিহুলৈ মন"

তথ্যঃ  বিহুৱান (ফাটবিহুৰ বাৰ্ষিক স্মৃতিগ্ৰন্থ)


সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

আহোম যুগৰ শেনমেলা আৰু শেনযুঁজ ණ...চাও বিকাশ জ্যোতি ৰু-পাক, যোৰহাট



বিহুৰ মাজেৰে অসমৰ  ক্ৰীড়া অথবা খেলে শৈশৱত ভৰি দিলেও আহোম যুগত অসমৰ ক্ৰীড়াই গা কৰি উঠিছিল ৷ আমি অসমত যদি ক্ৰীড়াৰ  পৃষ্ঠপোষকতাৰ  কথা কওঁ তেতিয়া হ’লে আহোম যুগক শ্ৰদ্ধা সহকাৰে সোঁৱৰিব লাগিব ৷ আহোম স্বৰ্গদেউ অথবা ৰাজপৰিয়ালৰ পৰা খেলক যিদৰে পৃষ্টপোষকতা আগবঢ়োৱা হৈছিল,  সেয়া হয়তো আজিৰ  চৰকাৰেও আগবঢ়োৱা নাই ৷ তাহানি এতিয়াৰ দৰে ক্ৰিকেট-ফুটবল আদি নাছিল ৷ কিন্তু আছিল ম’হ যুজ,  মাল যুঁজ,  দৌৰা ,তৰোৱাল খেল,  শেন মেলা,  ঘোঁৰা দৌৰ,  কাঁড় খেল ইত্যাদি ৷ আমি ম’হ যুঁজক বৰ্তমানৰ  স্পেইনৰ বাফেলো যুঁজ,  তৰোৱাল খেলক ফেন্সিং,  ঘোঁৰা দৌৰক ইকুৱেষ্ট্ৰিয়ান , কাঁড় খেলক আৰ্চাৰী,  মাল যুঁজক ৰেষ্টলিং বুলি কব পাৰো ৷ এনেবোৰ খেলক ৰাজ পৰিয়ালৰ পৰা অথবা আহোম শাসন কৰ্তাসকলে  পৃষ্ঠপোষকতা  আগবঢ়াইছিল  বিভিন্ন মাধ্যমেৰে  ৷ ৰজা ঘৰে এই ক্ষেত্ৰত  মুকলি মনে কাম কৰি গৈছিল ৷ তেতিয়াই  বিশেষ বিশেষ খেলৰ বাবে বিষয়া কৰ্মচাৰী,  প্ৰশিক্ষক পৰ্যন্ত নিযুক্তি দি ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি জনগণৰ মন আকৰ্ষণৰ প্ৰয়াস কৰিছিল  ৷ এই চমু লিখনিত আহোম যুগৰ  এক প্ৰিয় খেলৰ কথা উল্লেখ কৰিব ওলাইছো ৷ ব'হাগ বিহুৰ সময়ত এক অানন্দময় খেলৰ মেলা হৈছিল যাক কয় শেন মেলা ৷ এই শেন মেলা অাজি প্ৰায় বিলুপ্তিৰ পথত ৷
শেনমেলাৰ বাবে শেনচোৱা বৰুৱা আৰু শেনচোৱা বৰাক নিযুক্তি দিছিল আহোম স্বৰ্গদেউ সকলে ৷ আহোম যুগত মাল যুঁজ,  ম’হ যুঁজ আদিয়ে দৰ্শকক আহ্লাদিত কৰিলেও শেন আৰু কণুৱাৰ খেলে সবাকে অধিক আমোদ দিছিল ৷ এই শেন আৰু কণুৱাৰ খেলৰ বাবে স্হাপন কৰা হৈছিল চৰাইচোং ৷শেন মেলাত অংশ লোৱা শেন চৰাইক প্ৰশিক্ষক সকলে দিয়া অভিনৱ প্ৰশিক্ষন মন কৰিবলগীয়া আছিল ৷ বিশেষকৈ খেলৰ মাজত শেন চৰাইটোৱে কণুৱাক বধ কৰি ঠোঁটেৰে কামুৰি আকাশলৈ গৈ অভিনৱ ছন্দেৰেল খৰলুটি মাৰি তললৈ  নামি অহাৰ দৃশ্য চাই থাকিবলগীয়া ৷

নিশ্চয় সকলোৱে প্ৰশ্ন কৰিব শেন মেলা কেনে ধৰণৰ খেল  ? শেন মেলাৰ বাবে স্বৰ্গদেউসকলে চৰাইচোং স্হাপন কৰিছিল ৷ চৰাইছোং হ'ল  ছয়-সাত খন পথাৰৰ মুকলি মঞ্চ ৷ কনুৱাৰ প্ৰিয় খাদ্য হল মাছ ৷কনুৱাক সদায় পেট ভৰাই মাছ খাব দিয়া হয় ৷ খেল অনুষ্ঠিত হোৱাৰ কেইবাদিনো আগৰ পৰা  কনুৱাক ধৰি আনি মাছ খাব এৰি দিয়া হৈছিল ৷ ইয়াৰ বাবে শেনচোৱা বৰুৱা আৰু শেনচোৱা বৰাই শেন চৰাইক বিভিন্ন ধৰনে প্ৰশিক্ষণ দিছিল ৷ এই শেন খেলৰ নিৰ্দিষ্ট দিনটোত ৰজা,  প্ৰজা,  বিষয়া সকলো চৰাইচোংলৈ কনুৱা চৰাইক গৈ ভয় খুৱাই দিয়াত  কনুৱাই নিজৰ প্ৰাণ  বচাবলৈ আকাশলৈ উৰি গৈছিল ৷ সেই মূৰ্হুততে শেন মেলা আৰম্ভ  হৈছিল ৷ কনৱাই আকাশৰ বহু ওপৰলৈ গৈ অস্পষ্ট হোৱাৰ সময়ত শেনচোৱা বৰুৱাই শেন চৰাইক মেলি দিয়ে ৷ শেন চৰাই সমূহে  পলকতে গৈ  কনুৱা চৰাই সমূহে পলকতে গৈ  কনুৱা চৰাই জাকত সোমাই যুঁজিবলৈ ধৰে  ৷ এই যুঁজত  শেন চৰাই কিমান সফল  হয় সেয়া শেনচোৱা বৰুৱা অথবা শেনচোৱা বৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে ৷ পাকৈত শেন চৰায়ে  কেতিয়াবা কেইবাটাও  কনুৱা চৰাই মাৰি পেলায় ৷  কনুৱা চৰাই আকাশৰ পৰা ধপচকৈ  মাটিত পৰিলে ৰজা, প্ৰজাৰ আনন্দ সীমা নোহোৱা হৈছিল  ৷ এইদৰে কেতিয়াবা শেনটোৱে যুঁজি যুঁজি এটা মৰা কনুৱাক ঠোঁটেৰে কামুৰি আকাশলৈ গৈ অভিনৱ ছন্দেৰে তললৈ নামি আহে  ৷ এনে সময়তে  দুজন শেনচোৱাই এখন কাপোৰ মেলি ধৰে আৰু শেন অাৰু প্ৰানহীন  কনুৱাটো কাপোৰত পৰে  ৷ এই শেন মেলাত কৃতিত্ব  দেখুওৱা  শেনৰ গৰাকীক  বঁটা দিয়াৰ ব্যৱস্হা কৰে ৷  এই শেন মেলাত যদি  শেন চৰাইটোৱে  কনুৱা চৰাইৰ সৈতে যুঁজ নকৰি ক’ৰবালৈ  পলাই যায় তেন্তে শেনৰ গৰাকীক বাঘ ঢ়কাৰে শাস্তি দিয়া হৈছিল ৷

বৰ্তমান এই খেল প্ৰায় বিলুপ্ত  ৷ এই সমুহ পুৰণি খেল জীয়াই  ৰাখিবলৈ আমি চেষ্টা কৰা উচিত ৷
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

সম্পাদকীয় বিষয়: বিচুৰ পৰা বিহু, বিষুৱলৈ পদোন্নতি

সম্পাদকীয়

বিষয়: বিচুৰ পৰা বিহু,  বিষুৱলৈ পদোন্নতি

" আন নাঙ জিম মউ পয়জু বান
কুন ফি বুত ফি বুত মা ম্যুঙ
নাম ফুন তুক জিম মা জিম মা ৷৷

অক তুন মাই টাই , তাব ত চি হান ডু
ৰুণ পীন তুন নাঙ মুন ৷৷
ৰাঙ বিচু ৰং হাই লে লাও ঐ
নাম চাম ঐ,
পীত লিঙ ফা ঙাম ৰাঙ ঐ
ৰু পাত নক ফা বেক নাম না ঐ
ঙাম কুপি কোছেং বউ মিতেক ৷৷
( দেও বুৰঞ্জী ) "
বিহুৰ আগমন প্ৰকৃতিলৈ ন ৰুপত, নতুন সাজত ৷ এইয়া পুৰণিক সামৰি সুতৰি নতুন বছৰক আদৰাৰ সময় ৷ অতীজৰ পৰে নিৰবিছিন্নভাৱে বিহু আমাৰ মাজলৈ আহিছে সেই একেদৰেই ৷ কিন্তু সমান্তৰাল বিহুক লৈ কিছুমান ন ন বুদ্ধিজীৱিৰ ন ন মতামত ৷ তাহানিৰ সেই চোতালৰ ,গছতলৰ বিহুৱে আজিৰ মঞ্চত থিয় দি বিহুৱে বিহুক বিচৰা দৰে অৱস্থাত উপনীত হব লগা হৈছে ৷
               বিহুৰ উৎপত্তি,  বিহুৰ ক্ৰমবিকাশ,  বিহুৰ অৱস্থিতিৰ কথা আলোচনা কৰিবলৈ গৈ আধুনিক বুদ্ধিজীৱিসকলে বিহুক বিষুৱত থাপনা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰা লক্ষ্য কৰি আমি কব বিচাৰিম যে দৰাচলতে বিহুৰ লগত বিষুৱ শব্দৰ সম্পৰ্কযুক্ত কৰি এইসকলে বিহুক আৰ্যকৰণৰ সপক্ষেহে সজোৰে দাবী উত্থাপন কৰিছে ৷ কিন্তু মন কৰিব লগীয়া কথা এইয়ে যে এই বুদ্ধিজীৱিসকলৰ প্ৰপিতামহ সকলৰ এচামে এসময়ত বিহুক ইতৰ প্ৰাণীৰ উৎসৱ বুলিহে অভিহিত কৰি গৈছে ৷ বিহু কৃষিৰ লগত সম্পৰ্কিত উৎসৱ ৷ কৃষিক গইনা লৈয়ে অসমীয়াৰ সংস্কৃতিৰ বুনিয়াদ গঢ়ি উঠিছে ৷ তাহানিদিনৰ কৃষিজীৱি সমাজখন স্বাভাৱিকতে অদৃষ্ট-বিশ্বাসী ৷ অদৃষ্টৰ বিশ্বাসত নিজ নিজ গোষ্ঠী পৰম্পৰাৰে পূজা-পাতল , উৎসৱ পাৰ্বন পাতি কৃষি-কাৰ্যত নামিবলৈ দেহ আৰু মনলৈ অদম্য বল,  সাহস গোটাই লয় ৷ মংগোলীয় ঠালৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীয়ে সুকীয়া সুকীয়া পৰম্পৰাৰে  অতীজৰে পৰা বিহু পালন কৰি আহিছে ৷ পূৰ্বতে বিহু প্ৰথম অৱস্থাত ক'ত কেনেদৰে পতা হৈছিল তাৰ বিশদ বিৱৰণ পাবলৈ নাই যদিও এইটো অনস্বীৰ্কায্য যে,  ১২ শ শতিকাতে পাটকাই পাৰ হৈ অসমলৈ অহা টাই সকলেই অসমত বিহুৰ বহুল প্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু ৰাজকীয় মৰ্যদা প্ৰদান কৰি জাতীয় উৎসৱত পৰিণত হোৱাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিছিল   ৷ টাই আহোমসকলৰ দেওবুৰঞ্জীত উদ্ধৃত লিপিসমূহৰ পৰা বুজিব পাৰি টাই সকলে বিহুক ৰাঙ বিচু বুলি অভিহিত কৰিছিল ৷ বি শব্দই বিচনী, বতাহ আৰু চু শব্দই শীতল, বতাহ বুজাই ৷ অৰ্থাৎ প্ৰকৃতিৰ এই সুন্দৰ সময়খিনিয়েই আছিল উৎসৱৰ সময় ৷ ৷ মানদেশ বা নৰাদেশ টাই আহোমসকলৰ পিতৃপুৰুষৰ দেশ ৷ টাই আহোমসকল এই অঞ্চললৈ আহোতে তেওঁলোকৰ পিতৃৰাজ্যৰ পৰা বিহু সংস্কৃতি লগত লৈ আহে বুলি কোৱা হয় ৷ বিহুগীতত এনেদৰে পোৱা যায়—
" লাহে লাহে ঐ
বিহু কোন ঢালে আহে?
পূবে পশ্চিমে উত্তৰে দক্ষিণে
বিহু কোন ঢালে আহে?
মান দেশত আছিলে
মান তৰা এযুৰি
আছিলে নৰিয়াত পৰি
যেতিয়া শুনিলে বিহুৰে বতৰা
আহিলে কাছুটি ধৰি ৷ "
          ইয়াৰ পৰা ঠাৱৰ কৰিব পাৰি যে বিহু মানদেশৰ পৰাই টাইসকলৰ স'তে অসমত প্ৰৱেশ কৰিছিল ৷ টাইসকলৰ পূৰ্বৰ স্থান আছিল চীন দেশৰ য়ুনান প্ৰদেশ ৷ এই য়ুনান প্ৰদেশৰ টাই সকলৰ মাজত বিহু পৰম্পৰা অতি প্ৰাচীন কালৰ পৰাই চলি আহিছে ৷ অসমত পালন কৰা ব'হাগ বিহু, ভোগালী বিহু চীন দেশৰ টাই জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে উলহ-মালহেৰে পালন কৰে ৷  অকল চীন দেশতে নহয়,  থাইলেণ্ড, লাওচ, কম্বোদিয়া,  বৰ্মদেশ, ভিয়েটনাম আদি দেশতো ব'হাগ আৰু ভোগালী বিহু পালন কৰা হয় ৷ চীন দেশত ব'হাগ বিহু অসমৰ ব'হাগ বিহুৰ লগত একেসময়তে পালন কৰা হয় ৷ সেইদেশত বিহু বলীয়া ৰাইজে ঢোল-তাল বজাই নৈৰ পাৰত নৃত্য গীত কৰি মেলা পতা লগতে ইজনে-সিজনৰ গাত পানী ছটিয়াই ৰং-ৰইচ কৰে ৷ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলতো টাই খামটি,  টাই ফাকে, টাই শ্যাম, টাই আইতন, টাই খামিয়াঙ,  টাই টুৰুঙসকলেও ব'হাগ বিহুত পানী ছটিয়াই আনন্দ কৰে ৷ আজিও অসমত ব'হাগ বিহুত পথাৰত,  নৈ পাৰত পানী ছটিয়াই গৰুক গা-ধুওঁৱাৰ উপৰিও মানুহৰ গালৈ পানী ছটিয়াই লাও-বেঙেনা দলিয়াই আনন্দ কৰা হয় ৷  
                 যি কি নহওক বিহু সম্প্ৰীতিৰ উৎসৱ ৷ বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ সংমিশ্ৰণত গঢ়ি উঠা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ৰাজহা়ড় স্বৰুপ বিহুক ঠেক সীমাৰেখাৰে আৱদ্ধ কৰি ৰাখিব নোৱাৰি ৷ বিহুৰ পৰম্পৰা,  স্বকীয়তা বজাই ৰখাত সকলোৰে কিঞ্চিত হ'লেও দ্বায়িত্ববোধ আছে ৷ এই দ্বায়িত্ববোধেই আমাক আগবাঢ়ি যোৱাত সহায় কৰিব ৷        
              শেষত বিহুৱে সকলোলৈকে কঢ়িয়াই আনক সুখ সমৃদ্ধিৰ বতৰা, তাৰ কামনাৰে ৷
             

সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

Concept and Process of Revivalism ණ... Chao Nagen Hazarika



Ru-lai :

1. Acculturation -- is the transmission of culture from one generation to the next. 2. Clan -- is an extended network of relatives. Clan system -- is a form of social stratification in which individuals receive their social standing through belonging to an extended network of relatives. 3. Cultural Diffusion -- is the spread of cultural characteristics from one group to another. 4. Institutionalized Religion -- is the formal, highly structured organization, creeds, practices, and rules of conduct intended to assure doctrinal purity and aid believers in their efforts to live by particular faith. 5. Material Culture -- is the material objects that distinguish a group of people, such as their art, buildings, weapons, utensils, machines, hairstyles, clothing, jewelry, and the likes. 6. Rituals -- are ceremonies or repetitive practices; in this context, religious observances or rites, often intended to evoke awe for the sacred. 7. Anti-oppressive Practice (AOP) -- is an approach to practice which argues that a person's environment shapes his/her individual experience and can be the source of significant problems. The goal of anti-oppressive practice is to acknowledge the existence of oppression of all forms and the complex nature of our identities. This knowledge can be used to overcome oppressive relationships at the individual and institutional or societal level, and broadly contribute to social justice. 8. Empowerment -- is the sense that people can create and take action on their own behalf to meet their physical, spiritual, and psychological needs; usually applied to the act of empowering marginalized groups, but can also be an issue in direct practice with individuals. Power can be a personal state of mind, in the sense that one feels one can make a difference and have control and influence over one's own life. It can also be empowerment within an organization in the sense that one has tangible influence and legal rights. Empowerment, then, involves both a personal perception of being in control and tangible elements of power within the various social structures of society.

'THINKING's used in REVIVALISM :  Red Hat Thinking -- is thinking based on emotion and feeling rather than reason and logic. 2. Yellow Hat Thinking -- is positive thinking. 3. Green Hat Thinking -- is creative thinking. 4. Black Hat Thinking --  is critical thinking that looks at flaws in or problems with a particular course of action. 5. Blue Hat Thinking --  is thinking that focuses on process rather than on content. 6. White Head Thinking -- is traditional logical thinking based on information that is known, available, or potentially discoverable. 7. Either/Or Thinking -- is the assuming that only one of the two conflicting notions can be correct 8. Both/And Thinking -- is assuming that there are many possible solutions to a problem, not just one. 9. Divergent Thinking -- is a type of thinking that starts from a single point or issue and expands outward, encompassing a wide range of solutions. 10. Convergent Thinking -- is a type of thinking that uses logical, rational processes and focuses on a specific goal, solution, or a way of doing of things.11. Zero-sum Thinking -- is the belief that the world has finite assets for which its inhabitants must contend on a win-lose basis; the basis of a competitive approach to conflict. 12. Thinking Outside the Box -- is thinking in one's own system, method, process, strategy, previous assumptions in order to meet  requirements in peculiar situations for helping people  without regard for traditions, norms, rules and established conventions. This is 'thinking outside box.

SELF CARE in REVIVAL works—

 The sun might be shining outside, yet we might not be feeling bright on the inside. Sometimes we feel down in the dumps and are unsure of what is causing the gloominess. These feelings can often been attributed to a poor diet, bad sleep and an unwelcoming atmosphere. In order to combat this and to improve our mood some organizations of the world in general, and the CHFA (Canadian Health Food Association) has some recommendations that can be easily implemented into any life style of ours irrespective of our geographical locations. 1. Getting Some Quality Z's -- Many of us overlook the benefits that sleep brings when it is regular, consistent and sufficient. Lack of sleep or even just poor sleep quality -- can negatively affect many facets of our lives, from work productivity to personal relationships, to our overall mood. At its worst, sleep deprivation has been linked to an increased risk of heart attack, stroke, depression and other illness. If we are having trouble falling asleep because of jet lag, a sporadic work schedule, or from being exposed to the bright, blue light of our computer screen or smartphone at night, we should try taking a melatonin supplement. Melatonin is a hormone that regulates our sleep patterns. A supplement can help us get to sleep and improve our quality of rest. <> 2. Change the Ambiance with Essential Oils --  Scent has powerful effect on our emotions and can affect how we perceive other people and our experiences. Similar to how scent can make or break a great meal, being surrounded by calming scents in our day-to-day life can improve our physical and emotional state. Aromatherapy goes hand-in-hand with improving our quality of sleep. furthermore, there are many applications for different scents. Finding one we enjoy and surrounding us with, it can make us feel calm, and lower our stress and anxiety levels. Some essential oils commonly used for their healing properties are sesame oil, lavender, chamomile and sandal-wood. When looking for essential oils, we should choose those that are natural and made without synthetic chemicals. 3. A Healthy Gut Makes a Happy Person -- When we think about heading to the junk food aisle, we should keep walking and check out some healthier alternatives instead. Although indulging our cravings may seem like a a good idea at the time, making a habit out of junk foods can have negative effects on not only our body, but on our mind as well. Food that are high in complex carbohydrates and lean protein not only provide more energy for our body so we can stay active, but they have been found to increase the levels of serotonin in the brain. Serotonin is a chemical neurotransmitter that is thought to be a major factor in feelings of well-being and happiness.  Other nutrients that can help improve moods are magnesium and vitamin D. Magnesium helps to regulate stress, and vitamin D keeps immune system in check. If we are having trouble getting enough of these nutrients from our diet, we should consider supplementation, and consult health care practitioner to find out what options are best for us .

REVIVALISM and Self-care TIPS —

  In this day and age when most people have very busy lives, it can be hard to take care or ourselves. But it is important to find even a few moments here and there where you can do something good for yourself.Please see what works for you, and leave the rest.  1. Take time for yourself -- having time ans space to ourselves can help us feel refreshed. Even finding just five minutes you can close your eyes and focus on yourself can help you better. But if you can set aside a larger chunk of time where you only focus on yourself and what you need to do, that is even better. 2. Do something nice for your body -- It is easy to ignore our body's aches and pains, or to forget to take care of ourselves. But we live in our bodies. Take a comfortable bath and then stretch. 3. Find some comfort -- We all need comfort sometimes, and it is good to recognize when we try to get what we need. Write something on your race, eat a particular health food like nu-hu, nu-kai, pla (whatever food makes you feel good), or find a smell that brings you particular comfort (some common smells are flowers, cinnamon, tea flavour, sesame oil, and so on).4. Transport yourself into another world --We all need break sometimes from the realities of the world. You can curl up with a good book specially on your race, movie, or magazine, or just let your mind drift where it wants to go. 5. Be playful or silly -- Being playful and silly can bring out the child in us, and help us feel more light-hearted. You can blow some soap bubbles, throw confetti around, make cakes, blow a 'blok-sing-pha' puff and make a wish, watch the clouds and make up ideas of what they look like, go to a river bank and try to see fishes, go to a forest fringe and sing, hug a dog, and so on. 6. Take a mental health day -- When you need to really take care of yourself and you are fed up with work, take a day off if you can spare and then do whatever your heart wants to. Make the day all about things you want to do. A 'mental health day' can help more than a week. 7. Take a walk in nature -- Sometimes we forget to notice the world around us. Reconnecting with nature can help us feel more grounded and calm. You can go for a walk in nature's space, a park,look at and feel the trees, really notice the sky, and breathe. 8. Do something you have wanting for a long time -- Is there something you keep putting off when you have more time, or for a better time? Why not do it now? Rong-boi-boi.
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

কেলা আৰু অন্যান্য প্ৰসংগ ණ...টুনুজ্যোতি গগৈ


অসমৰ, বিশেষকৈ উজনি অসমৰ গ্ৰাম্য সমাজত কেলা শব্দটো শিক্ষিত-অশিক্ষিত বহু ব্যক্তিয়েই নিজৰ চূড়ান্ত আৱেগ (খং, উত্তেজনা, মৰম আদি) প্ৰকাশ কৰিবলৈ দ্বিধা-সংকোচহীনভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে৷ অৱশ্যে, ৰাজহুৱা স্থানত বা তথাকথিত ভদ্ৰ সমাজত এই শব্দটো ‘অশ্লীল' বুলি প্ৰায়ভাগেই ব্যৱহাৰ নকৰে৷ এইখিনিতে প্ৰশ্ন হয় – শব্দটো সঁচায়ে অশ্লীল বা অবাচ্য নে? যদি এই শব্দটো অশ্লীলেই, তেন্তে অন্যান্য অশ্লীল শব্দৰ তুলনাত গ্ৰাম্য সমাজৰ কথন-মথনত এই শব্দটোৰ সঘন ব্যৱহাৰ কিয় হয়? এই শব্দটো আৰ্যমূলীয় নে অনাৰ্যমূলীয়? এনে প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ বিচাৰি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, গৱেষক-অধ্যাপকসকলে বিদ্যায়তনিক পৰ্যায়ত পদ্ধতিগতভাৱে আলোচনা-গৱেষণা কৰিলে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ কিবা ক্ষতি হ'ব বুলি নাভাবো, বৰং অলপ হ'লেও লাভহে হ'ব৷ নিজৰ ভাষাটোৰ সমৃদ্ধি আৰু বৈচিত্ৰ্য প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবেই বিশ্বৰ কেইবাটাও শক্তিশালী ভাষাত অশ্লীল শব্দৰ অভিধান পৰ্যন্ত প্ৰণয়ন হৈছে৷ কিন্তু, অসমীয়া ভাষাত তেনে এখন অভিধান ইমান সোনকালে আৰু সহজে প্ৰণয়ন হ'ব বুলি আশা কৰিব নোৱাৰি৷ অৱশ্যে, শেহতীয়াভাৱে অসমীয়া ভাষাত প্ৰচলিত গালি-শপনি, অশ্লীল শব্দৰাজিক লৈ বিদ্যায়তনিক পৰ্যায়ত গৱেষণা আৰম্ভ হৈছে, কিন্তু কেৱল ‘কেলা' শব্দটোক লৈ গৱেষণা আৰম্ভ হৈছে বুলি অদ্যপি শুনা নাই৷ বহু প্ৰচলিত এই শব্দটোক লৈ গৱেষণাৰ এখন বহল ক্ষেত্ৰ পৰি আছে – এই শব্দটো কেতিয়াৰ পৰা, কোনখন সমাজত, কেনেদৰে প্ৰচলিত হৈ আহিছে; শব্দটোৰ সৈতে অসমৰ মধ্যযুগীয় সামন্তীয় সমাজখনৰ বা বৰ্ণবাদী সমাজ ব্যৱস্থাৰ কিবা সম্পৰ্ক আছে নেকি আদি বিষয়ত বিস্তৃত আৰু নিৰপেক্ষ আলোচনাৰ স্থল আছে৷
‘কেলা' শব্দটোৰ প্ৰসংগত বিদ্যায়তনিক পৰ্যায়ত গৱেষণা নহ'লেও তাই ভাষা-সংস্কৃতিৰ গৱেষক, অৱসৰপ্ৰাপ্ত প্ৰশাসনিক বিষয়া নগেন হাজৰিকাই এই শব্দটোৰ সম্পৰ্কত এক আকৰ্ষণীয় আলোচনা আগবঢ়াইছে৷ তেওঁ ‘‘ক্লা' শব্দৰ বুৰঞ্জী' শীৰ্ষক ৰচনাখনত লিখিছে– ‘... গুৱাহাটীৰ বি. বৰুৱা কলেজত চাকৰি কৰোতে অসমীয়া ভাষাৰ ওপৰত বিশেষ ব্যুৎপত্তি প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰা শ্ৰীবিশেশ্বৰ হাজৰিকাদেৱক লগ পালো৷ তেখেতে মোতকৈ এদিনৰ আগতে সেই কলেজত প্ৰৱক্তা হিচাবে যোগদান কৰিছিল৷ লগতে লগ পাইছিলো সেই কলেজত ডঃ নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, যোগেশ দাস, ডঃ বীৰেন দত্ত প্ৰভৃতি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য জগতৰ নামজ্বলা ব্যক্তিসকলক৷ তেখেতসকলক ‘কেলা' শব্দটোৰ অাঁতিগুৰি সম্পৰ্কে সুধিলো৷ তেখেতসকলে ‘ওভত মাত' বুলি সামৰিলে৷ ডঃ বৰদলৈয়ে সেই শব্দটো আৰ্য প্ৰসূত নহয় বুলি ক'লে৷'
বিশিষ্ট ভাষাবিদ-লোক সংস্কৃতিৰ গৱেষকসকলে এই শব্দটো ‘ওভত মাত' বুলিয়েই প্ৰসংগটো সামৰি-সুতৰি থ'লেও হাজৰিকাই শব্দটোৰ সম্পৰ্কত নিজা মতামত এনেদৰে আগবঢ়াইছে–‘ গঠন তথা উচ্চাৰণৰ লগত মিল থকা আহোম শব্দবোৰ ফঁহিয়াই চালে আমি দেখা পাওঁ যে আহোম ভাষাত ‘ক্লা' (বা ‘কু-লা') নামৰ এটা শব্দ আছে, যাৰ অৰ্থ হ'ল ‘হিন্দু'৷ বৌৰঞ্জিক পটভূমিত চালি-জাৰি চালে ‘কেলা' শব্দটো ‘ক্লা' শব্দৰ অপভ্ৰংশ বুলি নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব পৰা যায়৷ আহোমসকল মৗং-দুন ছুন-খামলৈ আহিয়েই ‘ক্লা'সকলক লগ পোৱা নাছিল, লগ পাইছিল সেই সময়ত উজনিত থকা বৰাহী, মৰাণ, চুতীয়া, কছাৰী, নগা ইত্যাদি সকলক, যিসকল তেতিয়া হিন্দু হোৱা নাছিল আৰু তেখেতসকলে নিজ নিজ মংগোলইদ ধৰ্ম সমূহহে পালন কৰি আছিল৷ চাও-লুং ছ্যু-কা-ফাৰ দিনত কিছুমান আৰু চাও-ফা ছ্যু-দাং-ফাৰ দিনত কেইজনমান ‘ক্লা'ক লগ পোৱা হৈছিল যদিও সৰহ সংখ্যক আহোমে বেছি সংখ্যক ‘ক্লা'ক লগ পাইছিল তেতিয়াহে, যেতিয়া চাও-ফা ছ্যু-হুং-মৗঙৰ দিনত ১৫৩৩ খৃঃত আহোম ৰাজ্য বা অসমৰ সীমা কৰতোৱো নদীলৈকে বিস্তাৰিত হ'ল৷'
হাজৰিকাই একেখন ৰচনাতে আৰু লিখিছে–‘বহুতো ভাষাবিদে ভাবিব পাৰে যে মতা মানুহৰ ঘাই যৌন অংগটো দেখাত কল এটাৰ নিচিনা আৰু ‘কল' >‘কলা'> ‘কেলা হৈছে, হিন্দী ভাষাত কলক ‘কেলা ' বোলা হয়৷... উক্ত বিশ্লেষণটো মনঃপুত নহয়৷ কাৰণ হিন্দীত ‘কেলা' শব্দৰ অৰ্থহে কল, ‘কেলা' বুলি উচ্চাৰণ কৰা শব্দ হিন্দীত থকাৰ কথা জনা নাযায়৷ এই ‘কেলা' শব্দটো অসমলৈ আমদানি হোৱা ৫০ বছৰ মানহে হৈছে৷ দ্বিতীয়তে, অসমত ‘কলা' >‘কল' হয়, যেনে– কলাবাৰী, কলাকটা ইত্যাদি৷ সেয়ে ‘কেলা' শব্দটোৰ মূল ‘কল' নহৈ অন্য শব্দহে হ'ব৷ ‘কেলা' শব্দটোৰ মূল হিচাবে কোনো সংস্কৃত শব্দ বিচাৰি পোৱা নাযায়৷ অসমত বসবাস কৰা অন্যান্য জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভাষাবিদ দুই চাৰিজনৰ লগত এই বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছিল৷ তেখেতসকলৰ মতে তেখেতসকলৰ ভাষাতো তেনে কোনো শব্দ নাই, য'ৰ পৰা ‘কেলা' শব্দটো আহিব পাৰে৷'

প্ৰসিদ্ধ ভাষাবিদ ডঃ বাণীকান্ত কাকতিয়ে তেওঁৰ গৱেষণা গ্ৰন্থ ‘Assamese, Its Formation And Development’-ত ‘কেলা'ক অশ্লীল শব্দৰূপেই গণ্য কৰি ‘কেলা'ৰ লগতে ‘চেত', ‘কেতি', ‘পোকৰ' আদি অশ্লীল শব্দসমূহ অষ্ট্ৰো-এছীয় ভাষাগোষ্ঠীৰ মালয়ী ভাষাসমূহৰ পৰা আহিছে বুলি মন্তব্য কৰিছে৷ অৱশ্যে, তেওঁ এই শব্দবোৰৰ অৰ্থ আৰু ব্যুৎপত্তি সম্পৰ্কে আগবঢ়োৱা মতামতসমূহ অনুমান নিৰ্ভৰহে, সঠিক তথ্যনিৰ্ভৰ নহয় বুলিও স্বীকাৰ কৰি গৈছে–‘The comparative grammars of the non-Aryan language are not yet fully settled and one is not sure about the real origin of any word found in them. In selecting non-Aryan words for comparison with Assamese words of unknown origin in the following lists, the only guiding principle has been similarity in sound and meaning (which of course, is not a sure guide in etymology). (P.32)
উজনি অসমৰ মংগোলীয় জনগোষ্ঠীসমূহৰ ব্যৱহাৰিক জীৱনত অন্য অশ্লীল শব্দৰ তুলনাত ‘কেলা'ৰ সঘন ব্যৱহাৰ হোৱালৈ চাই শব্দটোৰ মূল অষ্ট্ৰো-এছীয় ভাষাগোষ্ঠীৰ যেন নালাগে, এই শব্দটো তাই-আহোম ভাষাৰ অন্তৰ্গত ‘ক্লা' শব্দৰ অপভ্ৰংশ ৰূপ বুলিয়েই ঠাৱৰ কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে, বিস্তৃত আৰু পদ্ধতিগত গৱেষণা-অধ্যয়নে এই শব্দটোৰ মূল উৎস সম্পৰ্কে নতুন তথ্য উদ্ধাৰ কৰাৰ সম্ভাৱনাও নথকা নহয়৷ কিন্তু, শুচিবায়ুগ্ৰস্ত অসমৰ বিদ্বৎ মহলে এনে শব্দক লৈ চলা চিন্তা-চৰ্চাক অলাগতীয়াল অথবা উদ্বেগজনক বুলি পোনেই নসাৎ কৰি দিয়ে বাবে ‘কেলা'ৰ মূল উৎস সম্পৰ্কে সঠিক আৰু প্ৰামণিক তথ্য উদ্ধাৰ হোৱাৰ আশাও ক্ষীণ৷ তৰুণ গৱেষক অংকুৰ তামুলী ফুকনৰ পৰা এই খবৰ পাই সুখী হ'লো যে ‘কেলা' শব্দটোক লৈ চিকাগো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৃতত্ব বিষয়ৰ Sean Dowdy নামৰ তৰুণ গৱেষক এজনে, আমাৰ তথাকথিত শিক্ষিতসকলৰ ভৎৰ্সনাৰ সন্মুখীন হৈয়ো, এখন গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছে৷ কিন্তু, গৱেষণা পত্ৰখন এতিয়াও প্ৰকাশ কৰা নাই বাবে তেওঁৰ ‘কেলা' সম্পৰ্কীয় তথ্যবোৰ অনুন্মোচিত হৈ আছে৷

তিব্বতবৰ্মী মংগোলীয় জনগোষ্ঠীবোৰৰ মাজত ইটো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তিয়ে সিটো জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তিক মাতিবলৈ একোটা বিশেষ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰম্পৰা আছিল৷ অধ্যয়নশীল ব্যক্তি তথা বন বিষয়া ব্ৰহ্মানন্দ পাতিৰিয়ে জনোৱা মতে, মিচিংসকলে অনামিচিঙক ‘মিপাক', বড়োসকলে অনাবড়োক ‘হাৰছা', কাৰ্বিসকলে বড়োক ‘পাৰক' আদি নামেৰে মাতিছিল৷ সেইদৰে, আহোম জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলেও সৌমাৰত লগ পোৱা বৰ্ণহিন্দুসকলক ‘ক্লা' বুলি মাতিছিল৷

একোটা ভাষাৰ একোটা শব্দৰ অৰ্থ বহু সময়ত একেদৰে নাথাকিবও পাৰে৷ কেতিয়াবা পুৰণি অৰ্থ বিলুপ্ত হৈ নতুন অৰ্থৰ প্ৰয়োগ হয়, কেতিয়াবা পুৰণি অৰ্থৰ কিছু সালসালনি ঘটে৷ কেতিয়াবা অৰ্থ সংকুচিত হয় আৰু কেতিয়াবা অৰ্থ বিস্তাৰিত হয়৷ WP Lehmann-ৰ Historical linguistics: an introduction গ্ৰন্থত ইংৰাজী ভাষাত শব্দাৰ্থ পৰিৱৰ্তনৰ কাৰণবোৰ ফঁহিয়াই দেখুৱাইছে৷ উদাহৰণ স্বৰূপে, ইংৰাজী ভাষাত ‘person’-ৰ অৰ্থ পুৰুষ হ'লেও পোনতে এই শব্দটো লেটিন আৰু ইংৰাজী ভাষাত ‘‘persona’ বুলি প্ৰচলিত হৈছিল, যাৰ অৰ্থ হ'ল– মুখা৷ ৰোমান নাটবোৰ মঞ্চস্থ কৰাৰ সময়ত মুখা ব্যৱহৃত হৈছিল বাবে ‘persona’' শব্দই মুখাই নিৰ্দেশ কৰা চৰিত্ৰক বুজাইছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ‘persona’ শব্দই ‘person’-ৰ ৰূপ লৈ কেৱল পুৰুষক বুজোৱা হ'ল৷ ইংৰাজী ‘meat' শব্দই প্ৰথমে যিকোনো আহাৰকে বুজালেও পাছলৈ কেৱল মাংসকহে বুজোৱা হ'ল৷ সংস্কৃত ভাষাৰ ‘দুহিতৃ'ৰ অৰ্থ পোনতে গাখীৰ খীৰোৱা লোক আছিল যদিও পাছলৈ ‘দুহিতৃ'ৰ পৰা অহা ‘দুহিতা'ৰ অৰ্থ জীয়ৰী হৈ পৰিল৷ এসময়ত ‘ধুৰন্ধৰ' শব্দৰ অৰ্থ ‘প্ৰধান'হে আছিল, কিন্তু অসমীয়া ভাষাত ইয়াৰ অৰ্থ হৈ পৰিল বদমাচ৷ ‘মিঞা' শব্দৰ প্ৰকৃত অৰ্থ ভদ্ৰলোক হ'লেও এই শব্দটো অসমীয়া ভাষাত এচাম লোকে তুচ্ছাৰ্থতহে ব্যৱহাৰ কৰে৷ এনে উদাহৰণবোৰৰ পৰা এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ব পাৰি যে শব্দৰ অৰ্থ পৰিৱৰ্তনৰ কেইটিমান বিশেষ ধাৰা আছে আৰু ভাষা বিজ্ঞানত সেই ধাৰাকেইটিক অৰ্থবিস্তাৰ, অৰ্থসংকোচ আৰু অৰ্থসংশ্লেষ বোলা হয়৷

সি যি নহওক, আহোমসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ‘ক্লা' শব্দৰ অৰ্থ পৰৱৰ্তী সময়ত হয়তো বিস্তাৰিত হৈছিল অৰ্থাৎ এই শব্দটোৱে সকলো অনা-আহোমকে সামৰি লৈছিল৷ হয়তো আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ বিষয়াসকলে ৰাজকাৰ্য তদাৰক কৰাৰ সময়ত পাইকসকলকো ‘ক্লা' বুলিয়েই সম্বোধন কৰিবলৈ লৈছিল৷ কোনো বিষয়াৰ ক্ষেত্ৰতে সকলো পাইকৰ নাম মনত ৰখাটো সম্ভৱপৰ নাছিল বাবে বৰা-শইকীয়া-হাজৰিকা আদি বিষয়াসকলে পাইকসকলক ‘ক্লা' বুলি সম্বোধন কৰিয়েই কামৰ নিৰ্দেশ দিছিল৷ সময়ৰ সোঁতত এই শব্দটো ৰজাঘৰীয়া-প্ৰজাঘৰীয়া সকলোৱে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লৈছিল বাবে ইয়াৰ অপভ্ৰংশ ৰূপ ‘কেলা' হৈ পৰিছিল৷ এই শব্দটো কেৱল কাৰোবাক আদেশ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত বা অচিনাকি জনক সম্বোধন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহৃত হৈ নাথাকিল; ই উৎসাহ প্ৰদান, চূড়ান্ত আৱেগ প্ৰকাশ আদিৰ ক্ষেত্ৰতো ব্যৱহাৰ হ'বলৈ ধৰিলে৷

বৰ্ণহিন্দু বা অনা আহোমক বুজোৱা ‘ক্লা' শব্দই ‘কেলা' শব্দৰ মূল বুলি ধৰি ল'লে প্ৰশ্ন হয় – এই শ্লীল শব্দটোৰ অৰ্থসংশ্লেষ (অৰ্থাৎ প্ৰথমতে প্ৰচলিত মূল অৰ্থটো পৰৱৰ্তী সময়ত সম্পূৰ্ণ পৃথক অৰ্থলৈ পৰিৱৰ্তন হোৱা) কেনেদৰে ঘটিল? কোনে, কেতিয়া আৰু কি কাৰণত এই শ্লীল শব্দটোত অশ্লীলতা আৰোপ কৰিলে? এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ বিচাৰিবলৈ হ'লে আমি অসম বুৰঞ্জীৰ দুপৃষ্ঠামান লুটিয়াই চাব লাগিব৷ কথাষাৰ এনেদৰেও ক'ব পাৰি যে ‘কেলা'ৰ দৰে কেইবাটাও অসমীয়া লৌকিক অথচ শ্লীল শব্দৰ অৰ্থ পৰিৱৰ্তনৰ ক্ষেত্ৰত বৰ্ণবাদী সমাজৰ ধ্যান-ধাৰণায়ো প্ৰধান ভুমিকা লৈছিল৷

বিভিন্ন কাৰণত আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ পতন ঘটাৰ পাছত এই জনগোষ্ঠীটোৰ লোকসকল পূৰ্বৰ সকলো ৰাজকীয় ক্ষমতা আৰু গৌৰৱ হেৰুৱাই দিশহাৰা হৈ পৰিছিল৷ সেয়া হয়তো সামন্তীয় শাসন ব্যৱস্থাৰ অৱশ্যম্ভাৱী কৰুণ পৰিণতিয়েই আছিল৷ ১৮২৬ চনৰ পাছত আৰ্থিক-সামাজিক-মানসিকভাৱে পশ্চাদমুখী হৈ পৰা জনগোষ্ঠীটোক এচাম জাত্যভিমানী শিক্ষিত বৰ্ণবাদীয়ে, প্ৰশাসনীয় কাম-কাজ চম্ভালিবৰ বাবে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে অসমলৈ অনা একাংশ বঙালী আমোলাৰ লগ হৈ, বিভিন্ন প্ৰকাৰে পদদলিত কৰিবলৈ অপচেষ্টা চলাইছিল৷ এই বৰ্ণবাদীসকলে ‘কেলা' শব্দটোৰ প্ৰকৃত অৰ্থ জানিছিল বাবে তেওঁলোকে এই শব্দটো সমাজত প্ৰচলন হৈ থকাটো বিচৰা নাছিল৷ তেওঁলোকে হয়তো ভাবিছিল যে ৰাজকীয় ক্ষমতা হেৰুৱা জনগোষ্ঠীটোৰ অহমিকা প্ৰকাশ কৰি থকা ‘কেলা' শব্দটো তেওঁলোকৰ বাবে অপমানজনক৷ তেওঁলোকে অসমৰ সমাজ জীৱনত এই শব্দটোকেই নিষিদ্ধ কৰিবৰ বাবে শব্দটোৰ অৰ্থ পুৰুষৰ যৌনাংগ বুলি অপপ্ৰচাৰ চলালে৷ তেতিয়াৰ পৰাই তথাকথিত ভদ্ৰ সমাজত এই শব্দটো অবাচ্য ৰূপে পৰিগণিত হ'লেও লোকসমাজত পূৰ্বৰ দৰেই প্ৰচলিত হৈ থাকিল৷
ভাৰতীয় সমাজ-ব্যৱস্থাত বৰ্ণবাদৰ স্থিতি অতি শক্তিশালী হৈ আছিল বাবেই ইয়াৰ প্ৰভাৱ সংস্কৃতমূলীয় ভাৰতীয় ভাষাসমূহতো পৰিলক্ষিত হয়৷ ইংৰাজী বা তিব্বত-চিনীয় ভাষাসমূহত এজন ব্যক্তিক সম্বোধন কৰিবৰ বাবে এটা শব্দই আছে৷ কিন্তু, সংস্কৃতমূলীয় ভাৰতীয় ভাষাসমূহত এজন ব্যক্তিক সম্বোধন কৰিবৰ বাবে ‘আপুনি', ‘তুমি' আৰু ‘তই' বুলি তিনিটা শব্দ উপলব্ধ হয়৷ ‘আপুনি' শব্দটো তথাকথিত উচ্চশ্ৰেণীৰ সন্মানীয় ব্যক্তিক সম্বোধন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে ‘তই' শব্দটো নিম্নশ্ৰেণীৰ ব্যক্তিক সম্বোধন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ হয়৷ কিন্তু, ইংৰাজী ভাষাৰ ‘You' শব্দৰে সমাজৰ যিকোনো শ্ৰেণীৰ যিকোনো এজন ব্যক্তিক সম্বোধন কৰিব পাৰি৷ ইয়াৰ পৰা সহজে অনুমেয় যে অসমৰ একাংশ বৰ্ণবাদীয়ে ‘কেলা' শব্দটো তেওঁলোকৰ প্ৰতি তুচ্ছাৰ্থতহে প্ৰয়োগ কৰা হয় বুলি ভাবিয়েই অসমীয়া ভাষাত ইয়াৰ প্ৰচলন নিষিদ্ধ কৰিবলৈ উদ্যোগ লৈছিল৷
কেৱল ‘কেলা' শব্দটোৱেই নহয়, অসমৰ লোকসমাজত প্ৰচলিত ‘বনৰা', ‘বনৰী' আদি শব্দও বৰ্ণবাদী সমাজ ব্যৱস্থাই অসমীয়া মান্যভাষাত নিষিদ্ধ কৰিলে৷ বনত গোৱা নামবোৰক ‘বনঘোষা' বুলি কোৱাৰ দৰে ঘৰৰ বহিৰত অৰ্থাৎ হাবিয়ে-বননিয়ে কাম কৰাসকলক ‘বনৰা' বা ‘বনৰী' বোলা হৈছিল৷ জনগোষ্ঠীয় সমাজত যিকোনো মহিলাই পুৰুষৰ সমানে বনে-পথাৰে মুকলিমূৰীয়াকৈ কাম কৰিছিল, গীতৰ মাজেৰে নিসংকোচে মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ কিন্তু, বৰ্ণবাদী সমাজৰ কোনো মহিলাই তেনেদৰে ঘূৰা-মেলা কৰিব নোৱাৰিছিল; মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ মহিলাই ‘তোমাৰ তিনিখনি, মোৰো তিনিখনি, ছখনি কাপোৰৰ জাপ/ তোমাৰ তিনিখনি, লোৱা বাচি বাচি, কুকুৰাই দিলে ডাক' জাতীয় আদি ৰসাত্মক বিহুনাম নিৰ্দ্বিধাই গাব পাৰিলেও তথাকথিত উচ্চবৰ্ণৰ মহিলাই ঘৰৰ ভিতৰত, তাকো ওৰণিৰ তলত, থাকিব লগা হৈছিল৷ অসমীয়া সমাজত আৰম্ভ হোৱা ওৰণি প্ৰথাৰ কুপ্ৰভাৱৰ আভাস এটি প্ৰবচনত এনেদৰে পোৱা যায়–
‘জালকে বুলিলে জকাই৷
এন্ধাৰে মুধাৰে চিনিব নোৱাৰি,
পৈয়েকক বুলিলে ককাই৷'
নাৰীজাতিক চিৰদিন পদদলিত কৰি ৰাখিব বিচৰা মনুবাদী সমাজখনে হাবিয়ে-বনে কৰ্মব্যস্ত হৈ থকা স্বাধীনমনা জনগোষ্ঠীয় নাৰীক ভাল চকুৰে চোৱা নাছিল৷ তেওঁলোকে ‘বনৰা' শব্দৰ অৰ্থ ‘পৰ নাৰীৰ প্ৰতি আসক্ত পুৰুষ' আৰু ‘বনৰী' শব্দৰ অৰ্থ ‘পৰ পুৰুষৰ প্ৰতি আসক্ত নাৰী' বুলি প্ৰক্ষেপ কৰাত হিন্দুধৰ্মত দীক্ষিত হোৱা জনগোষ্ঠীয় নাৰীয়ে অকলে ঘৰৰ বাজ হ'বলৈ ভয় কৰা হ'ল৷ হাবি-বনলৈ শস্য উৎপাদন- সংগ্ৰহৰ বাবে যোৱা নাৰীক ‘পৰ পুৰুষৰ সৈতে প্ৰণয় কৰিবলৈ যোৱা' বুলি অপবাদ দিলে কোনেনো অকলে ঘৰৰ বাজ হ'ব?

এইখিনিতে একোটা ভাষাত পৰিলক্ষিত হোৱা লিংগবৈষম্যৰ বিষয়েও আলোচনা কৰিব পাৰি৷ নক'লেও হয়, সংস্কৃতিৰ অন্যতম উপাদান ভাষাৰ সৈতে সমাজ-জীৱনৰ গভীৰ সম্পৰ্ক থাকে৷ একোটা ভাষাৰ বহু শব্দ-প্ৰবচন-সাঁথৰ আদিয়ে প্ৰকাশ কৰে সমাজ মনস্তত্বও৷ প্ৰাচীন কালৰে পৰা বৰ্তমান পৰ্যন্ত ভাৰতীয় নাৰী-পুৰুষৰ মাজত পৰিলক্ষিত হোৱা সামাজিক ব্যৱধান ভাৰতৰ সংস্কৃতমূলীয় ভাষাসমূহতো ৰক্ষিত হৈ আহিছে৷ সমাজত পুৰুষৰ অৱস্থান যেনে শক্তিশালী, তেনেদৰে তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ হোৱা ভাষাও শক্তিশালী আৰু দম্ভ প্ৰকাশক৷ আনহাতে নাৰীৰ ভাষা কোমল, দুৰ্বল, নমনীয় আৰু অধস্তন৷ এনে বৈষম্যৰ কাৰণ হ'ল, পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজ ব্যৱস্থাত নাৰীৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু অৰ্থনৈতিক অৱস্থান৷
ভাৰতীয় পুৰুষে নাৰীৰ ওপৰত সময়ে সময়ে দৈহিক নিৰ্যাতনেই চলাই অহা নাই, ভাষিক নিৰ্যাতনো চলাই আহিছে৷ অলপ মন কৰিলেই দেখা যায় যে সংস্কৃতমূলীয় ভাষাসমূহত প্ৰায়বোৰ গালি-শপনি নাৰীক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই সৃষ্টি হৈছে৷ বেশ্যা, ৰক্ষিতা, অভিসাৰিকা, অসতী, কুটনী, বাইজী, খানিক, মাগী, বন্ধ্যা আদি শব্দ বা গালিসমূহ নাৰীৰ ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য, এইবোৰৰ কোনো পুৰুষবাচক শব্দ নাই৷ অসমীয়া ভাষাত কেৱল নাৰীক উদ্দেশ্যি ব্যৱহাৰ হোৱা গালি-শপনিবোৰ হ'ল– ফুলতে বাৰী হোৱা, জীয়া বাৰী হোৱা, পাখৰী, বঁহিয়া পৰতী, থুপৰী, কাঠবাঁজী আদি৷ অসমীয়া বা বাংলা ভাষাত কবি-সাহিত্যিকসকলে সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰা এটা শব্দ হ'ল– ৰমণী অৰ্থাৎ যাক ৰমণ কৰা হয়৷ এই শব্দটোৰো কোনো পুৰুষবাচক শব্দ নাই৷ (আগলৈ)
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

সাম্প্ৰতিক প্ৰেক্ষাপটত বিহু আৰু স্বকীয়তা ৰক্ষাত প্ৰয়োজনীয়তা ණ...চাও বিতু বড়া, সোণাৰী



"চ'তে গৈয়ে গৈয়ে  বহাগে পালেহি
     
 ফুলিলে ভেবেলী লতা।

কৈ নো কৈ থাকিলে   ওৰকে নপৰে,

ওৰকে নপৰে আমাৰে বিহুটিৰ কথা।"

           উৰুঙা ফাগুনৰ সুৰুঙাৰে সুৰ সুৰকৈ দিনবোৰ পাৰ হৈ , চ'তৰ দিন এটি দুটিকৈ গৈ অতিকৈ চেনহৰ ব'হাগৰ বিহুটি পালেহি। গছে পাত সলালে , আমে মলিয়ালে , কঠালে মূচিয়ালে, নাহৰৰ চীৰসেউজীয়া পাতৰ মাজত বগা ফুলে গছজোপা সজাই পেলাইছে। আলসুৱা লাহী মলয়াজনী যেন ৰাংঢালী হৈ মাকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ৰচক পচকখন লগাইছে। দুৰণিৰ ঢোলৰ মাতত মন উতলা হয়, ৰচকী নাচনীজনীৰ লুকাই  এপাক  নামাৰিলে মনকে শাঁত নপৰে। বহাগ মানেই বসন্ত, বসন্ত মানেইটো পিৰীতিৰ বতৰ, প্ৰতিজন ডেকাৰে আপোন গাভৰুজনীলৈ , প্ৰতিগৰাকী গাভৰুৰ চেনেহৰ ডেকাটিলৈ চেৰেংকৈ মনত পৰাৰ বতৰ ।
তাঁতৰ শালত মাকোৰ খিট খিটনি শুনাৰ বতৰ, ঢোলৰ মাতত সেই মাকো ঘনে ঘনে সৰি পৰাৰ বতৰ। আপোনজনক এখন বিহুৱান জানো দিব নালাগিব? আকৌ পিঠা পনা ক'ত যে কি । অসমীয়াৰ ব‍্যস্ততা বাঢ়িছে ,  অসমীয়া নৱবৰ্ষৰ লগতে অতিকৈ চেনেহৰ ৰঙালি বিহুটিৰ আদৰাৰ হেঁপাহ । বিহু যে অসমীয়াৰ প্ৰাণ, পৰিচয় স্বৰুপ।

       বিহু কাষ চাপি  অহাৰ লগে লগে অসমীয়াৰ ব‍্যস্ততা বাঢ়ি গৈ থাকে। গৰুবিহুৰ আগদিনা মাখিয়তী, দীঘলতি গোটোৱাত , লাও , থেকেৰা, বেঙেনা , কেৰেলা আদিৰে চাট বনোৱাত লাগি যায়‌। পিছ দিনা ৰাতিপোৱাই  গা ধোৱাবলৈ লৈ যাব লাগিব নৈঘাটলৈ, পুখুৰীলৈ নাইবা বিললৈ।  জীয়ৰী বোৱাৰিয়েও পিঠা পনা বনোৱাত ব‍্যস্ত হৈ পৰে , কাৰো সময় নাই ৰবলৈ মাথো যোঁ জা বিহুক আদৰিবলৈ।  গৰুবিহুৰ দিনা ৰাতিপোৱাই শুৱাপাটি এৰি অসমীয়া কৃষিজীৱনৰ চিৰ লগৰী  গৰু হালক মাখিয়তীৰে কোমলকৈ কোবাই খেদি লৈ যোৱা হয় গা ধোৱাবলৈ। লোক বিশ্বাস অনুসৰি মাখিয়তীৰে কোবালে বছৰলৈ ডাঁহ মাখিৰ উপদ্ৰপ বছৰলৈ নহয়। সেয়ে গোৱা হয়----
                দীঘলতীৰ দীঘল পাত,
             
মাখি মাৰো জাত জাত............."

গা ধোৱাওঁতে গালৈ চাটৰ পৰা লাও বেঙেনা ওলিয়াই দলিয়াই গোৱা হয়-------
     
লাও খা বেঙেনা খা,
     
বছৰে বছৰে বাঢ়ি যা।
      মাৰে সৰু, বাপেৰে সৰু
     
ত‌ই হবি বৰ গৰু।
      গা ধোৱাৰ শেষত একোডাল চাট মোটোকাই লৈ মাটিত গুজি  মাটিত গুজি দিয়া হয় , তাৰ পাছত ইজনে সিজনৰ সৈতে একোডাল সলাই লয়। তাক নি গোহালিৰ চালিত গুজি ৰখা হয়। গৰু গা ধোৱাওঁতে এক ৰংধেমালীৰ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি।  ঘৰলৈ আহি নিজেও মাহ হালধীৰে গা ধুই নতুন বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, লোক বিশ্বাস মতে মাহ হালধীৰে গা ধোলে চালৰ ৰোগ নহয়। সৰুৱে ডাঙৰক সেৱা জনায়, ডাঙৰে সৰুক মৰম যাঁছে। এক আন্তৰিকতাপূৰ্ণ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হয়। বুকুৰ আপোনজনক বুলি যতনেৰে ফুলত মৰম ধালি বোৱা বিহুৱানখন যাঁছে। বিহুৱা ডেকাটিৰো যে গাত তত নাইকিয়া হয় বিহুতলীত চেনেহী ৰাংঢালী নাচনীজনীৰ মৰমস্বৰূপ ফোলামকৈ বিহুৱানখন পাবলৈ, তাইৰ খোপাত কপৌফুলপাহ গুজিঁ দিবলৈ।
এশ এবিধ শাকৰ আঞ্জা , আমলৰি পৰুৱাৰ টোপ খোৱা বহাগ বিহুৰ অন‍্যতম নিয়ম। গধুলি  হ'লে জাক দিয়া , দুৱাৰ মুখত জেজেলী পকা কাঁইট অঁৰা , গৰুক তৰাৰ নতুন পঘাৰে বন্ধা নিয়ম সমূহ মূখ‍্য  নিয়ম সমূহৰ ভিতৰত পৰে। পূবৰ বেলি পশ্চিমত মাৰ যাৱলৈ লোৱাৰ লগে লগে ডেকা বুঢ়া মিলি ঘৰে ঘৰে হুচৰি গোৱাটো ৰঙালী বিহুৰ অন‍্যতম বৈশিষ্ট‍্য।  পিছে এই সকলোবোৰ আজি  নষ্টালজিয়া, কিতাপৰ বগা কাখজৰ ক'লা আখৰৰ মাজত থকা স্মৃতি হৈ পৰিছে।  ঘৰে ঘৰে গৰুও নোহোৱা হ'ল, গৰু গা ধোৱাৰ আমেজো শেষ হ'ল, দীঘলতী মাখিয়তী নতুন প্ৰজন্ম‌ই চিনি নোপোৱা হ'ল, জীয়ৰী বোৱাৰীৰ তাঁত শালত ঘুনে ধৰিলে, বিহুৱান কিনাৰ পৰম্পৰা হ'ল, অসমীয়াৰ চোতাল আজি হুঁচৰিৰ পদধূলি অবিহনে উকা হৈ ৰৈছে। সময় হ'লে কিতাপৰ ক'লা আখৰবোৰো অস্পষ্ট হোৱাৰ দৰে , এই স্মৃতিও আজি অস্পষ্ট।

          গতিশীল সময়ৰ পৰিৱৰ্তনশীল বতাহ জাকে সকলোকে লাহেকৈ হলেও চুই থৈ যিয়। এখন সমাজৰ পৰম্পৰা সংস্কৃতিও ইয়াৰ পৰাও বাদ নপৰে। পৰিৱৰ্তনে যিদৰে এটা জাতিৰ সংস্কৃতিক সমৃদ্ধ কৰিব পাৰে সেইদৰে , ই ইয়াক ধবংসৰ মূখলৈও ঠেলি দিব পাৰে। ই নিৰ্ভৰ কৰে পৰিৱৰ্তনৰ বতাহজাক কোন দিশে ধাৱমান হৈছে। মানৱসমাজৰ নতুন তথা অভুতপূৰ্ব বস্তুৰ প্ৰতি থকা আকাংক্ষাই আজি যিদৰে মানৱ সভ‍্যতাক উন্নতিৰ উচ্চ শিখৰ পোৱাইছেগৈ সেইদৰে  নিজকে পাহৰি পেলোৱাৰ উপক্ৰমো হৈছে। ইয়াৰে উদাহৰণ বিছাৰিবলৈ যাওঁতে আমি প্ৰশ্ন কৰিব লাগিব বিহু আজি কোন দিশে ঢাল খাইছে? বিহু বুলিলে আজি নৱপ্ৰজন্ম‌ই কি বুজে ? কি বুলি গ্ৰহণ কৰিছে? বৰ্তমান যিদৰে বিহুক পালন কৰা হয় সেইদৰে পালন কৰিলে বিহু কিমান দিন বিহু হৈ থাকিব? এনেবোৰ প্ৰশ্ন আজি অসমীয়াই নিজে নিজক কৰিবৰ হ‌'ল। আজিৰ অসমীয়াই নিজৰ ভৰিৰ খোজ ক'ত পৰিছে সেয়া চোৱাৰ অৱকাশ নাই , মাথো একে পথেৰে গৈ থকা পথিকলৈ চাই খোজ দিয়াত ব‍্যস্ত , লক্ষ্য মাথো আগবাঢ়ো কেনেকৈ । পিছে এয়া তিলমাত্ৰ‌ও ধাৰণা নাই যে এইপথেৰে যদি যায় এদিন নিজে পথভ্ৰষ্ট হব লাগিব! সৌ তাহানিৰ গছৰ তলৰ বিহু, চোতালৰ হুচৰি আজি পালেগৈ কৃত্ৰিম বিহুতলী, সেয়া হ'ল বিহুমেলাৰ মঞ্চ। বিহু সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ, আৰু বিশ্বৰ দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠাৰ উদেশ‍্যে মঞ্চত প্ৰদৰ্শনৰ প্ৰয়োজনীয়তা থাকিলেও ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ পৰা একেবাৰে তুলি আনি কৃত্ৰিমতাৰ মাজত ৰোপন কৰিলে যে এই প্ৰকৃতিৰ লগত ওতঃপ্ৰোত ভাৱে জড়িত সংস্কৃতিৰ অস্তিত্বলৈ ভাবুকি নাহিব সেয়া নুই কৰিব নোৱাৰি। অসমীয়াৰ বুকুৰ আপোন, গৌৰৱৰ থল বিহুটি আজি অসমীয়াই অন‍্য জাতিৰ হাতত বিক্ৰী কৰাৰ যো জা চলাইছে। সেয়া হয়তো বেছি দিনৰ কথা নহয়, যেতিয়া প্ৰতিঘৰ অসমীয়াই বিহুত হুঁচৰি আদৰি তত নাপাইছিল , ওচৰ পাজৰৰ গাঁৱৰ বিহু কেইযোৰা আহে বুলি সাজু হৈয়ে আছিল প্ৰত‍্যেকেই , নথকা ঘৰৰো হুঁচৰি আহে বুলি অৰ তৰ পৰা ধাৰ ঋণ কৰি হ'লেও অপেক্ষা কৰিছিল। কিমান হেপাঁহ আছিল হুঁচৰিযোৰা আহিব বুলি , যেন কোনোবা ভগৱানৰ হে পদধুলি । এইকন সন্মান, আৱেগ ভালপোৱা বিহুটিৰ প্ৰতি আন কোনোবাই দেখুৱাবনে? আজি হুঁচৰি কেইঘৰ অসমীয়াৰ ঘৰলৈ আহে? পদূলিলৈ আহিব আহিব বুলি চাই চকু বিষাই গ'লেও দেখাৰ সৌভাগ‍্য নাই, বাৰীত সোমাবলৈ চেষ্টা কৰা  কাৰোবাৰ মেলনীয়া গৰুৰ বাদে হয়টো কোনো নাহে । আজি বিহু অসমীয়াৰ হৈ নাই থকা , মাথো হৈ পৰিল ধনী শ্ৰেণীৰ লোকৰ মনোৰঞ্জন, আৰু ভোগ বিলাসৰ মেলা। অসমীয়া বুলিলে বিহুলৈ মনত পৰিছিল , পিছে আজি সেই বিহু অনাঅসমীয়া মাৰোৱাৰী , বিহাৰীৰ ঘৰৰ চোতালত শোভা বৰ্ধন কৰি আছে। অসমীয়াৰ চোতাল আজি উকা, ধনৰ বাবে নিজৰ জাতিৰ, সংস্কৃতিৰ,  স্বাভিমানৰ আজি বিক্ৰী হৈছে। মোটা অংকৰ মাননীৰ লোভত অনা অসমীয়াৰ ঘৰৰ চোতালত যেন মনোৰঞ্জনৰ বাবে কোনো ডান্স বাৰত হোৱা নৃত‍্যৰ পৰিৱেশন। কামুক বিজতৰীয়াবোৰৰ লোলোপ  দৃষ্টিত সেয়া হৈ নাচনীৰ নাচোনৰ প্ৰতিটো চেওঁ যেন কোনো বেশ‍্যাৰ যৌন আবেদনময় নৃত‍্য। অপ্ৰিয় হ'লেও এয়া যে সত‍্য, অসমীয়াৰ গৌৰৱ আজি যে আনৰ বাবে কেৱল সস্তীয়া মনোৰঞ্জন। অসমীয়াই যি সন্মান দিছিল হুঁচৰিক সেয়া আনে দিব পাৰিবনে? একে আৱেগেৰে লব পাৰিবনে? নিশ্চয় নোৱাৰে,  কাৰণ এয়া আমাৰ সংস্কৃতি , অসমীয়াৰ সংস্কৃতি। ইয়াৰ লগত অসমীয়াৰ তেজৰ সম্পৰ্ক আছে । আজি আধুনিকতাৰ ঢৌত গা এৰি দিয়া নগৰীয়া অসমীয়াৰ নৱপ্ৰজন্ম‌ই বিহু মানে কি কেৱল বিহুমেলা , কোনো শিল্পীৰ গীত পৰিৱেশন সেয়া বিহুৰ সৈতে জড়িত হ‌ওক নহ‌ওক কবলৈ নাই, লাগিলে সেয়া হিন্দী গীতেই নহ‌ওক কিয়   তাৰ তালত "ডিস্ক" ত নচাৰ দৰে নচাৰ  সংস্কৃতি বুলিয়ে ভাৱে। গাওঁ অঞ্চলতো ইয়াৰ প্ৰভাৱ কম বেছি পৰিমাণে পৰিছে, অৱশ‍্যে আজিও সচেতন নৱপ্ৰজন্ম শেষ হ'ল বুলিলে ভুল কোৱা হব।  আগৰ দৰে আজি কালি অসমীয়াই বিহুলৈ বুলি পিঠা পনা নিজে নবনায়। বজাৰৰ অনাঅসমীয়া বেপাৰীৰ পৰা পিঠা কিনিবলৈ গৈ প্ৰচাৰ মাধ‍্যমত নিজকে উলিয়াবলৈ পোৱাতহে বিহুৰ আনন্দ বিছাৰি পায়। নিজৰ পৰম্পৰা আনৰ পৰা কিনিবলৈ গৈ দূৰদৰ্শনৰ বাতৰিৰ অংশীদাৰ হোৱাতো লাজৰ নহয় যেন গৌৰৱৰহে বিষয়। এইয়াই আজি বিহুৰ পৰম্পৰা হৈ পৰিল। বিহুৰ আগে আগে শিল্পীসকলৰ নতুন "বিহুগীতৰ এলবাম" বনোৱাত ব‍্যস্ত হৈ পৰে , তাৰ মাজতে  আদাক দেখি কেটুৰিয়েও মোকো খা বোলাৰ দৰে দুজনমানৰ "হিপ হপ বিহু" ,"ডিস্ক বিহু" আদি নতুন বিহুগীতৰ সংযোজন ঘটোৱাত ব‍্যস্ত। বিদেশী সংগীতৰ তালত বান্দৰৰ ভংগীমাত নৃত‍্য কৰা এচাম নৱপ্ৰজন্ম‌ৰ বিহু মানে কি ধাৰণা আছে ইয়াতে প্ৰতিফলিত হয়। যিকোনো বস্তুৰে নিজা বৈশিষ্ট‍্য থাকে, তাৰ যদি পৰিৱৰ্তন হবলৈ হয় তেন্তে নিদিৰ্ষ্ট সাঁজে সাঁজে হব লাগিব, তাকে নহ'লে ই তাৰ আচল ৰূপ এৰি অইন কিবাহে হবগৈ। বিহু গাওঁ, প্ৰকৃতি, কৃষি , অসমীয়াৰ জনজীৱন আদিৰ লগত জড়িত সংস্কৃতি এইকেইটাৰ পৰা ইয়াক বিচ্ছিন্ন কৰিলে ইয়াক বিহু বুলি কব নোৱাৰি। গতিকে এনে পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ সংযোজনেৰে বিহুক সজাবলৈ গলে ই বিহু গুছি কিবাহে হবগৈ। পিছে অসমীয়াই এই কথা বুজি যিদিনা পাব হয়তো বহু পলম হৈ যাব।

           বিহু অসমীয়াৰ সাংস্কৃতিক সম্পদ । ইয়াত আজি দুই এক ধৰ্মীয় নীতি নিয়মৰ প্ৰভাৱ দেখা পালেও পিছে ই উৎপত্তিগতভাৱে সাংস্কৃতিক আৰু কৃষিভিত্তিক বুলিলেহে ভাল হব। বিহু অসমীয়াৰ সাংস্কৃতিক উৎসৱ হোৱাৰ লগতে, আন্তৰিকতা , মৰম ভালপোৱাৰ, সৌন্দৰ্য‍্যবোধৰো প্ৰতীক। বিহুত আপোনজনক দিয়া বিহুৱানখন জানো ভালপোৱা আন্তৰিকতাৰ প্ৰতীক নহয়। বিহুৱানত কল্পনাৰ ৰহণেৰে বছা ফুলপাহ জানো সৌন্দৰ্য‍্যবোধ নহয়, লগতে গছ লতাই নতুন পাত সলোৱাৰ দৰে বিহুৰ দিনা নতুন কাপোৰ পিন্ধা, ঘৰদুৱাৰ মচি চাফ চিকুন কৰা আদিবোৰো সৌন্দৰ্য‍্যবোধ , নতুন বছৰত নতুনকৈ আৰম্ভ কৰাৰ হাবিয়াস। বিহু সংস্কৃতিলৈ নিদিষ্ট জাতি এটাৰ অৱদান বেছি হ'লেও ইয়াত আজি সকলোৰে পৰম্পৰাৰ সংমিশ্ৰণ কম বেছি পৰিমাণে হ'লেও দেখিবলৈ পোৱা যায়। এটা নেতৃত্বৱান জাতিৰ প্ৰভাৱ বেছি হোৱাটো কোনো আচৰিত কথাও নহয়। পিছে আজি ই কেৱল কোনো এক নিদিষ্ট জাতিৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ নাই থকা , জাতি ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে প্ৰতিজন অসমীয়াই আজি ইয়াক উমৈহতীয়া সংস্কৃতি হিচাপে আকোঁৱালি লৈছে। গতিকে প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীক এক কৰি বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ গঠনত মূখ‍্য ভুমিকা লৈছে বুলিব পাৰি। পিছে এচামে চল পালে গললৈকে জপিয়াব বিছৰা লোকে বিহুক যি জাতিৰ পৰাই উৎপত্তি হৈছিল তাৰ পৰাই কাঢ়ি নিব বিছাৰিছে। কাৰণ সেইসকলৰ নিজা বুলিবলৈ একো নাই গতিকে আনৰ অসমীয়াৰ লগতে নিজা পৰিচয় দেখি প্ৰকৃত অসমীয়া সেইসকলক কব খোজে যিসকলৰ অসমীয়াখিনিৰ বাদে নিজৰ একো নাই। পিছে বিহু আজি যি , সেয়া আগত নাছিল সংমিশ্ৰণৰ, পৰিৱৰ্তনৰ দীঘলীয়া পথ অতিক্ৰম কৰি আজি পৰ্যায় পাইছেহি গতিকে ই ইয়াৰ প্ৰকৃত উৎসৰ সৈতে বহুখিনি পৃথক হোৱাটো স্বাভাৱিক, পিছে ইয়াক চালি জাৰি চালে প্ৰকৃত পৰিচয় উদঘাটন হবলৈ বেছি পৰ নালাগিব। আকৌ এচাম ধৰ্মান্ধৰ মতে বিহুকো ধৰ্মৰ মাজলৈ টানিবলৈ চেষ্টা কৰিছে।  বিহু দিনা গৰুৰ যি আদৰ কৰা হয় তাকে দেখি গৰুক মা বোলা আৰ্য‍্য সভ‍্যতাৰ আদৰ্শত চলা এচামে ইয়াকো হিন্দু ধৰ্মৰ উৎসৱ সজোৱাৰ অপপ্ৰয়াস চলাইছে। এনে কৰাৰ ফলত অহিন্দু অসমীয়াই অসমীয়া জাতিৰ পৰা পৃথক হৈ যাব ধৰিছে। যি সংস্কৃতিয়ে অসমীয়াক এক কৰিছিল আজি সেই বিহুকেই অস্ত্ৰ ৰূপে লৈ অসমীয়াৰ মাজত ভেদাভেদ আনিছে। পিছে গাই গৰুক প্ৰাধান‍্য দিয়া দিয়াৰ দৰে অসমীয়াই গাই গৰুতকৈ বলধহালহে গুৰুত্ব দিয়ে কাৰণ কৃষিজীৱি অসমীয়াই। গৰুক আদৰ কৰাৰ মূল কাৰণ হ'ল খেতি কৰিবলৈ প্ৰধান সম্বল হিচাপে গৰুহাল, ইয়াকে নহ'লে খেতি কৰিব কেনেকৈ। কথাতে কয় " যাৰ নাই গৰু সি সবাতৈকৈ সৰু।"  । গৰুৰ সৈতে অসমীয়াৰ সম্পৰ্ক পুৰণি হ'লেও এই সম্পৰ্ক ধৰ্মৰ বান্ধোন নহয় এয়া পৰস্পৰ নিৰ্ভৰশীলতাৰ বান্ধোন। যি জাতি বিহুৰ উদ্ভাৱক সেই জাতিৰ এসময়ত গৰু খাদ‍্য হোৱালৈ লক্ষ্য কৰি গৰুক ধৰ্মৰ ভিত্তিত বিহুত পূজা কথাষাৰ মানি লব নোৱাৰি। গতিকে বিহু কেৱল অসমীয়াৰ, ইয়াত নাহে হিন্দু মুছলমানৰ কথা।  বিহুৱে নামানে ভেদা ভেদ , বিহু সমন্বয়ৰ সংস্কৃতি। পৰিৱৰ্তন হব‌ই সময়ৰ সৈতে , এয়া স্বাভাৱিক
পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰেই এটা সংস্কৃতি সমৃদ্ধ হয় । পিছে এই পৰিৱৰ্তন নিজৰ সাঁজে সাঁজে হোৱা উচিত , পৰিৱৰ্তনৰ দিশ যদি আন দিশে গতি কৰে ই নিজস্বতা হেৰুৱাব। যিদিনাই বিহুৱে নিজৰ বৈশিষ্ট‍্য হেৰুৱাব সেইদিনা অসমীয়াও নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাব। গতিকে অসমীয়াই বিহুক ব‍্যৱসায় , বা জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে পালন নকৰি আৱেগেৰে শুদ্ধভাৱে পালন কৰাৰ লগতে আনকো নিজৰ সংস্কৃতিক অপসংস্কৃতিৰ সৈতে একাকাৰ কৰাৰ বিৰত ৰাখিবলৈ যত্ন কৰা উচিত।
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

অসম বুৰঞ্জী: এক চিন্তা আৰু এক অনুভৱ ණ ... চাও চৌচেংফা ( ঋতুৰাজ) ফুকন, নগাঁও



যি জাতিৰ বুৰঞ্জী নাই সেই জাতি মেৰুদণ্ডহীন জীৱৰ দৰে। অতীতৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বৰ্তমান আৰু বৰ্তমানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ভৱিষ্যতৰ সোপান ৰচিত হয়। অসমীয়া জাতিৰ এক গৌৰৱ উজ্জ্বল বুৰঞ্জী আছে। প্রতিজন অসমীয়াৰ নিজৰ জাতিৰ অতীতক লৈ গৌৰৱ কৰাৰ থল আছে। কিন্তু বৰ্তমান অৱস্থাত প্রতিজন অসমীয়াই নিজৰ বুৰঞ্জী যেন পাহৰিব ধৰিছে ।
“বুৰঞ্জী” শব্দৰ অর্থ হ’ল মূর্খৰ শিক্ষাৰ ভড়াল। আহোম সকলে বুৰঞ্জী জনাতো অতি আৱশ্যকীয় বুলি ভাবিছিল।প্রতিঘৰ সম্ভ্রান্ত আহোম পৰিয়ালে বুৰঞ্জী লিখা আৰু সংৰক্ষণ কৰা এক কৰ্তব্য জ্ঞান কৰিছিল তথা বুৰঞ্জী পঢ়া আৰু বুৰঞ্জী জনাৰ আগ্রহ মনত পুহি ৰাখিছিল। আহোম সম্প্রদায়ৰ বিবাহ প্রথা "চকলং" প্রথাৰে বিবাহ সমাপন কৰোতে বুৰঞ্জীৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰাৰ এক নিয়ম আছিল, গতিকে সকলোৱে মৌখিক ভাৱে হওঁক বা পঢ়ি-শুনিয়ে হওঁক বুৰঞ্জীৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল আৰু ফলত পাছলৈ অসংখ্য বুৰঞ্জী পুথিৰ ৰচনা হৈছিল। আহোম যুগৰ বুৰঞ্জীক বিষয়-বস্তু অনুসৰি কেইবা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে। সেই ভাগ কেইটা ক্রমে,
১) প্রাক আহোম যুগৰ বুৰঞ্জী।
২) আহোম যুগৰ বুৰঞ্জী বা আহোম ৰাজত্বৰ বুৰঞ্জী।
৩) দাঁতি অলীয়া বুৰঞ্জী।
৪) অন্য ৰাজ্যৰ বুৰঞ্জী।
৫) কটকী বুৰঞ্জী।
৬) চকীয়াল বুৰঞ্জী।
৭) চাং-ৰুং-ফুকৰ বুৰঞ্জী।
সাম্প্রতিক অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাই বৰ্তমানৰ নৱ-প্রজন্মক বুৰঞ্জী শিক্ষাৰ পৰা আঁতৰাই পেলাইছে। ইয়াৰ ফলত ভৱিষ্যতৰ অসম আৰু অসমীয়াৰ অস্তিত্ব বিপন্ন হ’ব। আমাৰ পুলিন-পুথাও সকলৰ বুকুৰ তেজেৰে গঢ়াঁ অসমখন আমাৰ হাততে ধ্বংশ হ’ব। কেচাঁ মাটিৰ গোন্ধবোৰ আৰু কষ্ট কৰা দেহৰ ঘাঁমৰ মূল্য বুজি নাপাম নিজক নাজানিলে, শিপা বিচাৰি আমাৰ পিছৰবোৰে হাহাকাৰ কৰিব। আমি কি আছিলোঁ? অসমখন কেনেকৈ হ’ল? এইবোৰ জানিলেহে বিশ্বৰ আগত আমি নিজৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিব পাৰিম। ভৱিষ্যতৰ অসম আৰু অসমীয়াৰ ভেটিঁটো ফোঁপোলা হৈ নাযায় নিজৰ পৰিচয় জানিলে।
আজি আমি নিজকে আহোম বা টাই মানুহ বুলি চিঞৰি থাকিলে হ’ব জানো। আজি উঠি অহা প্রজন্মবোৰে এটা ভুল ধাৰণা লৈ জীয়াই আছোঁ যে আহোম মানেই গাহৰি খোৱা বা সাঁজ-পানী খোৱা তাৰবাদে যেন আৰু কাম নাই হে,এইটো অতি পৰিতাপৰ বিষয । আমাৰ পুলিন-পুথাও সকল সকলো ক্ষেত্রতে পাকৈত আছিল বাবে ছশ বছৰ অসমত ৰাজত্ব কৰিব পাৰিছিল। যদি ভালকৈ চাওঁ বিশ্বত এনেকুৱা একেলেথাৰিকৈ ছশ বছৰ ৰাজত্ব কৰা বুৰঞ্জী ক’তো বিচাৰি নাপাম। এনেকুৱা ৰাজবংশ আৰু ৰাজত্বৰ কথা আমাৰ চৰম অৱহেলাৰ বাবে আজিও বিশ্বৰ পৰা লুকাই আছে। মৈদামবোৰৰ কথাই ভাবকছোন ই সমগ্র বিশ্বৰ বাবে এটি বিস্ময় হ’ব লাগিছিল। আজি মিছৰৰ পিৰামিডৰ বিষয়ে বিশ্বৰ প্রতিজন মানুহে জানে। মিচৰৰ আচৰিত পিৰামিডবোৰ একো একোটা বিয়াগোম কবৰ। পিৰামিডবোৰৰ ভিতৰত ঘৰচীয়া জীৱ-জন্তু, মেকুৰী আৰু ৰজাৰ আৱশ্যকীয় বয়-বস্তুসমূহ স্থাপন কৰাৰ প্রমান পোৱা গৈছে। ঠিক তেনে দৰে অসমৰ মৈদামবিলাক যদিও কংক্রিতৰে গঢ়া নহয় তথাপিও এই বিলাক এক প্রকাৰৰ পিৰামিদ......... আমাৰ গৌৰৱ।
আহোম ৰাজত্বৰ গৌৰৱময় ইতিহাস কঢ়িয়াই শিৱসাগৰ, জয়সাগৰকে আদি কৰি অসমৰ বহু ঠাইত আহোম ৰাজত্ব কালতে স্থাপন হোৱা দ'ল, বৰ-পুখুৰী,কাৰেংঘৰ আদি দ'ল-দেৱাল বিলাক সাম্প্রতিক সময়তো ঠিয় হৈ আছে। সেই সময়ত আজিৰ দৰে ইমান উন্নত কাৰিকৰী প্রযুক্তিৰ ব্যৱস্থা নাছিল। সেই দিশৰ পৰা চাবলৈ গ'লে আচৰিত যেন নালাগেনে বাৰু ? হাঁহ কণী, বৰালী মাছ, মাটিমাহ আৰু আলতীয়া ৰঙা মাটিৰ প্রলেপৰে সজা ৰংঘৰ কাৰেংঘৰ আজিও জিলিকি আছে। সোণৰ কলচিৰে তিৰবিৰাই থকা শিৱসাগৰৰ শিৱদ'লে আজিও সেই সময়ৰ মানুহবোৰ কিমান আগ বঢ়া আছিল আমাক নকয় জানো। আজি জানো পাৰিম সেই দৰে সাজিব! নোৱাৰো । নামদাংৰ শিলৰ সাকোঁ এটা প্রকাণ্ড শিলতে বনোৱা। এই আহোকাৰ্য্যৰ কথা ভাবিলে আচৰিত লাগে। সেই সময়তে গঢ়া এইখন সাকোঁ অকল অসমীয়াৰে নহয় গোটেই বিশ্বৰ বাবে এক বিষ্ময় তথা উন্নত কাৰিকৰীৰ নিদৰ্শন হ'ব লাগিছিল ।
১২২৮ খৃঃত আঘোণ মাহত চাও লুং ছৗকাফাৰ নেতৃত্বত উত্তৰ ব্রহ্মৰ শান ৰাজ্যৰ মুংৰিমুংৰাম প্রদেশৰ পৰা,পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ সৌমাৰলৈ অহা সকলেই টাই-আহোম ৰূপে জনাজাত হৈ পৰিল। এই দলটোৱে পাতনি তৰিলে গাৱঁৰ,নগৰৰ,ৰাজ্যৰ,ৰাজধানীৰ।এই দলটোক কোনোবাই বুলিলে অহম,কোনোবাই আশ্যাম আৰু কোনোবাই আহোম। চৰাইদেওত লাইখুটা পোতা ৰাজ্যৰ সীমা গৈ কৰতোৱা পালেগৈ। চুতীয়া,বড়াহি, কছাৰী, মৰাণ, ভূঞা আদি বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ হাতত খণ্ড-বিখণ্ড হৈ থকা জাতি-জনজাতি-উপজাতি মিলি' অসমীয়া' নামৰ এটা নতুন জাতিলৈ উন্নিত হ'ল। আহোম সকলৰ সংস্কৃতি অতি পুৰণি। চীন দেশত চীনা সংস্কৃতি নামৰে জনাজাত হোৱা বিশাল সংস্কৃতিৰ ভেটি প্রতিষ্ঠা কৰা টাই সকলৰ এটি ঠাল হ'ল এই আহোম সকল। স্বৰ্গদেউ ছৗকাফাই লগত ১৯০০ মানুহ হে আনিছিল। কিন্তু ইয়াত আহি সেই মানুহ সকলে অসমৰ ঠলুৱা মানুহ বড়াহি, কছাৰী, মৰাণ সকলৰ লগত বিবাহৰ মাধ্যমৰে সম্পৰ্ক গঢ়িছিল, আৰু এনেকৈয়ে কালক্রমত বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ সৃষ্টি হৈছিল।
আহোম সকলৰ সাংস্কৃতিক অৱদান বহুমূখী। সাহিত্য, ধৰ্ম,স্থাপত্য-ভাস্কৰ্য, চিত্রকলা, ৰাজনীতি, সমাজ নীতি,খেল-ধেমালি সকলোতে আহোম ৰাজত্বৰ বৰঙণি আছে। আহোম সকলৰ শ্রেষ্ঠ আৰু একক অৱদান "বুৰঞ্জী সাহিত্য"। বুৰঞ্জীৰ ৰচনাৰ ৰীতিয়ে নহয়, বুৰঞ্জীৰ লগত লেখন কলা, লিপি আৰু সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰে অসমীয়া সংস্কৃতিক চহকী কৰি থৈ গৈছে। আজি আমি প্রত্যেক অসমীয়াই বিহু পালন কৰো। বিহু আমাৰ জাতীয় উৎসৱ। এই বিহু আমাৰ আহোম সকলৰে অৱদান। পেপাঁ, গগণাঁ, টকা এই বিহুৰ বদ্যযন্ত্র বিলাক আহোম সংস্কৃতিৰে দান। টাই-আহোমৰ কিছুমান টাই শব্দ অসমীয়া ভাষাত সুন্দৰকৈ সোমাই পৰিল। যেনে ----------
"খাং, হাই, ঠাপ, পম, জী, চাক, জান, টুপ..........ইত্যাদি।
আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত অসমখন ৰণুৱা, বণুৱা, সাজপাৰ, বিদ্যা, আ-অলংকাৰ, সংগীত আদিৰে বহুত আগবঢ়া আছিল। আহোমসলৰ এটা বিশেষত্ব পূৰ্ণ পৰম্পৰা হৈছে, তেওঁলোকৰ বংশৰ ডাঙৰ ঘৰ সদায় ডাঙৰ আৰু সৰু ঘৰ সদায়ে সৰু, বয়সৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। আহোম সকলৰ মাজত সমন্ধবাচক শব্দবোৰ এতিয়াও বিৰাজমান,যেনে--নিচাদেউ, আপাদেউ, এনাই, পুঠাই,আঠাও।
আজিৰ নৱ-প্রজন্মই বুৰঞ্জী পঢ়া বা তেওঁলোকক এই বিষয়ে জ্ঞান দিয়াতো অতি প্রয়োজনীয়, নহ'লে পাছত কোনেও একো নাজানিব আৰু নিশিকিব। বৰ্তমান প্রতিযোগিতা আৰু আধুনিকতাৰ যুগ, গতিকে এই যুগত সকলোৰে বাবে বুৰঞ্জী পঢ়া সহজ নহয়। তথাপি যি বিলাক অনুষ্ঠানত আমি উপস্থিত থাকো তাৰ পৰাই বহু কথা শিকিব পাৰো।
নিজৰ কলা-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে ভালকৈ শিকিলে বুজিলে অন্য কোনেও ইয়াৰ সত্য অসত্যৰ কথা লৈ আঙুলি টোৱাব নোৱাৰে আৰু টোৱালেও ইয়াৰ উত্তৰ আমি দিব পাৰিম যদিহে নিজৰ ইতিহাসৰ বিষয়ে আমি জানো, আৰু সেয়েহে আমাৰ গৌৰৱময় বুৰঞ্জীক গুৰুত্ব সহকাৰে অধ্যয়ন কৰি বুৰঞ্জীৰ সমলবোৰৰ ওপৰত জ্ঞান আহৰণকৰাতো একান্তই প্রয়োজনীয়। নৱপ্রজন্মই ইয়াকে নকৰিলে অসম আৰু অসমীয়াৰ ভেঁটি লৰচৰ হ'ব। অজ্ঞতাৰ বাবে আহোমবোৰ নিজৰ অসম দেশৰ বাবে এলাগী হৈ পৰিব। টাই জনগোষ্ঠীৰ দ্বিগবিজয়ী পুৰুষ মহান চাওলুং ছৗকাফাই সাত ৰাজ মাৰি এক ৰাজ কৰি যি মহান অসমীয়া জাতি গঢ় দি গ'ল ইয়াক অধিক শক্তিশালী কৰিবলৈ আৰু অস্তিত্বৰ সংকটৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ নৱ-প্রজন্মই বহুখিনি কৰিব লগীয়া আছে ।।
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

বিহুৰ লগত সম্পৰ্ক থকা গছ-গছনিৰ ঔষধি গুণ ණ...ডামচাও হেম বুঢ়াগোহাঞি, চেপন


       
    বিহুৰ লগত সম্পৰ্কত থকা অনেক গছ গছনিৰ ভিতৰত কেইবিধমানৰ ব্যৱহাৰিক দিশ আৰু সেইবিলাকৰ ঔষধি গুণ সম্পৰ্কে থকা জন বিশ্বাসৰ কথা ইয়াত চমুকৈ আলোচনা কৰা হ'ল ৷
      বড় গছ  :
  আহোঁ বড়ৰ তলে        যাওঁ বড়ৰ তলে
            বড়ৰৰে ধপলা পাত
   বড়ৰে তলতে              জোকাই মোক নল'বি
               ওলাব মইনা মাত ৷
     বড় গছ অসমীয়াৰ অতি আপোন, চিনাকী গছ ৷ এই গছক অসমীয়া বিহু সংস্কৃতিৰ প্ৰসূতি বৃক্ষ বুলি কব পাৰি ৷ এই গছক অতি পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয় ৷ মংগোলীয়সকলে বিশেষকৈ তাইসকলে এই বড়গছতেই বিহুৰ জনক দেৱতা ফি-ফ্যেং: চামৰু: দয়াংদেও: বৰচেমান: বৰযখ: ধনকলীয়া উপবৃষ্ট বুলি তাৰ  তলত বিহুৰ বেদি তৰে ৷  নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ আগতে বড়তলতেই সকলো সামাজিক অনুষ্ঠান পালন কৰা ঠাই আছিল ৷ বড়ৰ ধপলা পাতত ভাত খালে হঠাৎ বোবা হৈ যোৱা লোকৰ মাত  ওলাই বুলি জনবিশ্বাস আছে ৷

   আঁহত গছ
   আঁহত গছজোপাকো পবিত্ৰ গছ বুলি গণ্য কৰা হয় ৷ বড় নোহোৱা ঠাইত বিহুৰ বেদী আহঁতৰ তলতে প্ৰতিষ্ঠা কৰা আৰু বিহু উৰুওৱা অসমীয়াৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি ৷ "কচুপাত আহত পাত" বোলা এষাৰি পটন্তৰ আছে বুলিয়েই বহু লোকে আঁহত পাতত নিজৰ লৰা - ছোৱালীক ভাত খোৱাই সিহঁতৰ মুখ পাতল হোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰে ৷

    বৰমথুৰি বা বৰ্হমথুৰ:
  লুইতৰ পাৰতে       বৰ্হমথুৰিৰ তলতে
       আমি খৰি লুৰা ঠাই
   উটুৱাই নিনিবা           ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰ দেৱতা
         তামোল দি মাতোঁতা নাই ৷
         বৰ্তমান অসমৰ বহু অঞ্চলত বৰমথুৰিত সঁচ নাইকিয়া হৈছে ৷পিছে বিহুত এইজোপা গছৰ ভূমিকা অনন্য ৷ বিহুৰ সময়ত এই গছৰ পাতৰ থুৰিটো অতি মোহনীয় ৷ অইন কোনো গছৰে এনে মৰমলগা থুৰি নাই বুলি ক'ব পাৰি ৷ অতীতত গাভৰুৱে ইয়াৰ থুৰিৰে দাঁতত ৰঙ দিছিল ৷ দাঁতৰ সকলো প্ৰকাৰৰ অসুখত ই বাধা দিয়ে  ৷ তামোলৰ লগত ইয়াৰ থুৰি অংশ খালে মুখ ফৰফৰীয়া লাগে আৰু তামোল হজম হোৱাত ই সহায়ক হয় ৷ বহমথুৰিৰ কোমল পাত নিয়মিযাকৈ খাব পাৰিলে পেটৰ অসুখ নাথাকে ৷ পিত্ত বেমাৰত ই এক প্ৰকাৰৰ মহৌষধ ৷ ডেকা গাভৰুৱে ইয়াৰ থুৰি প্ৰেমিককাক দিব পাৰিলে প্ৰেমিকাৰ ডেকা মনৰ উদাৰতাৰ পৰিচয় প্ৰকাশ পায় ৷ তেনেকৈ গাভৰুৱে মনৰ মানুহটোক দিয়া থুৰিটো জেতুকাৰ লগত খুন্দি দুহাত বোলাই গৌৰৱ বোধ কৰে ৷
   
   বৰজামু(জামুক)
   বড় আৰু আহত এই দুজোপা গছৰ দৰেই জামোক গছৰ তলতো বিহুৱা বিহুৱতীয়ে বিহুতলী সজাই বিহু মাৰে ৷ জামুক তলত বিহুতলী সজালে গাভৰুৱে বছৰটোৰ বাবে দেহা শাত পৰি থাকে বুলি বিশ্বাস কৰে   জামুকৰ গুটিৰ ৰসে পেটৰ অসুখৰ পৰা সকাহ দিয়ে ৷ গুটিবোৰ চোবাই খালে খাওঁতাই বহুমূত্ৰ ৰোগৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পায় ৷জামুক গছৰ ছালৰ ৰস উলিয়াই খালে হাড়ৰ বেমাৰ নিৰাময় হয় ৷ পাতৰ ৰস খালে নাকৰ তেজ ওলোৱা বন্ধ হয় ৷ জামোকৰ ৰসে গ্ৰহণী  আৰু প্ৰস্ৰাৱৰ দোষো বিনাশ কৰে ৷ অসমত তিৰোতাৰ  ৰক্তস্ৰাৱ হ'লে জামুকৰ পাত বা ছালৰ ৰস খালে সুফল পোৱা যায় ৷
ঘিলা
    ফাক ঘিলা, মাকৰি ঘিলা, ভাত ঘিলা আদি কেইবাবিধো ঘিলা অসমৰ হাবিত পোৱা যায় ৷ ফাক ঘিলাৰ ডাঙৰ দীঘল একোটা ফাকত ২০-২৪ টা ঘিলা থাকে ৷ মাকৰি ঘিলা সৰু ৷ ভাত ঘিলাৰ গুটিও সৰু ৷ ফাক ঘিলা অসমীয়া মানুহে ভাত ঘৰত আৰি থয় ৷  কেতিযাবা কোনোবা লোকৰ ডিঙিত ভাত লাগি ধৰিলে আৰি থোৱা ঘিলাটো ওপৰলৈ মোখ কৰি চালেই ভাত ডিঙিৰ পৰা এৰাই যায় ৷ যদি সিমানতো ভাত এৰাই নাযায়,  তেন্তে ফাকটো নমাই তাৰে পিঠি ফালে কেইখুন্দামান মাৰি দিলেই এৰাই যায় বুলি বিশ্বাস ৷ মূৰ ঘূৰালে ঘিলাৰ সাহ এধানিমান খালে ভাল হয় ৷ বমি হ'লে ঘিলা খুন্দি খুৱালে বমি বন্ধ হয় ৷ ৰক্তচাপ থকা লোকে নিয়মিয়াকৈ ঘিলা ধুই পানী খাই থাকিলেই চাপ কমে ৷ মাকৰি ঘিলা 'কলো ৰোগৰ মহৌষধ ' বুলি কোৱা হয় ৷ ঘিলা খুন্দি শাহ অংশৰে মূৰ ধুলে চুলি বৃদ্ধি হয় আৰু উফি মূৰৰ পৰা আঁতৰি যায় ৷
     বিহুৰ সময়ত অসমীযা ডেকাই ঘিলা খেল পতাটো এক পৰম্পৰা আছিল ৷ বুৰঞ্জী সাহিত্যত ঘিলাৰে ঘোঁৰাক শিক্ষা দিয়াৰ কথা উল্লেখ আছে ৷ প্ৰেমিকৰ পৰা প্ৰেমিকাই মূৰ গা ধুবলৈ ঘিলা বিচাৰে ৷
কোনেও ভঙা নাহ            কোনেও ছিঙা নাই
          আপুনি ভাঙিলো মন,
মূৰ গা ধুবলৈ              ঘিলা বিছাৰিলো
        সিও হ'ল বুকুৰে ধন৷

ঔ   :
     ঔ বীজেৰে মূৰ ধুলে মূৰ শীতল হয় , চুলি ক'লা পৰে আৰু বাঢ়ে ৷

তিল  :
   তিল পাতেৰে মূৰ ধুই চুলিৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰাৰ কথাও বনগীতত আছে ৷
তিল পাত মোহাৰি         মূৰ ধুই বঢ়ালো
            মূৰৰে কলীয়া চুলি
মোৰ ধন অহা নাই          গোন্ধ তেল অনা নাই
             আমনি লাগিছে থাকি ৷

জেতুকা
  জেতুকা প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ অন্তৰ্ভুক্ত হ'লেও আচলতে ইয়াৰ ঔষধি গুণৰ কথাহে লক্ষ্য কৰিবলগীয়া ৷ জেতুকাপাত থেৰেজুৰ গুটিৰ লগত খুন্দি সৰিয়হৰ তেলৰ সতে মিহলাই হাতত বান্ধি হ'লে শৰীৰত চৰ্মৰোগ আৰু বসন্তৰোগ বছৰটোৰ বাবে নহয় ৷ এনে দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰিলে বছৰটোলৈ সৰ্প দংশনৰ ভয় নাথাকে ৷ নাৰীৰ কথাই নাই,  পুৰুষ সকলেও বিহুৰ দিনা জেতুকা পাত ব্যৱহাৰ কৰাৰ মূলতে আছে দেহজ কাৰণহে ৷ জেতুকা পাতৰ ৰস গাখীৰ আৰু মিচিৰৰ লগত মিহলাই খালে স্বপ্নদোষ নাশ হয় ৷ চুলিৰ ৰং জেতুকা পাতৰ ৰসে সজীৱ কৰে ৷ জেতুকা পাত খুন্দি পানীয়ে খোৱাত বান্ধিলে ঘা শুকায় ৷ কপালত জেতুকা ঘঁহিলে মূৰ কামোৰণি নাইকীয়া হয় ৷ নিয়মীয়াকৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিলে আদকপালী আৰু সূৰুজকপালী অসুখ বিনাশ হয় ৷ বুকুখ খোঁচ মাৰি ধৰিলে বা তেজ বমি হ'লে ইয়াৰ ৰসে উপকাৰ কৰে ৷ জেতুকা কিমান ৰোগত প্ৰয়োগ কৰা হয় সেই কথা সাঁচিপাতীয়া নিদান আৰু গাঁও অঞ্চলৰ বেজসকলৰ মাজত সদৰি হৈ আছে ৷
তৰা আৰু কপৌফুল   :
       তৰা গছৰ বাকলি চেলাই ফিটিয়াই পঘা তৈয়াৰ কৰি গৰু বিহুৰ দিনাৱগৰুক ন-পঘা দিয়াৰ নিয়ম ৷ তৰাৰ গজাঁলিৰ আলু খুন্দি কান্দুলি মাছৰ পেটু উলিয়াই তাত খুন্দা ঔষধ খিনি ভৰাই পাতত দি সেইখিনি কৰকৰা ভাতৰ লগত খালে তিৰোতাৰ হঁদালি -কামোৰণ আঁতৰে ৷ বীৰ্যহীন পুৰুষৰ বীজ বৃদ্ধি হয় বুলি বেজসকলে এই ঔষধ প্ৰয়োগ কৰে ৷ সন্তানহীন পুৰুষ-নাৰীৰ সন্তান প্ৰজননত এই ঔষধে কাম কৰে বুলি কোৱা হয় ৷ বিহুত তৰা পাতত বৰা চাউলত টোপোলা বান্ধি পানীত উখুৱাই খালে স্বাস্হ্যৰ উপকাৰ হয় ৷
    কপৌ শিয়া আৰু ফুলত ঔষধি গুণ আছে ৷ মঙল আৰু শণিবাৰে গৰুবিহু অনুষ্ঠিত হ'লে কপৌৰ  শিয়া ছিঙি আনি খুন্দি ৰস চেলেকিলে বছৰটোৰ বাবে হাড় বেমাৰ নহয়  ৷
          গৰুক গা ধুৱাবলৈ জাতি লাও, বেঙেনা,  বৰ থেকেৰা  তিতা কেৰেলা,  হালধি আৰু বৰ বেঙেনাৰে উৰুকাৰ নিশা গৃহস্হই বস্তুতে ঔষধি গুণ আছে ৷ তদুপৰি কেউবিধ একেলগে কৰি খালে পেটৰ অসুখ নহয় ৷ জেটুলিপকা,  মাখিয়তী,  দীঘলতি,  বগৰী, টিকনিবৰুৱা গছ, বনমৰা, ঠুটনি বন, নহৰু আদি বিহুত ব্যৱহৃত গছ গছনিতো ঔষধি গুণ আছে ৷ গৰু বিহুৰ দিনা সন্ধিয়া বিহু প্ৰেমীয়ে এশ এবিধ বন-ঔষধি শাক পাচলি সংগ্ৰহ কৰি ৰান্ধি খায় ৷ এই ঔষধিৰ আঞ্জা খালে খাওঁতাৰ  বছৰটোৰ বাবে শৰীৰ আৰু মনত কৰ্মপ্ৰেৰণা থাকে ৷ এশ এবিধ বন-ঔষধি বোটলোঁতে কিছুমান থুঁৰি, কিছুমান পাত, কিছুমান আলু,  কিছুমান ফুল, ডাল বা গা গছৰ অংশ একত্ৰ কৰি তাবিজ তৈয়াৰ কৰি শৰীৰত ধাৰণ কৰিলেও গোটেই বছৰটোৰ বাবে দেহৰ সবলতা অটুত থাকে ৷ সেইদিনা যিকোনো গছৰ অংশ আহাৰৰ বাবে বুটলিব পৰা যায় বুলি জনা যায় ৷ তথাপিও খাব পৰা শাক পাছলি মাজৰ পৰাহে ঔষধি আহাৰ সংগ্ৰহ কৰাত লোকে গুৰুত্ব দিয়ে ৷
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

অতীতৰ বিহু আৰু বৰ্তমানৰ বিহু: এটি তুলনাত্মক আলোচনা ණ...ডামচাও হেম বুঢ়াগোহাঞি, চেপন


        বিহু মূলত কৃষিজীৱি গঞা ৰাইজৰ ৷ৰাইজ গতিকে গাওঁত অনুষ্ঠিত হোৱা আটাইকেইটা বিহুৱেই গঞা লোকৰ মাজত আজন্ম জীৱন্ত ৷ গাঁৱত অনুষ্ঠিত বিহু উৎপত্তিৰ স্থল অনুধাৱন কৰিলে শদিয়াৰ পৰা কলিয়াবড় পৰিলক্ষিত হয় ৷ অসমলৈ সময়ে সমযে অহা বিভিন্ন জনগোষ্ঠী বিশেষকৈ আৰ্য-অনাৰ্য লোকসকল আহি অসমত লগ লগাত জাতীয় উৎসৱ বিহুৰ বৰণীয় ৰূপ স্পষ্ট হয় ৷ বিহুলৈ মংগোলীয় লোকৰ অৱদান সৰহ , সেয়ে হ'লেও বিহুৰ ওপৰত শংকৰী সাহিত্যৰ কীৰ্তন দশমৰ নাম গীতো পৰিৱেশন কৰা দেখা যায় ৷ এনে হোৱাত বিহুৰ মৌলিকতা কিছু খৰ্ব হলেও বোঁৱতী সংস্কৃতিৰ নতুন ধাৰাই সামগ্ৰিক অসমীয়াৰ জাতীয় উৎসৱ স্বৰূপ বিহুক সময়ৰ লগত ৰজিতা খুৱালে ৷ কিন্তু বিহুৰ স্বৰূপ অধিককৈ পৰিস্ফুট হয় আহোম স্বৰ্গদেও সকলৰ দিনতহে ৷ স্বৰ্গদেউ সকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ ফলত বিহু জাতীয় উৎসৱ হিচাবে পৰিগণিত হ'ল,  এই ক্ষেত্ৰত ৰাজ্যৰ বিভিন্ন ঠাইত বাস কৰা বৰণীয় জনগোষ্ঠীৰ ৰহণীয় কৃষ্টিৰ বৰঙণি কথা নক'লোৱেইবা ৷
        দৰাচলতে ৰজা-প্ৰজা উভয়ৰ সক্ৰিয় আন্তৰিকতাইহে বিহুক এনেকৈ জাতীয় উৎসৱ হিচাপে ল'বলৈ প্ৰেৰণা দিলে ৷ পিছে ইংৰাজ আমোলৰ সময়ৰ একশ্ৰেণী তথাকথিত ইংৰাজপ্ৰেমী অসমীয়াই বিহুক অবহেলাৰ চকুৰে চাই স্বকীয় ৰূপৰ বিনাশ ঘটাইছিল ৷ অদূৰদৰ্শী এইচাম অসমীয়া লোকৰ বিহুৰ প্ৰতি এনে অনীহা প্ৰকাশ কৰাত বৰঙণি যোগাইছিল ইংৰাজসকলেই ৷ ইংৰাজলকলে বঢ়িয়াকৈ বুজিছিল,  অসমীয়া মনুহৰ জাতীয় উৎসৱৰ মূল এনাজৰী বিহু ৷ বিহুৰ যোগেদি অসমীয়া এদিন থিয় দিব ৷ সেইবাবে শিক্ষিত অসমীয়া তথাকথিত ভদ্ৰলোকসকলক বিহু উৎসৱৰ পৰা নিলগাই ৰাখি দেশ শাসনত ভাগ দিলে ৷ কিন্তু ইংৰাজী শিক্ষাৰ আওভাও নোপোৱা দেশৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ লোকসকলে জাতীয় উৎসৱ বিহুৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্য হানি নোহোৱাকৈ পালন কৰি থকাতহে বিহু পৰৰ্ৱতী কাললৈ বৰ্তি থাকিল ৷ এই ক্ষেত্ৰত বিহুলৈ মংগোলীয় লোকসকলৰহে বৰঙণি অধিক বুলি কবই লাগিব ৷ মিছিং, দেউৰী,  তাই আহোম, চুতীয়া,  সোণোৱাল-কছাৰী আদি লোকসকলে বিহু নিয়মীয়াকৈ পালন কৰি নথকা হ'লে অাজিৰ অসমীয়াই বিহুক নাপালেহেঁতেন ৷ বৰ্তমান জাতীয় উৎসৱ পালন কৰাৰ নামত উল্লেখিত জনগোষ্ঠী সমূহৰ বিহুলৈ বৰঙণি কথা সোঁৱৰণ কৰা উচিত ৷
    আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী ৰংপুৰতেই বিহুৰ উখল-মাখল ৰাজকীয়ভাৱে অধীক অাছিল ৷ কিন্তু গড়গাঁও ৰংপুৰৰ চৌ-পাশে বিভিন্ন অঞ্চলত বিহুৰ অাখৰা,  বিহুৰ উপভোগ্য সামগ্ৰীৰ প্ৰস্তুতিৰ উভৈনদী সমলসমূহৰ কথা নকলেও হব ৷ চ'ত মাহ সোমোৱাৰ পাছত গাঁৱত বিহুৰ পৰিৱেশ সমৰ সদৃশ গতিৰে আগবাঢ়ে ৷ বিহুৰ সকলো প্ৰকাৰৰ প্ৰস্তুতিপৰ্ব তুংগত উঠে বিহুৰ উৰুকালৈকে ৷ চ'তৰ ১৫ দিনৰ নিশাৰ পৰা ডেকা-গাভৰুৱে পথাৰৰ মাজৰ কলীয়া জামুৰ তল, বড় আৰু আহঁত গছৰ তল, হাবিৰ ঘিলাতলত ৰাতি বিহু মাৰে ৷ এই ৰাতি বিহুত চ'ত বিহু বোলে ৷ দিনৰ পৰিশ্ৰম সামৰি উৰুকাৰ নিশালৈকে মৰা বিহুক ৰাতি বিহু,  গৰুৰ গা ধুৱা দিনৰ বিহুক গৰু বিহু,  প্ৰথম দিনাৰ বিহুক মানুহ বিহু, দ্বিত্বীয় দিনাৰ বিহুক কুটুম বিহু, তৃতীয় দিনাৰ বিহুক মেলা বিহু বা হাট বিহু,  চতুৰ্থ দিনাৰ বিহুক চেৰা বিহু বা এৰা বিহু আখ্যা দিয়া হয় ৷ কৃষিজীৱি অসমীয়াৰ মাজত বিহুৱেই আনন্দোল্লাসৰ একমাত্ৰ সমূহীয়া উৎসৱ য'ত সম্প্ৰীতি সদ্ভাৱ আৱাহন কালৰে পৰা সমাজত বিৰাজ কৰি আহিছে ৷ পৰ্বত-ভৈয়াম সম্প্ৰীতি ৰক্ষাত বিহুৱে যুগে যুগে অৰিহনা যোগাইছে ৷ আহোম ৰাজত্বৰ কালত অহা মুছলমান ভ্ৰমণকাৰীয়ে লেখা 'নওৰোজ' বা নৱবৰ্ষত উদযাপিত হোৱা বিহুৰ বৰ্ণাৰ পৰাও সেইকালৰ বিহুৰ সাৰ্বজনীন স্বৰূপ আৰু ভিন ভিন জাতি, ধৰ্ম পৰিহৰি সংহতি ৰক্ষা কৰা কথা সম্যকভাৱে উপলব্ধি কৰিব পাৰি ৷
অসমত ৰাজতন্ত্ৰ শেষ হ'ল ৷ আহিল সাত সাগৰ তেৰ নদীৰ সিপাৰৰ বিদেশী শাসনৰ বাঘজৰী ৷ বিশ্বযুদ্ধও আছিল ৷ সেই সময়তেই অসমীয়াই নিজকে পাহৰি গ'ল ৷ নিজৰ ৰীতি-নীতি জাতীয় কৃষ্টি-সংস্কৃতি এৰি অসমীয়াৰ এচামে বিদেশী সভ্যতাৰ প্ৰতি অনুৰক্ত হ'ল ৷ কিন্তু দেশৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ ভিতৰুৱা গাঁৱক পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ ঢৌৱে উটুৱাই নিব নোৱাৰিলে কাৰণেই দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পিছত পুনৰ অসমীয়াই জগতত জাতি হিচাপে চিনাকি দিবলৈ বিহুক পালে ৷ উল্লেখযোগ্য বিহুৰ পৰিৱেশত গ্ৰামাঞ্চলৰ বিহুৱাসকলে মহাযুদ্ধ,  পৰাধীনতা আৰু স্বাধীনতাৰ পটভূমিক লৈ নাম গীত সজাই পৰাই বিহুত পৰিৱেশন কৰি জাতীয় ভাবত শ্ৰোতা-দৰ্শকক জগাই তুলিছিল ৷ স্বাধীনতাৰ পিছত প্ৰতিজন শিক্ষিত অসমীয়া বা বিদেশী ভাবধাৰৰ কবলত তথাকথিত দেশপ্ৰেমিক ভদ্ৰলোকে উপলব্ধি কৰিলে যে বিহুৰ বাদে অসমীয়াৰ জাতীয় উৎসৱ হিচাপে চিনাকী দিবলৈ একোৱেই নাই ৷ সেইবাবে আধুনিক কালত বিহুক সক্ৰিয় কৰিবলৈ সকলোৱেই জাগি উঠিল , বিহু হৈ পৰিল সঁচা অৰ্থত জাতীয় উৎসৱ ৷
           ইংৰাজ আমোলৰ লগে লগে চাহ শিল্পই অসমলৈ নব্য সংস্কৃতিৰ আলোক বহন কৰি আনিলে ৷ পৰম্পৰাগতভাৱে খেতিৰে জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰা অসমীয়াই এইবাৰ চাহ খেতিয়ে ছাটি ধৰা সেউজ ৰূপ দেখিলে ৷ বাগিচা সমূহত কাম কৰিবলৈ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা বনুৱাসকল আহিছিল ৷ তেওঁলোকক অসমৰ মাটিয়ে শুজিলে , থলুৱা অসমীয়াৰ দৰেই তেওঁলোকক অসমৰ অসমীয়া হৈ নিগাজিকৈ থাকিল ৷ বিহুৰ এনাজৰীয়ে তেওঁলোককো বান্ধিলে এই বিহু হৈ পৰিৰ তেওঁলোকৰো উৎসৱ ৷
            চাহ শিল্প গঢ়ি উঠাত অসমৰ আকাশত কল-কাৰখানাৰ ধোঁৱা উৰিল ৷ ৰেলগাড়ী চলিল,  আকাশত উৰাজাহাজ উৰিল ৷ অসমীয়াৰ সামগ্ৰিক জীৱনলৈ চাহ, ৰেল, জাহাজ এইবোৰ নতুন অনুভূতিৰ সঞ্চাৰণ ঘটিল ৷ স্বভাৱ কবি সকলে এইবোৰকে উপলক্ষ কৰি গীত নাম গাই বিহুক নতুন ৰূপত সজালে ৷ স্বৰূপতে বনগীত, বিহুগীত , নামঘোষাই যেন নতুন উৎসৰ প্ৰেৰণা পালে ৷ বিহুত নতুন বৰদৈচিলা আহি যেন অসমীয়া মন পৰশি গ'ল ৷
          বিহু হাবি বা পথাৰৰ পৰা স্বৰ্গদেওসকলৰ পোষকতাত ৰাজচ'ৰা ৰংঘৰলৈ আহিল,ডা-ডাঙৰীয়াৰ ঘৰৰ পৰা ব্যক্তিগত ঘৰৰ চোতাললৈ বিহুক আদৰণি জনোৱা হ'ল ৷ নিয়ত পৰিৱৰ্তনৰ মেৰপাকত সোমাই আধুনিক কালত বিহুৱে ৰংগমঞ্চত ভুমুকি মাৰিলে ৷ বিহুপ্ৰেমী লোকৰ মনত মণিকূটত বিৱৰ্তমান সময়ৰ বা লাগি বিহু পৰিৱৰ্তন হৈ গাঁৱে ভূঞে,  নগৰে চহৰে অনুষ্ঠিত হোৱা ৰভাতলীত থিতাপি ল'লে ৷ এনেকৈয়ে জাতীয় জীৱনৰ বিশালতাৰ লগত বিহুৱে সময়ৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনশীলতাৰ বিবৰ্তমান ধাৰাত ৰূপ সলাই আহিছে আৰু সলাই থাকিব ৷ বিহুৰ নৈবেদ্য সম্ভাৰ অসমীয়া পৰিবৰ্তনক বাধা দি ৰখাৰ শক্তি নাই,  কাৰণ সংস্কৃতি স্থবিৰ নহয়,  ই গতিশীল ৷
            অতীতৰ পৰা পৰম্পৰাগতভাৱে যিখিনি খাদ্য সম্ভাৰ আহিছে, সেই সমূহ হ্ৰাস পোৱা নাই,  বৰঞ্চ বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠীৰ সংমিশ্ৰণত অধিক যোগ হৈছে ৷ বিহু পালন কৰা ৰীতি নীতি সমূহো পৰিবৰ্তন হৈছে ৷ বিহুত প্ৰয়োগ কৰা গীত,  নাম হুঁচৰি,  লহৰীয়া, বাদ্যযন্ত্ৰ সমূহৰ কিছু পৰিবৰ্তন আহিছে ৷ গীত,  নামত সময় সাপেক্ষতাই স্পৰ্শ কৰিছে ৷ বাদ্যযন্ত্ৰৰ চেও আদিত আধুনিকতাৰ কিছু চাপ পৰিছে ৷ দুই-এপদ বাদ্যৰ বাহিৰে আধুনিক কালত যিবোৰ সমযোগ হৈছে সেইসমূহ বিহুত জীৰ্ণ নোহোৱা হৈছে ৷ কিন্তু বিহু হুঁচৰি, গীত নামবোৰ প্ৰতিযোগিতা মঞ্চত বিচাৰমুখী হৈছে ৷ ফলত স্বাভাবিকতে ই মোট সলাইছে ৷
      অতীতৰ বিহু কেৱল বিহুতলিতেই আৱদ্ধ আছিল ৷ বিহুৱা-বিহুৱতীয়ে হিয়া উজাৰি গোৱা বিহুগীত নামসমূহ বিহুৱা দল আৰু বিহু চোৱা লোকৰ মাজতে বিস্ফোৰিত হৈ নিজম পৰিছিল ৷ বিহুগীতৰ শালীনতা-অশালীনতা অধীক প্ৰচাৰমুখী নহৈ কেৱল বিহু পৰিৱেশিত দল আৰু দৰ্শক শ্ৰোতাৰ মাজকে সীমাবদ্ধ হৈ ৰৈছিল ৷ আধুনীক যুগত যান্ত্ৰিকতাই বিহুৰ স্বৰুপ উদঙাই দেখুৱাইছে ৷ দেশৰ মানুহ শিক্ষিত হোৱাত অশিক্ষিত চহা লোকৰ মনত উদয় হোৱা গীত নাম সমূহ শিক্ষিত বুদ্ধিজীৱীয়ে উদ্ধাৰ কৰি গ্ৰন্হাকাৰে প্ৰকাশ কৰি প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ ভেটি সুদৃঢ় কৰিছে ৷ বিহু উপলক্ষে প্ৰকাশ পোৱা বাতৰি কাকত,  আলোচনী অনেক চিন্তাবিদৰ চিন্তা চেতনাত বিহুৰ ভাৱমূৰ্তি বিকাশিত হৈ জনসাধাৰণৰ চিন্তা মানসত সদৰি হৈছে ৷ অসমীয়া,  হিন্দী,  ইংৰাজী আদি বিভিন্ন ভাষাৰ মাধ্যমেৰে বিহুৰ তাৎপৰ্য্য,  আচাৰ নীতিৰ কথা বিভিন্ন লেখকৰ লেখনিত অসমীয়া আৰু অনা অসমীয়াৰ মাজত পৰস্পৰে পৰস্পৰক বুজিবলৈ বাট মুকলি কৰিছে ৷ জনজীৱনৰ আদৰৰ বিহু উৎসৱৰ ৰং চৰাৰ বতৰা দেশৰ অনাতাঁৰৰ যোগে প্ৰসাৰতা লাভ কৰা দিনৰে পৰা প্ৰতি বছৰেই বিহু আৰু বিহুসুৰীয়া গীত মাত শ্ৰোতাৰ কৰ্ণ-কুহৰত প্ৰৱেশ কৰোৱাইছে ৷ সমসাময়িক ঘটনাৰাজীক লৈ ৰচনা কৰা গঞা কৃষিজিৱী বিহুৱা সকলে কিদৰে নিজৰ অনুভূতি গীত আকাৰে প্ৰকাশ কৰিছে তাৰ সম্যক প্ৰতিফলন দেশৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত শ্ৰোতাই অনুধাৱন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে ৷ গতিকে বিহুৰ সময়ত বিভিন্ন ভাষাত প্ৰকাশ হোৱা কাকত,  আলোচনীৰ বিহুসুৰীয়া প্ৰৱন্ধ সমূহতকৈ যে অনাতাঁৰে , দূৰদৰ্শনে ক্ষীপতাৰে সংহতি সঞ্চাৰণ কৰিব পাৰে সেই কথা সহজবোধ্য ৷ কাকত, আলোচনী,  কিতাপ পত্ৰ বিহুৰ তথ্য পাতিয়ে শিক্ষিতসকলক মানসিক খোৰাক যোগাই বিহুৰ প্ৰতি অকুন্ঠ সহযোগ পাব পাৰে ৷
সম্প্ৰতিক বিহু বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছে কেছেটসমূহে ৷ কেছেটৰ যোগেদি বিহুৱা বিহুৱতীয়ে বিহুৰ আবেগময়ী গীত নাম সমূহৰ দক্ষতাৰে পৰিৱেশন কৰি সৰ্বসাধাৰণ শ্ৰোতাৰ বুকুত সোমাই পৰিছে ৷ পিছে বহু কেছেটত অশ্লীল গীতমাত,  অসাৱধান শব্দ প্ৰয়োগে অশ্ৰাব্যকতাৰ সৃষ্টি কৰিছে ৷ যিবোৰ বনগীত,  বনঘোষা নিৰ্জন প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত ডেকা গাভৰুৱে গায় অথচ ঘৰৰ বা গাওঁৰ পদূলিত গালে আই বাইৰ আগত মুখ লুকুৱাবলগীয় হয় ৷ সেই গীত সমূহ কেছেটট ভৰাই ঘৰৰ জেষ্ঠ কণিষ্ঠৰ মান সন্মান একাকাৰ কৰা হৈছে ৷ গতিকে কেছেটসমূহ প্ৰকাশৰ পৰত চৰকাৰ বা বিভাগে হস্তক্ষেপ কৰা প্ৰয়োজন হৈছে ৷
       যোৱা দুটা দশকত বিহুক ব্যক্তিৰ ঘৰৰ শোৱনি কোঠালৈ আদৰি আনিছে দূৰদৰ্শনে ৷ বিহুৱা বিহুৱতীৰ গীত-নাম,  নাচোনৰ ভংগীৰ সকলো স্বৰুপ দৰ্শক শ্ৰোতাই কম আয়াসতে চাব পৰাটো এক প্ৰকাৰে এই যুগৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অৱদান ৷ দূৰদৰ্শনত দেখা বিহুৰ সু সংহত ৰূপকথাৰ বিষয়ে অধিককৈ নকৈ যিখিনি অসংযত কথাখিনিৰ কথা নকৈ নোৱাৰি ৷ দূৰদৰ্শনত পৰিৱেশিত বিহুৰ মাজে মাজে বিহুৱা দলৰ গীত নাম,  নাচোনৰ ভংগী,  বাদ্যযন্ত্ৰৰ বেসুৰীয়া সংগত,  বিহু হুঁচৰিৰ স্বাভাৱিক গতি প্ৰকৃতিৰ ব্যক্তিক্ৰম ৰূপ দেখা যায় ৷ বিহু পৰিবেশিত দলক এই ক্ষেত্ৰত জগৰীয়া নকৰি বিহুৰ দৃশ্য গ্ৰহণকাৰী দূৰদৰ্শনৰ বিষয়াৰ বিহুৰ সম্যক ধ্যান জ্ঞান নথকাহে মূল বুলি কব পাৰি ৷ এই ক্ষেত্ৰত বিহু বিশেষজ্ঞ অভিজ্ঞ লোকৰ লগত আলোচনাত মিলিত হৈ দূৰদৰ্শনে ব্যৱস্হা ললেহে বিহুৰ স্বকীয়তা বিনাশ নোহোৱাকৈ ৰ'ব ৷
       " কৈনো কৈ থাকিলে ওৰকে নপৰে ৰঙালী বিহুৰে কথা " বুলি এষাৰি কথা আছে৷ বিহুৰ অতীতৰ কথা যিমানোৰ আছে সকলো কথা থাওকতে  সামৰা সহজ কথা নহয় ৷ কিন্তু আধুনিক কালৰ বাবে দুটিমান কথাৰে বিহুতলীৰ অতীত সোঁৱৰণ সামৰিব বিচাৰোঁ ৷ বিহুৰ সকলো কথা সামৰি এখনি পূৰ্ণাংগ ডকুমেন্টৰী ছবি নিৰ্মাণ কৰি ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষা সমূহলৈ অনুদিত কৰি দেশৰ বাহিৰ আৰু ভিতৰত বিহুৰ স্বৰুপ দেখুৱাবৰ হ'ল ৷ বিহুৰ খাদ্য সামগ্ৰী বিশ্লেষণেৰে অধিক প্ৰস্তুতি চলাই বাহিৰৰ মানুহকো তাৰ সোৱাদ দিয়াৰ ব্যৱস্থা নগৰৰ হোটেলসমূহত প্ৰস্তুতি কৰিবৰ হ'ল ৷ বিহুৰ বাদ্য যন্ত্ৰ,  খেলা ধূলা,  কাড়িখেলা,  ঘিলাখেল আদি লোকখেল সমূহৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ খুলিবৰ হ'ল ৷
     বিহুগীত,  বৰগীত,  বনঘোষাসমূহ পূৰ্ণাংগৰূপে উদ্ধাৰ কৰি এইবোৰ বিচাৰ বিশ্লেষণেৰে সংস্কৃতিপ্ৰেমী সকললৈ আগবঢ়োৱা দ্বায়িত্ব অনুৰাগীসকলে ল'ব লাগে ৷ কিছু বছৰৰ পৰা বিহু সন্মিলনৰ যিদৰে  উজান উঠিছে প্ৰতিযোগীসকলে বিহুতলীয়ে তলীয়ে ঘূৰি ফুৰোঁতে ব'হাগ মাহটো ৰং-অানন্দতে পাৰ কৰিবলগীয়া হয় ৷ বিহু মেলালৈ নিমন্ত্ৰন কৰা বক্তা , সভাপতিসকলৰো বিহুপ্ৰেমী লোকৰ মৰমক নেওচা দিব নোৱাৰা অৱস্হা হোৱাত বহু মূল্যৱান সুযোগ-সুবিধা অথলে যায় ৷ ফলত ব্যক্তিগত আৰু সমূহীয়া জীৱনৰ আৰ্থিক অপচয়ো ঘটে ৷ পৃথিৱীত কোনো জাতিয়েই এমহীয়াকৈ জাতীয় উৎসৱ পালন নকৰে ৷ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ প্ৰসাৰতাৰ যুগত অসমীয়া সকলেও টোত খৰ মাৰি সাতদিন মানলৈকে বিহুমৰা উচিত,  নহ'লে জাতীয় জীৱনৰ আৰ্থিক দিশ অপচয় হোৱাৰ লগতে সময়ৰ অপূৰণীয় ক্ষতি হব ৷
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

নাগালেণ্ডত অৱস্থিত " আহোম ৰাজা লগা ঘৰ " ৰ ঐতিহ্য ණ...অমৃত ৰণী গগৈ



অসমৰ ওচৰ চুবুৰীয়া নাগালেণ্ডৰ টুৱেনচাং জীলাৰ এক ঐতিহ্য , য'ত নাগামিজ ভাষাত এখন ফলকত লিখা আছে " আহোম ৰাজা লাগা ঘৰ " । সেই ফলকৰ পৰা প্ৰায় 200 মিটাৰ দূৰৈত এটি গুহা যি গুহাই নগা ৰাজ্যত আহোমৰ ঐতিহ্য হিচাবে আজিও ঠিয় হৈ আছে । প্ৰকৃততে এই গুহাটো ১৬৭৯ চনৰ আহোম ৰাজত্ব কালৰ কলংকিত অধ্যায়ৰ এক অৱদান । লৰা ৰজাৰ শাসনৰ সময়ত , লালুক সোলা বৰফুকনৰ প্ৰৰোচনাত তথা এজন সত্ৰৰ অধিকাৰীৰ মন্ত্ৰণাত যি কু-চক্ৰান্ত হৈছিল , সেই চক্ৰান্তৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তুঙখুঙীয়া ফৈদৰ এজন উপযুক্ত কোঁৱৰ লাঙী গদাপাণিয়ে তেওঁৰ পত্নী জায়মতীৰ পৰামৰ্শ মতে নগা পাহাৰলৈ পলাই যায় আৰু তাতেই নিজৰ শক্তিৰে এই গুহাটো নিৰ্মাণ কৰি আত্মগোপন কৰে । এই গুহাটো কেইবাটাও কোঠাৰে সজ্জীত । ইয়াৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য খুবেই চমৎকাৰী তথা অসমৰ দল দেৱালয় সমূহৰ সমকক্ষ । পাহাৰ এটাৰ হেলনীয়া অংশত নিৰ্মিত এই গুহা প্ৰকৃততে শিল কাটি বনোৱা হল নে বেলেগ ঠাইৰ পৰা শিল আনি বনোৱা হল তাৰ ওপৰত গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন হব । গুহাটোৰ দুৱাৰমুখ এনে অৱস্থাত আছে যে তাৰ পৰা পৰি যোৱাটো তেনেই সাধাৰণ কথা আৰু কেনেবাকৈ যদি পৰিবলৈ হয় , হাৰ মূৰ বিচাৰি পোৱাটো অসম্ভৱ । বুৰঞ্জীত উল্লেখ থকা অনুসৰি গদাপাণিৰ খবৰ আনিবলৈ যোৱা চোৰাংচোৱাৰ উলটি নহাৰ আঁৰত থকা ৰহস্য সহজে অনুমান কৰিব পাৰি । অৱশ্যে এই গুহাৰ নিৰ্মাণত ব্যৱহৃত শিল বোৰলৈ চাই ইতিহাসত উল্লেখ থকা আন এটা কথাটো পতিয়ন যাব পাৰি যে গদাপাণি কোঁৱৰে এটা গোণা ম'হৰ মাংস অকলে খাইছিল ।
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

এৰাবাটৰ সুৰ ණ ... বিকাশ দিহিঙীয়া, ঢকুৱাখনা



               (ক)

কথাবোৰ ক্ৰমশঃ জটিল হৈ পৰে
কথাবোৰ ক্ৰমশঃ অশ্লীল হৈ পৰে
তোমাৰ বুকুৰ পৰা দু-ওঁ‌ঠলৈ উজাই যাওঁ‌তে
কবিতা এটাই ত্যাগ কৰে তাৰ যৌৱন

               (খ)

পৰীক্ষালৈ কিমাননো দিন !
পঢ়া টেবুলত কুণ্ডলী পকাই বহি থাকে
তোমাৰ কথাবোৰ ধূপৰ ধোঁ‌ৱা হৈ…
এতিয়া তুমিয়েই কোৱা
কিমতে আঁ‌কো মই বুকুত
সৰস্বতীৰ কেনভাছ !!!

              (গ)

কবি মই নাছিলো কোনোকালে,
নাছিল কোনো ছবিৰে কথা কোৱাৰ বাসনা…
যদিও উদ্ভণ্ডালিৰ সীমা চুই এইবোৰে চিঞৰিছিল
আৰু তপত অশ্ৰু হৈ মুখগ্ৰন্থত সৰিছিল
তথাপি……আজি মই ক্লান্ত
অশ্ৰুহীন নয়নভৰি এতিয়া মাথো শূন্যতা ৷
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

সংস্কৃতি, পৰিবৰ্তিত অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু সংস্কৃতিৰ সংকট ණ...অঞ্জন বৰা



সংস্কৃতি কি, ইয়াৰ সংজ্ঞা আৰু স্বৰূপ সম্বন্ধে এটা সুস্পষ্ট ধাৰণা দিয়া কঠিন৷ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ মাজতো এই শব্দটোৱে কেতিয়াৰ পৰা নিগাজিকৈ সোমাই পৰিল সেই বিষয়েও নিশ্চিতকৈ ক’ব নোৱাৰি৷ সংস্কৃতিৰ লগত সততে জৰিত হৈ থাকে এখন সমাজ আৰু সেই সমাজখনৰ অংগীভূত সদস্যৰূপে মানুহে আহৰণ কৰা জ্ঞান, বিশ্বাস, কলা, ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, উৎসৱ-অনুষ্ঠান, আইন-কানুন, নৈতিকতা, অভ্যাস আৰু অন্যান্য সামাজিক উপাদানসমূহ৷ মানুহৰ জীৱন-ধাৰণৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সংস্কৃতিৰ ধাৰণাৰো পৰিৱৰ্তন হৈ আহিছে৷ মানুহে আদিম অৱস্থাৰ পৰা সভ্য অৱস্থালৈ আহোতে সময়ৰ লগত খাপ খুৱাই জীৱন-যাপনৰ বাবে নিত্য নতুন আহিলা-পাতিৰ আশ্ৰয় ল’ব লগা হ’ল৷ ইয়াৰ বাবে মানুহে এক নতুন কৃত্ৰিম সাংস্কৃতিক পৰিৱেশৰো সৃষ্টি কৰি ল’ব লগা হ’ল৷ এটা সময়ত সেই সকলোবোৰেই মানৱ জীৱনৰ নিত্য ব্যৱহৃত সামগ্ৰীত পৰিণত হৈ পৰিল৷ গতিকে এই ফালৰ পৰা ক’ব পাৰি “যি বিলাকত প্ৰকৃতিৰ প্ৰেৰণা থাকিলেও কেৱল প্ৰাকৃতিক নিয়মত হোৱা নাই, কিন্তু মানুহে নিজৰ শৰীৰ আৰু মনৰ বিকাশৰ বাবে, সমাজৰ কল্যাণৰ অৰ্থে সৃষ্টি কৰি লৈছে আৰু মানি লৈ তাক বিকাশ সাধন কৰিছে সেয়ে হ’ল সংস্কৃতি (অসমীয়া লোক সংস্কৃতিৰ আভাস)৷” একেদৰে নৃতাত্বিক অৰ্থতো “মানুহে জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে ভৌগোলিক, সামাজিক আৰু অতিলৌকিক এই তিনিবিধ পৰিৱেশৰ মাজত বাস কৰিবলৈ সমাজৰ স্বীকৃতি লৈ যি কৰে, যেনেকৈ থাকে, যি অৱদান দিয়ে তাকে সংস্কৃতি আখ্যা দিব পাৰি (অসমীয়া লোক সংস্কৃতিৰ আভাস)৷” ইয়াৰ পৰা এটা কথা ক’ব পৰা যায় যে, সংস্কৃতি হ’ল মূলতঃ মানুহৰ জীৱন ধাৰণৰ এক সৎ, শৃংখলিত, আদৰ্শময় জীৱন প্ৰক্ৰিয়া৷


অসমীয়া ভাষাত এই ‘সংস্কৃতি’ শব্দৰ ব্যৱহাৰৰ আগতে ‘কৃষ্টি’ শব্দৰহে ব্যৱহাৰ হৈছিল৷ পিচলৈ পশ্চিমীয়া ‘কালচাৰ’ (Culture) শব্দৰ সমাৰ্থক হিচাপে ‘সংস্কৃতি’ শব্দটো বাংলা ভাষাৰ দুৱাৰ-দলি গৰকি সোমাই আহে যদিও অসমীয়া ভাষাত কৃষ্টি-সংস্কৃতি দুয়োতা শব্দৰে ব্যৱহাৰ লক্ষ্য কৰা দেখা যায়৷ কিন্তু দুয়োটা শব্দৰ মাজত এটা সুক্ষ্ম পাৰ্থক্য লক্ষ্য কৰা দেখা যায়৷ ড. নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মাৰ মতে “একেটা ক্ৰিয়াৰ বাৰম্বাৰ আচৰণ বা আবৃত্তিক কৰ্ষণ বা কৃষ্টি আখ্যা দিব পাৰি; আৰু এই কৃষ্টিক সংস্কাৰ কৰি লোৱাটোৰ নামেই সংস্কৃতি৷” আনহাতে বিশ্বনাৰায়ন শাস্ত্ৰীৰ মতে “কৃষ্টি হ’ল এটা জাতিয়ে কৰা সকলো কামৰে সমষ্টি আৰু সংস্কৃতি হ’ল সেই জাতিৰ চিন্তা, কল্পনা আৰু কামৰ শ্ৰেষ্ঠ অংশখিনি৷ ইয়াৰ প্ৰভাৱ জাতিৰ মনত থাকি যায়৷ সেই প্ৰভাৱে জাতিৰ জাতীয় আদৰ্শ গঢ় দিয়ে, কামত অনুপ্ৰেৰণা দিয়ে৷” কিন্তু বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ এনে বিশাল ভাৱাৰ্থ সুদূৰ পাৰাহতে আছে বুলিব পাৰি৷ বৰ্তমান সন্ধিয়া জাকজমকতাৰে একোখন সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান পাতি তাত পৰিৱেশন কৰা কেইটামান গীত, নৃত্য, নাটক আদিকেই সামৰি কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ চলাই থকা হৈছে৷ চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰনালয়ৰ দৰে একোটা বিভাগ আছে যদিও সম্প্ৰতি বঁটা প্ৰদান, দুই-এখন সংগীতানুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰাৰ মাজতে তাৰ দায়িত্ব শেষ৷ আনহাতে বিশ্ববিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়সমূহতো একোটা সাংস্কৃতিক বিভাগ থাকে যদিও বছৰৰ মূৰত বিশ্ববিদ্যালয় সপ্তাহ, কলেজ সপ্তাহ আৰু যুৱমহোৎসৱৰ দৰে অনুষ্ঠান পাতি নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ প্ৰকৃততে কোনো জাতিয় অনুষ্ঠানেই প্ৰকৃত সংস্কৃতি কি তাক বুজি উঠি তাক ৰক্ষা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰা দেখা পোৱা নাযায়৷


সংস্কৃতিৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত জ্যোতি প্ৰসাদে কিছু বাস্তৱ দৃষ্টিভংগিৰে চিন্তা-চৰ্চ্চা কৰিছিল৷ তেওঁৰ মতে “আমি বাস্তৱিক জীৱনৰ সকলো আহিলাতে সৌন্দৰ্য প্ৰয়োগ কৰাৰ লগে লগে আমাৰ মন আৰু হৃদয়ৰ গুণতো সৌন্দৰ্য প্ৰয়োগ কৰোঁ৷ এই বাহিৰ আৰু ভিতৰ দুয়োৰে উৎকৰ্ষণ আৰু তাত সৌন্দৰ্য প্ৰয়োগ হ’লেই মানুহৰ সংস্কৃতিয়ে পূৰ্ণ ৰূপ পায়৷… এজন মানুহ যদি সুকুমাৰ কলাৰ সৃষ্টিত অভিনৱ সৌন্দৰ্য সৃষ্টি কৰিব পৰা হৈও, মানুহৰ সৈতে ব্যৱহাৰত আৰু সম্বন্ধত মানসিক গুণবোৰ প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে তেন্তে সেই মানুহজনৰ সংস্কৃতি নিশ্চয় অসম্পূৰ্ণ বুলিব লাগিব৷” জ্যোতিপ্ৰসাদে সংস্কৃতিৰ দুটা দিশৰ কথা কৈছে৷ অন্তৰভাগ আৰু বৰ্হিভাগ৷ ইয়াৰে অন্তৰভাগত প্ৰকাশ পাই আধ্যাত্মিক উপলব্ধিৰ মানসিক উৎকৰ্ষতা৷ আনহাতে বৰ্হিভাগত প্ৰকাশ পাই বাস্তৱ জীৱনৰ চিন্তা আৰু কৰ্মৰাজি৷ বৰ্তমান আমাৰ সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ বেলিকাও সততে আন্তঃসংস্কৃতিৰ অভাৱ লক্ষ্য কৰা দেখা যায়৷ যাৰ বাবে বহু সময়ত একোজন ব্যক্তি বা একোটা পৰিয়াল ঘৰ-দূৱাৰ, আচবাব, শিক্ষা-দীক্ষা আদি সকলো ফালৰ পৰাই সংস্কৃতিবান যেন লাগিলেও তেওঁৰ সানিধ্যলৈ যোৱাৰ পিছত বা তেওঁৰ লগত কথা পতাৰ পিছত দেখা যায় যে তেওঁৰ বাহ্যিক আৱৰণটোহে সংস্কৃতিৰ বৈশিষ্ট্যৰে ভৰা৷ ভিতৰখন অন্তঃসাৰশূন্য আৰু দুস্কৃতিৰ কদৰ্যৰে ভৰা৷ আমি সাধাৰণ অৰ্থত সংস্কৃতিসম্পন্ন ব্যক্তি বুলি ক’লে যিজন ব্যক্তিক বুজো সেইজন ব্যক্তি প্ৰকৃততেই আভ্যন্ত্তৰিণ
সংস্কৃতিৰ সুষমাৰে ভৰা হ’ব লাগিব৷ খং, ক্ষোভ, দুখ, বেদনা, হতাশাৰ মুহূৰ্ততো আত্মনিয়ন্ত্ৰণৰ মাজেৰে নিজৰ মানৱীয় গুণখিনি আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰিব পৰা ব্যক্তিজনকেই আমি সংস্কৃতিসম্পন্ন ব্যক্তি বুলিব পাৰোঁ৷ এইখিনিতে এটা কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি যে যিদৰে সকলো সভ্য মানুহকে সংস্কৃতিসম্পন্ন বুলিব নোৱাৰি সেইদৰে সকলো সংস্কৃতিসম্পন্ন লোকেই সুসভ্য নহয়৷ মানসিক উৎকৰ্ষতাইহে একোজন মানুহক সভ্য আৰু সংস্কৃতিবান কৰি তুলিব পাৰে৷ বৰ্তমান সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত দেখা দিয়া এই সমস্যাটোৱেই সংস্কৃতিৰ ভেটি ঠৰকবৰক কৰি তুলিছে৷ নিজৰ জাতি, ভাষা, সাহিত্য, উৎসৱ-অনুষ্ঠান, ৰীতি-নীতি আদিৰ প্ৰতি কোনো ধৰণৰ শ্ৰদ্ধা নথকাকৈ কেৱল ভোগবাদি মানসীকতাৰে সংস্কৃতি ৰক্ষাত আত্মনিয়োগ কৰা মানুহৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাব লাগিছে৷ যিটোৱে আমাৰ সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত গভীৰ সংকতৰ সৃষ্টি কৰিছে৷


এখন ৰাজ্যৰ সাংস্কৃতিক উপাদানসমূহ সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষণ কৰি আমি নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে ৰাখি থৈ যাব পাৰোঁ৷ কিন্তু আমি চিন্তা কৰিব লাগিব বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত কি দৰে তাক পালন কৰি উঠি অহা প্ৰজন্মক পৰিচয় কৰি দিব পাৰোঁ৷ সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ড. ভুবনমোহন দাসে তেওঁৰ ‘অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ আৰু অন্যান্য’ নামৰ গ্ৰন্থত এটা লাখটকীয়া প্ৰশ্ন কৰিছে যে “অসমীয়া সংস্কৃতি জীৱন্ত অৱস্থাত ৰক্ষাৰ দায়িত্ব গাঁৱৰ মানুহৰ ওপৰতে ন্যস্ত নেকি?” সকলো সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হ’ল গাঁৱসমূহ৷ গাঁৱৰ সহজ-সৰল মানুহখিনিৰ মাজতে অধিকভাৱে জীপাল হৈ থাকে প্ৰতিটো উৎসৱ-অনুষ্ঠান, ৰীতি-নীতি আৰু বিভিন্ন লোকসাংস্কৃতিক সমলসমূহ৷ কিন্তু বিভিন্ন কাৰণত মানুহ নগৰমুখি হোৱাৰে পৰা আভিজাত্যৰ দোহাই দি নগৰৰ বহু মানুহে সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত এক ধৰণৰ লজ্জাবোধ অনুভৱ কৰে৷ যাৰ বাবে নগৰীয়া সংস্কৃতি বুলিও এক ধৰণৰ নতুন সংস্কৃতিয়ে গঢ় লৈ উঠা দেখা গৈছে৷ এনে নগৰীয়া সংস্কৃতিৰ নতুন ধ্যান-ধাৰণাই কেতিয়াবা সমাজত সংঘাত সৃষ্টি নকৰাকৈও থকা নাই৷ গাঁৱৰ পুৰণি সাংস্কৃতিক অভিব্যক্ৰিৰ মাজত বাস কৰা পুৰণি চাম মানুহ আৰু নতুন ধ্যান-ধাৰণাত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা নতুন পুৰুষ (New Generation)ৰ মাজৰ এনে সংঘাতে কেতিয়াবা একোখন ঘৰ, একোটা পৰিয়ালৰ বহু বছৰীয়া সম্প্ৰীতিকো জোকাৰি যোৱা দেখা গৈছে৷ এটা কথা ঠিক যে, সংস্কৃতি হ’ল জীৱন যাপন প্ৰণালীৰ এক ধাৰা৷ মানুহৰ অভিজ্ঞতা, জ্ঞান, প্ৰয়োজন আদিয়েই সংস্কৃতিৰ জন্ম দিয়ে৷ এই ফালৰ পৰা নগৰীয়া সংস্কৃতিকো আমি ভুল বুলি একেষাৰে ক’ব নোৱাৰো৷ জীৱন যাত্ৰাত আগুৱাই যাওতে অনেক লোকে অভিজ্ঞতাৰ পৰা অনেক নতুন নতুন সংস্কাৰ সঞ্চিত কৰে৷ এই সঞ্চিত সংস্কাৰ পুৰণিৰ লগত যোগ হয় আৰু কৌতিকলীয়া পুৰণি সংস্কৃতিয়ে নতুন ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰে৷ যি সংস্কৃতিয়ে নতুন অভিজ্ঞতা, জ্ঞান, সংস্কাৰ সামৰি ল’ব পাৰে সেই সংস্কৃতিয়েই সমাজত মহিয়ান হৈ থাকে৷ কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত এটা কথা মানি ল’ব লাগিব যে, একো নোহোৱাৰ পৰা বা শূন্যৰ পৰা সংস্কৃতিৰ সৃষ্টি হ’ব নোৱাৰে৷ ইয়াৰ এটা ভেটি থাকিব লাগিবই লাগিব৷ অসমীয়া সংস্কৃতিৰো এটা নিজস্ব ভেটি আছে৷ গতিকে ইয়াক ৰক্ষা কৰা প্ৰতিজন অসমীয়াৰে পৱিত্ৰ কৰ্তব্য৷


অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত ক্ৰমে ক্ৰমে এক পৰিৱৰ্তনে গা কৰি উঠিছে৷ ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পিছৰ পৰাই ইংৰাজৰ শাসন আৰু বাঙালী আমোলাসকলৰ চলন-ফুৰণ, আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ প্ৰতি অন্ধ অনুকৰণে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ভেটি কপাই থৈ যায়৷ সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত সততে এটা কথা ব্যৱহাৰ কৰা হয় ‘সংস্কৃতি পৰিৱৰ্তনশীল’৷ এই কথা ঠিক যে সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সংস্কৃতিৰ ধাৰণাৰো পৰিৱৰ্তন হয়৷ পূৰ্বতে মানুহ গাঁৱত বাস কৰিছিল৷ ক্ৰমে ক্ৰমে মানুহ নগৰমুখি হ’ল৷ নানান শিল্প-বাণিজ্যৰ প্ৰসাৰ বাঢ়িল৷ উদ্যোগৰ সৃষ্টি হ’ল৷ সংস্থাপনৰ কাৰণে মানুহে নিজৰ গাঁও এৰি নগৰত বাস কৰিবলৈ ধৰিলে৷ পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিয়ে মানুহক এখন ঠাইৰ পৰা আন এখন ঠাইলৈ ঘূৰি ফুৰিবলৈ বাধ্য কৰিলে৷ লাহে লাহে প্ৰচলিত কিছুমান নিয়ম-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ ধৰি ৰখা কঠিন পৰিল৷ কিন্তু সকলো পৰিস্থিতিগত কাৰণক স্বীকাৰ কৰিও আমাৰ কিছুমান আপুৰুগীয়া সাংস্কৃতিক অভিব্যক্তিক একেবাৰে দলিয়াই পেলাই সম্পূৰ্ণ নগৰমুখি হৈ পৰাটো একেবাৰে শুভলক্ষণ হ’ব নোৱাৰে৷ এই প্ৰসঙ্গত জ্যোতিপ্ৰসাদে এক সুস্পষ্ট মত আগবঢ়াইছে৷ তেওঁৰ মতে “সংস্কৃতিৰ গতিপথত দেশী-বিদেশী যিবোৰ সাংস্কৃতিক সম্পদ লগ পোৱা যায় সেইবোৰ গ্ৰহণ কৰোঁতে সদায় নিজৰ জাতীয় ৰূপত সজায় পৰাই ললেহে সংস্কৃতি গতিধৰ্মী হয়৷ এনে সংস্কৃতিৰ গতিধৰ্মিতাই ভৱিষ্যতৰ সংস্কৃতিৰো বাট মুকলি কৰি ৰখাৰ লগতে বাটটো বহল আৰু ওখও কৰে৷” গতিকে দেখা যায় ‘ভাবিকালৰ সংস্কৃতি’ বাঢ়নৰ বাট মুকলি কৰি ৰাখিবলৈ হ’লে দেশী-বিদেশী, অতীত-বৰ্তমান এই সকলো সাংস্কৃতিক সম্পদসমূহ গ্ৰহণ কৰিব পৰা বিপুলায়তন দৃষ্টিভংগী গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ ইয়াকে কৰিবলৈ যাওঁতে আমি সাংস্কৃতিক অংগসমূহক পাহৰি থাকিলে নহ’ব৷ কাৰণ বাহিৰা সংস্কৃতিয়ে জীৱনটো সুচাৰুৰূপে চলাই নিয়াত সহায়হে কৰিব পাৰে, কিন্তু সেইটোৱে জাতিটোৰ ভেটি কেতিয়াও দৃঢ় কৰিব
কৰিব নোৱাৰে৷


অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ সঘনাই পৰিৱৰ্তন আহিবলৈ ধৰিছে৷ এই পৰিবৰ্তনে গাঁও, নগৰ-চহৰ সকলোতে কম বেছি পৰিমাণে এতিয়া বিয়পি পৰিছে৷ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কথা ক’লেই আমাৰ মনলৈ প্ৰথমতেই ভুমুকি মাৰে জাতিয় উৎসৱ বিহুৱে৷ তিনিওটা বিহুক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন আচাৰ-ব্যৱহাৰ, নৃত্য-গীত, খাদ্যভ্যাস, সাজ-পাৰ আদিৰ মাজেৰেই অসমীয়া জাতিৰ এক নিজস্ব পৰিচয় বহন কৰি আছে৷ কিন্তু সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে নগৰসমূহৰ দৰেই গাঁওসমূহটো বিহুক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠা সেই পুৰণিৰ আৱেগ কিছু ম্লান পৰিছে৷ মানুহৰ ঘৰে ঘৰে হুঁচৰি গাই বিহুৰ বতৰত গৃহস্থক আৰ্শীবাদ দিয়া, গৰু বিহুৰ দিনা একেলগে নদীলৈ গৈ গৰুক নোৱাই-ধূৱাই মাহ হালধি ঘঁহি গা ধোৱা, মাঘৰ বিহুত মেজি, ভেলা ঘৰ সাঁজি ভোজভাত খোৱা, কাতি বিহুত তুলসীৰ তলত, পথাৰত চাকি দিয়া আদি কাৰ্যবোৰ প্ৰায়েই নোহোৱা হৈ পৰিছে৷ বিবাহ অনুষ্ঠানক কেন্দ্ৰ কৰি হোৱা আখৈতোলা, গাঁঠিয়ন খুন্দা, দৈয়ন দিয়া, সুৱাঁগুৰি তোলা আদি অনুস্থানসমূহ ক্ৰমে ক্ৰমে বিবাহ অনুষ্ঠানৰ পৰা নোহোৱা হৈ পৰিছে৷ ভিডিঅ’গেইম, কম্পিউটাৰ, কেব’লটিভি আদিয়ে জোনাকনিশা সন্ধিয়া আইতাৰ মুখৰ সাধু শুনা, সাধু কোৱা আদি প্ৰথাৰ প্ৰচলন কমাই আনিছে৷ ইয়াৰ উপৰিও সাজ-সজ্জা, খাৱন-শোৱন, আ-অলংকাৰ, খেল-ধেমালি, কেশবিন্যাস, প্ৰসাধন, সোধন-পোছন আদিৰ ক্ষেত্ৰতো নতুন নতুন বস্তুৱে চকুৰ চমক লগাবলৈ ধৰিলে৷ ইয়াৰ সৰহ ভাগকেই আমি সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ ফলত গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছোঁ যদিও বেছিভাগেই আকৌ আধুনিক অন্ধ নগৰীয়া আভিজাত্যৰ ফলটো সৃষ্টি নোহোৱাকৈ থকা নাই৷ যিবোৰ ক্ৰমে ক্ৰমে গাঁৱসমূহলৈ প্ৰসাৰিত হৈ গোটেই সংস্কৃতিৰ ভেটিটোকে কপাই তুলিছে৷


অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ অহা এই সংকতৰ কাৰণ কেৱল নগৰীয়া সংস্কৃতিয়েই নহয়৷ সততে এটা অভিযোগ শুনা যায় যে, আধুনিক ভোগবাদত বিশ্বাসী যুৱকসকলে আধুনিকতাৰ নামত অসমীয়া সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰিব নিবিচাৰে৷ কিন্তু বহু অসমীয়া সংস্কৃতি ক্ৰমে ক্ৰমে আমাৰ মাজৰ পৰা হেৰাই যোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অন্যান্য কিছুমান কাৰকেও প্ৰভাৱ পেলাইছে৷ এই ক্ষেত্ৰত – প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, নিৱনুৱা সমস্যা, ধাৰ্মিক গোড়ামী, শিক্ষানীতিৰ সময়সূচীৰ আসোৱাহ, জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধি আৰু অৰ্থনৈতিক অস্থিৰতা আদিয়ে নতুন প্ৰজন্মক সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত পৰোক্ষভাৱে বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ ভিতৰত ভৌগোলিক অৱস্থা, জলবায়ু, মাটি, উদ্ভিদ, জীৱজন্তু আদিৰে গঠিত পৰিবেশৰ কথা ক’ব পাৰি৷ বৰ্তমান অসমৰ বেছিভাগ ঠাইতে বাৰিষা হ’লে বানপানী হোৱাটো এটা বাৰ্ষিক উৎসৱত পৰিণত হৈছে৷ যাৰ ফলত উকা পথাৰে উদং ভঁৰালৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ একেদৰে বহু ঠাইত আকৌ বানপানীৰ বিপৰীতে বৰষুণৰ অভাৱত খৰাঙৰ সৃষ্টি হৈছে৷ এনে ক্ষেত্ৰত ব’হাগ বিহুত বৰা, চকোৱা ধানেৰে পিঠা-জলপান তৈয়াৰ কৰা, মাঘবিহুত ভেলাঘৰ সাজি ভোজভাত খাই আনন্দ কৰা কাতি বিহুত অধিক শষ্য উৎপাদনৰ বাবে পথাৰত চাকি-বন্তী দিয়া আদি পৰম্পৰাসমূহ নিজে নিজে মেলানি মাগিছে৷ সংস্থাপনৰ স্বপ্ন আৰু নিবনুৱা সমস্যাই বৰ্তমান বহুটো যুৱক-যুৱতীক চহৰমুখী কৰি তুলিছে৷ সৰু-বৰ বিভিন্ন চাকৰিত নিয়োগ হৈ অতি দুখ-কষ্টৰ মাজেদি নিজৰ ঘৰখন পুহি থকা দেখা গৈছে৷ কেতিয়াবা দেখা যায়, এনে বহুটো যুৱক-যুৱতীয়ে গাঁৱৰ কোনো উৎসৱতে অংশ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহৰি নাপায়৷ মানসীক উদ্বিগ্নতাই এই যুৱক-যুৱতীসকলৰ মুখৰ পৰা স্বতঃস্ফুতভাৱে ওলাই আহিব বিচৰা আনন্দকণ যেন কাঢ়ি নিছে৷


বৰ্তমান শিক্ষানীতিৰ সময়সূচীয়েও ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ক্ষেত্ৰত সংস্কৃতি ৰক্ষাত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ বৰ্তমান গাঁও অঞ্চলৰ বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে চহৰৰ শিক্ষানুষ্ঠানত অধ্যয়ন কৰে৷ দেখা যায় যে, বন্ধৰ তালিকা প্ৰস্তুত আৰু পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তালিকা প্ৰস্তুত কৰা ব্যক্তিসকলে অসমীয়া জাতিৰ সংস্কৃতিৰ কথা একেবাৰে নাভাবে৷ দেখা যায় ব’হাগ বিহুৰ এদিন বা দুদিনৰ পিছতে বহুটো পৰীক্ষা অনুষ্ঠিত কৰে৷ যাৰ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ঘৰলৈ যাব নোৱাৰে বা গ’লেও স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে আনন্দত মতলিয়া হ’ব নোৱাৰে৷ আনকি বৰ্তমান কাতি বিহুত বন্ধ পৰ্যন্ত দিয়া দেখা নাযায়৷ ইয়াৰ বিপৰীতে পুঁজাত দহ-বাৰ দিনৰ পৰা এমাহ পৰ্যন্ত বন্ধ দিয়া দেখা যায়৷ ইয়াৰ লগতে আধুনিক শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ পাঠ্যক্ৰমেও ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনত সাংস্কৃতিক প্ৰমূল্যবোধৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰাটোও মনকৰিবলগীয়া কথা৷ বৰ্তমান অসমীয়া সমাজত দলৈকে শিপাই যোৱা ধৰ্ম (প্ৰন্থা)ৰ গোড়ামিয়েও সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আদৰ্শ প্ৰিয় এক শ্ৰেণীৰ বৈষ্ণৱে এক শৰণ ধৰ্মৰ দোহাই দি মাঘবিহুৰ সময়ত অগ্নিপুঁজা হোৱাৰ ভয়ত মেজি নজ্বলোৱা, গছ পূঁজা হোৱাৰ ভয়ৰ তুলসীৰ তলত চাকি নিদিয়া, জীৱ হত্যা হোৱাৰ ভয়ত পথাৰত চাকি নিদিয়া আদি কাৰ্যই বৰ্তমান দুয়োটা বিহুৰ ক্ষেত্ৰতে সংকীৰ্ণতাৰ পৰিচয় দিছে৷ যাৰ ফলত গাঁৱসমূহৰ এক বৃহত সংখ্যক মানুহৰ মাজত মাঘ আৰু কাতি বিহু লাহে লাহে হেৰাই গৈছে৷ ইয়াৰ লগতে বৰ্তমান গাঁৱসমূহত দেখা দিয়া ৰাজনৈতিক ৰাজনৈতিক অৰিয়াঅৰি আৰু নামঘৰ কেন্দ্ৰীক বিভেদসমূহেও ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰাত অন্তৰাই হিচাপে দেখা দিছে৷ যিবোৰ এতিয়া আমাৰ চিনাকী গাঁৱৰ সহজলভ্য দৃশ্য হৈ পৰিছে৷


এইদৰে মন কৰিলে দেখা যায় যে, বহুটো আনুষাঙ্গিক কাৰণেই বৰ্তমান অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ সংকত কঢ়িয়াই আনিছে৷ এনে ক্ষেত্ৰত আমি আত্ম-সমালোচনাৰে প্ৰতি ক্ষেত্ৰতে আঁতৰাব পৰা আসোৱাহসমূহ দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে নিশ্চয় আহিব বিচৰা সংকতসমূহ কিছু আঁতৰ হ’ব৷ অৱশ্যে ইয়াৰ বাবে লাগিব এটা সাংস্কৃতিক মন, অসমীয়া সংস্কৃতি জীয়াই ৰখাৰ দৃঢ় সংকল্প৷

সহায়ক পুথি-
(ক) অসমীয়া লোক সংস্কৃতিৰ আভাস – ড. নবীনচন্দ্ৰ শৰ্মা৷
(খ) অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ আৰু অন্যান্য – ড. ভুবনমোহন দাস৷
(গ) কাৰ্পেটৰ পৰা ঘাঁহনিলৈ – প্ৰসেনজিৎ চৌধুৰী৷
(ঘ) জ্যোতি মনীষা – ড. প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা৷
(ঙ) অসমীয়া সংস্কৃতি – ড. লীলা গগৈ, ড. হৰিপ্ৰসাদ নেওগ (সম্পাদিত)
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »

Cultural Linkage of TheAhom with the Tais of Southest Asia: A case study of Ahom— Thai Linkage ණ....Dr. Girin Phukan, Moran


     The Ahoms are an offshoot of the Shan Branch of the Tai family of Southeast Asia. Originally they migrated from Yunnan of China though upper Burma (now called Myanmar) where they established a group of small kingdoms. Sukapha crossed the patkai hills around 1228 A.D. and established his new kingdom in the Brahmaputra valley of present Assam. Eventually, they acquired the local name 'Ahom' for which in the course of time,  the Brahmaputra valley came to be know as, 'Assam' more importantly, in due course, the ahom made formidable contribution in the consolidation of composite Assamese society and were virtually absorbed into the Hindu social structure. Therefore some scholars call the 'homs' as the 'Assamese Tai '.
   The Ahoms were free from religious inhibition and caste prejudices. They were prepared to receive whatever they found suitable for them  -  man,materials, ideas, customers and the like. In fact, the ahoms had tremendous qualities of adaptability. Thus they were practical, unprejudiced and tolerant of others. Gradually, they therefore, came under the influence of Aryan culture and become ardent and liberal patrons of Aryan language and religion and had greatly contributed to the growth of a composite Assamese society and culture. It may however be noted that long before the ahoms came to the Brahmaputra valley, the processes of aryanization was started. As such most of tribes conquered by the ahoms already adopted the aryan culture. Due to absence of caste rigidity in the social organization, the ahoms married non - ahom girls, mostly form the aryanized chutias, kacharis and koches.In fact, the ahoms found it difficult to administer the huge country with a small number of their own people who came with the first conqueror 'Sukapha'. Perhaps, they were compelled to increase their number by marrying form the non Ahoms or Hindu families and by conferring upon some non ahom families the privileges and status of the ruling race. These new entrants were assimilated with the ahoms and they and their descendants could also hold high offices and enjoy privileges like other ahoms. Obviously theirfore, maintenance of matrimonial relation with the non ahoms and accommodation of non ahoms families into the ahom fold made the later to leave their traditional religion, customers, language and other practices in favour of Aryan language and culture. This is, however, not imply that the ahoms had completely abandoned their traditional cultural traits. In fact, there had also been and indelible impact of the Tai - Ahom language and cultural on the Assamese society. Although since the late sixteenth century, along with the monarch, a larger section of the tai ahoms started adopting Hindu rites, customers, even then the Mohan. Deodhai and Bailong (M'-Hung, M'-Sham and M'- Plang), the priestly families of the ahoms, remained outside the purview of Hinduism and continued to profess their own traditional culture and ritual of practicea.Even today, along with the priestly class, many ahoms strictly adhere to their traditional tai cultural which is almost simlar to those of the tais of southeast Asian countries. Since the early seventies of this country, their has been and awareness among the ahoms to revitalize their traditional language and culture. Nevertheless, it is great interest to note that amongst the traditional ahoms, particularly those who live in relatively isolated villages, their still survive old cultural practices which undoubtedly represent the Tai - culture.
                                   II
  Like the ahoms, another section of the Tai generically closer to it,moved to the Chao Phraya valley to the mainland of Thailand. In both the Brahmaputra and Chao Phraya valleys, the tais were not restricted by mountains and they were interacted with long established civilization much large extent than other tai in southeast asia. In the chao phraya valley, the tai built up state known as Siam, and in doing so they transformed much of their original tradition under the influence of that of the khmer and to a leaser degree of that of the Burmese. Thus the process of the spreading tai culture must be seen as a two way traffic. While the tai elite influenced local indigenous cultures, the local culturals left their mark upon the tai. By and large, the tai who derived their culture from the rural agro - based culture from the, started migrating to different places in southeast asian in search of plain land suitable for cultivation.In the subsequent period, they moulded their culture within the framework of the new geographical environment. At any rate, there has been a greater degree of similarity of culture of the tai tai people of the world. In fact, basic ingredients of tai cultural have still been retained among the tai farmers of the rural areas of different countries. This paper is however limited to understand the cultural similarities between the tais and the ahoms. It is generally believed that traditional tai culture is intimately connected with rice - growing low land. The tai therefore, most likely chose the relatively safe edges of the low land where irrigation was simply a matter off topping mountain streams in the direction of small level fields, each surrounded by a small dyke.whatever the tai people dominant, there appears to be the cultivation of glutionus rice in proportion of the field available for cultivation of glutinous rice in proportion of the field available for cultivation. It is indeed, difficult to find oriza gluttonous in areas where no tai live. The tai people thus appear to have spread this type of vice over mainland southeast Asia in Assam. It is, therefore oblivious that another name of tai cultural is agrarian culture. It view of this, while delaing with the culture affiliates between the Thais and the ahoms, we will mainly confine to the agricultural based traditional culture of both the tai families.
   Thailand is a country where two world's meet; the world of traditional thai - culture and the world of modern global culture. To day, there has been the influence of the industrialized western culture on the younger generation of Thailand. Global media international economics and tourism carry western clothing, music, food and ideology to youth all over the world. The Thais are not exception to it, many aspects of the traditional Thai culture, however, have been heavily influenced by interaction with global culture. Naturally therefore, imported technology, tourism, trade and foreign values have radically altered the traditional way of life. Despite such influence, there is still a distinctly Tahi stam to much of the country's culture. A bulk of the rural Thais continue to use traditional Thai values, ideas and morals to make sense of the rapidly changing circumstances that affect the setting of their every day lives. Almost a similar kind of situation obtains in the Tai Ahom society of the Brahmaputra valley.
                  The valley are basic unit of the Thai social system, the people's habits and customs are based mainly on agricultural amd religion. Almost each village has Buddhist monastery and a shrine for a village deity unlike the ahom villages in Assam. The monastery series their spiritual as well as the people's!education. All arts, erafts, and learning emanates from the monastery. But there is no influence of Buddhism on the ahoms. However the agricultural is the main source of living of the large majority of the rural Thai and the ahoms is agriculture. In order to understand deeply their culture, it is necessary to know the crop cultivated, folklore and rites related to it. Like the ahoms, rice has been closely associated with the Thais It is a major economic and staple food crop too. In fact has been an important factor, responsible for creating a cultural identity and determining the social values and way of life of the people. By and large, the Thai culture as well as the ahom culture is the agrarian based culture.
               The rites and folk lore related with rice reflects a way of life of the people in both the thai and the ahom society. Geographical conditions, water sheds, climate, type of crops and traditional beliefs are the important factors similarising agricultural culture in both the rural Thai society and the ahoms. The traditional rites related with agricultural both in Thai and the ahom societies are quite similar in nature which may be broadly divided into five categories such as rites performed for the purpose of (I) praying and imploring (ll) cultivation (lll) maintenance (iv) harvesting and (v) celebration. Prior to cultivation and during cultivation rite is performed for the purpose of praying y Gods, sacred things amd ancestors soul and imploring them to protect the prayer agonist all hazards to life and properties and to blessing and richness in all dimensions as well as beg for luck, good opportunity and confidence in living life all the year round. Beside, rain - begging rites (khor phone)  are also very prominent among the cultivators of both of the Thais and the ahoms. In addition to those, there are number of similar ceremonies among them such as farm land fertilizing ceremony, first rice growing ceremony, rite to get rid of paddy enemies and many others. Thus the agricultural culture contributes to a wide range of diverse culture aspects of both of the Thai and the ahoms. The festival 'pay - chiang - can ' in Thailand and the Bihu in Assam are the manifestation of the agricultural culture of these two groups of people respectively.
                The traditional ploughing instruments used by the cultivatos are quite similar in nature. Ploughing with, buffaloes is considered more convenient than with bullocks. The use of bamboo fencing with peculiar technique of the making to protect the paddy fields from cattle, fashing equipment made of bamboo and yarn, tools of handlooms are another kinds of affinity of agricultural culture. It is interesting to note than bamboo is used very extensively by both the ahoms and the thais in their day to day lives such as making house, fancing, fishing equipments, musical instruments and so on. Therefore, the bamboo culture is a inseparable part of large tai culture.
           Beside agricultural rites, there are number of other ritual ceremonies which are common to both the thais and the ahoms. For instance, ceremony loke 'Rik Khan ' performed by the ahoms is also found among the Thais of Thailand particularly in the traditional Thai villages. In ahom language 'Rik' means 'to call; 'Khan' 'implies vitality;  Therefore, this ceremony is observed in other th gain new life or to obtain longevity. It is performed thought a peculiar method in Tai language on many occasions such as when a person has had a person had a severe shock or fright and also during marriage ceremony. Almost a similar kind of what in Thai language pronounces - "rik khwan " is performed in most of the rural areas of the northern Thailand "to make people secure and confident to set the mind at place lf one is sick,  it is believed, he will recover from disease after performing this rite.
                 There is a great deal of affinities of style of living house. Like the rural Thai people of Thailand, the house of rural ahom families have been made of wood, bamboo and two roofs are typically designed by the thatching  grasses.  Every families orchard and plough land are situated near their house. The houses of the inhabitant have been built in scattered fashion within the bamboo groves. At one time, The ahom built their house on still called Ren Huan (Chang Ghar ) with about two metres high above the ground level like traditional Thai families. They live in houses made on raised floors for reasons of security and hygiene. Wild animals and enemies generally can't attack such houses from which the ladder for climbing is kept away at night. Moreover pigs and poultry's!kept bt these people as domestic animals can't make such raised floor dirty and unclean. More importantly, most of them use the open space beneath the main house for the cattle. A portion of it is also used for weaving activities of the women folk. Gradually, however, they have been changing to modern type of house.
                      As is well known the food habit is one of the important variables of culture. Most of the ahoms particularly in the rural areas, still maintain a traditional menu of their own food like the Thais. Rice is the staple food and Nam - lao (home made rice beer)  is traditional drinks. They used to take Khar  (Alkaline separated from banana bark and ripe banana pales)  betgaj (cane's lips)  and many there naturally grown plants as vegetables which possess medicinal substance. Besides, they prepare a number of food items from rice almost similar to the Thais. Some of them are Handhahguri ( a kind of specifically prepared fried rice powder)  Sewabhat (Vapoured rice ) chunga cliawa ( sticky rice cooked in a immature bamboo popes)  ,Till pitha ( prepared from sticky rice powder) , Horoom,  a special treated fried rice which is very light and easily digestible. The process of preparation of this item was quite unknown to population other than the ahoms and the Thais,  Kumal chawal (unboiled soft rice prepared from a special variety of sticky rice with a unique technique ), Tupula Bhat ( Kind of rice cooked packing with a particular kind of plant leaf with good smell called, 'tara pat' and preserved bamboo sauce are some of the favorite food items of the ahoms which are almost similar to the traditional diet of the thais. Besides, porks, chicken, duck, frogs, many kind of fishes, hukati fish (dry preserved fish mixture)  Muga lata (Cocoon seeds of endi and muga worms)  eggs of red and their typical items of dishes. Even, some kinds of insects are also good food, for the ahoms. Like the thais, the ahoms prefers to take boiled food having no spices and directly burnt fish, meat and vegetable like brinjal, tomato etc. The ahoms also ate beefs till the influence of Aryan cult on them. But now, only few ahoms take it.
       Another very important ingredient of culture is the type of cloth worn by the people. In fact, peoples style of dress is a reflection of many aspect of their lives depending on wearer's society and the place of the wearers within a particular social setting. Dress is often used and perceived as a maker of identity and as such traditional textiles commonly identity them according to their groups identity. By and large, clothing serves as an indicator of identity in terms of culture, gender, class and age.
          But in modern Thailand, there has been a considerable western influence on thai dress. This influence dates from the reign of king mongkut in the mid nineteenth century although it did not really become significant until the period of king culalongkorn. The village handicraft diminished if not died out as people bought imported goods like cloths and tools instead of making themselves. To wear western style dress is viewed as modern. But to wear more traditional types of dress is seen as old fashioned and only for those who could not afford to wear more westernized commercial cloth women's turbskrits or 'Pha - Sin ' for example came to be associated as suitable clothing for servants and poor people or for leisure were around the home. In fact, rapid economic growth in Thailand in recent decades has caused the decline of weaving by hand, which has, however, survived mostly in the north eastern style dress has came to dominate in all regions of the country among all sections of the society. Although it is apparent to any observer at western style dress in now almost universally worn in Thailand, it is equally apparent to day that there has been a growing interest in wearing more traditional types of dress as well.  This tendency has become especially noticeably within the past couple of years among elite and middle class Thai women. By and large, as in the past contemporary Thai clothing fashion reflects the nature of modern Thai society as people adopt to a globalize world. The westernization of Thai fashion has indicate an eagerness to be a part of the larger contemporary world, while recent traditional fashion has, at the same time indicate the desire on the part of many Thais to ensure that they retain something that is distinctly Thai. Therefore, perhaps, some Thais use traditional dress on a festive occasion which helps to define their 'Thaines's within the globalize context.
        On the other hand,  similar impact of western style dress on the ahom society is not visible, particularly among the women folk. They still maintain their traditional dress to a considerable extent. The excellence and special character of texting such as the homespun dresses made from cotton, muga silk bear the testimony of Thailand's textile culture among the ahoms. Weaving beings a way of life with the ahom society, every rural girl is adopt in weaving silk, cotton and endi cloth. Thus like the Thais, the ahoms are adopt in making thread from Muga and Endi - worms. This practice of sericulture and rearing Endi - worms is quite, similar to the traditional Thai agricultural society The rural manfolks of the ahoms wear 'dhuti ' or Phanoi (lungi) and tight fiting jacket called, chapkon made of cotton or mugasilk. The ahom women wear mekhela woven with Muga silk or cotton and 'Seleng sadar ' and a third piece called 'Reha " which is worn such a way that it serves as a breast band. The use of 'Reha' as an out fit is increasingly falling into disuse giving way to blouse and brassier .In rural areas most of the ahom women wear black 'Mekhala' it may also be noted that some of the ahom women, who are not completely influenced by hindusim, do not use 'orani' (veil) and keep their head bare and do not use vermilion like that Thai women.
       The language is yet another determinant of the nature of any culture. The tai and spread so widely that because of geographical factors and political circumstances, the various Tai groups have lost contact with each other. Obviously, therefore, the Tai language spoken by different Tai groups also it's homogeneity. However, despite this fact, all present day tai language has been closely related to each other. Those Tai speakers who have mastered a relatively, pure from of Tai have little difficulty in understanding other traditional tai language. Thus even,  ahom tai language which has been mostly confined to a handful of ahom people belonging to the priestly class for some time, is more closely related to other tai languages. It is however, it is mainly used in traditional religious ceremony. In fact, the ahoms have lost the skill of speaking tai long back and only a few amongst them can decipher the old books and chronicles pertaining to their history. Therefore the ahom language is not as pdeveloped as the Thai of Thailand. Therefore, both these tai groups can hardly understand each other in their own language despite having lot of similarity of meaning of different tai words.
            Beside these affinities between the ahoms and the Thais, another interesting point of similarity between them is their primogenitural system. The ahoms like the Thais, cling th their clannish behavior based on primo genitural system in identifying the families relation where seniority and respect to elders are based not on age consideration but on familial lineage. It also remarkable that in both the society, the status of women is higher as they are considered as symbol of creativity, women are not only given of spring, they are also associated with various agricultural activities. The absence of dowry system in Assamese society can be ascribed to ahoms influence. It may also be noted that the general nature and appearance of the ahoms are similar to those of the Siamese Thailand. In fact, facial characteristics of the ahoms indicate a link with the Thais particularly of northern Thailand. Short and blunt nose, elevated bone of the cheeks and erect hairs are some such characteristics of those people.
             Another outstanding common feature between the rural Siamese cultivators of Thailand and the ahom cultivator is collective manner of working. The villagers of both of the communities stand unitedly in time of rejoining and merry making. Co villagers are invited at the time of building house and in time of harvesting to perform these jobs collectively. The same collective approach is noticed even in the time of fishing and hunting. Significantly, the consciousness of social distinction based on caste, creed and social status, which is a predominant trait of the people of Aryan origin, is completely absent among them. As such they have no taboos and they are free from caste prejudices and untouchability.
       Unsubmissiveness in matters of prestige and self respect is another remarkable trait in the character of the ahoms and the Thais. They never yield before others. Nor do they make any pledge without thinking seriously. Once a pledge is made it is never left unfulfilled. They are steadfast and resolute in their views and opinions. Both of them are simple by nature and are very hospitable land they can create confidence easily. However, the ahoms are not having smiling faces like the Thais.
                                  IV
 From the above account in appears that the basic traditional traits of Thai culture survive among different tai groups who now inhabit the South Asian countries. As they lost contact with each other since the days of their migration, there is, however, no longer complete homogeneity in the Tai culture maintained by them. It became apparent mainly due to the fact that most of them, in the course of time, come into contact with the respective indigenous cultures which influenced them considerably and vice - versa Nevertheless, basic cultural affinities between the ahoms and the Thais are still prominent despite the influence of western culture on them in recent times. It may confidently be observed that there is no direct or indirect contact between the rural Siamese farmers in control Thailand and ahom farmers in assam. Yet they share certain common cultural values and to the smallest details. Agricultural ceremony, ploughing, fishing, equipment, tools of hand looms, textile culture, way of life, food - habits, marines and names of paddies, tree, creeps, and rivers reflecting the common ancient faith of the Tais are eloquent testimony of common cultural heritage.
       Unlike tile ahoms, the Thais are dominant in Thailand which facilitated them to maintain their basic traditional cultural traits though with a sense of dynamism. Perhaps, one of the reasons for dynamic traditionalism is Thailand's ability to have escaped from foreign colonial rule. This has allowed Thailand to enjoy and develop is own culture without interruption and to be more selective in regard to foreign influences. From the stand point of culture,Thailand is a good example to the world of how different it is when a country remains free from external political control. Though traditionally, present cultural life of the large majority Thais centred around the wat - the Buddhist temple monastery, Thailand has been experiencing rapid cultural change as the process of modernization has been taking place since last few decades. As a society linked to an international economy, tile way of life, education system and even rural formers are inevitably affected. Introduction of western thought, mass media and popular cultural all have far - reaching consequences on culture. The ahoms are also not exception to this trend though there is a difference of degree only.
    Notes and References:
*Most of the facts stated in this paper is mainly based on personal experience and observation.
1. The Tais migrated from their original homeland to make new ares of settlement. There settlements accredited them with appellations. Thus the Tais are called Shan in Burma,  Siamese in Thailand. Pai in Yunnan and ahoms in assm.
2.Historical evidence indicate that before the advent of the ahom this land was known as pragjyotishpur and it became 'Assam'   during the ahom rule. Alexander MacKenzie observers that Assam is commonly supposed to be derived from A-Sam -A, - the unequalled and ahom is said to be equipment assam see Alexander Mackenzie history of the relations of the government with the hill tribes of the northeast frontier of Bengal, calcutta, 1884,p. 2.Gunabhiram status that when the Tai - Ahom entered this land, they occupied the territory of the chutias and the borahis without shedding a drop of blood. Therefore, they called them A- ham, or unparallel from which the Assam originated (see,gunabhiram boruah / assam buranji, guwahati, 1972. Pp.  9-11. A.K Bhuyan also holds this view (See, Sk Bhuyan;  Anglo - Assamese Relations (1771 - 1826), Guwahati 1974, p.5.1.
3.See B.j. Terwiel:  The Tai of Assam and ancient tai Ritual volurne 1, 1980  (Center for southeast Asian studies, Gaya) . It may be noted that besides the ahoms, there are number of shan tribes who had at different times moved along the some route and made their settlement in various places of eastern Assam. They are the khamtis the phakes, the Turungs, the khamyangs and aitons. These Shan tribes are Buddhists and some of them still maintaining their language and culture infact. This fact shows the perhaps the ahoms migrated to Assam before the tais were converted to Buddhism. However, along with the ahoms are also called Assamese tai as they have apparently absorbed into the Assam society accepting the language from communication and medium of instruction.
4.Padmeswar Gogoi. The tai and the tai kingdom (Guwahati university, assam 1968 p. 272)
5.B.K boruah, Assamese language and early Assamese literature,  aspect of the heritage of Assam  - a souvenir, Indian history Congress, 22nd session. (Guwahati, 1959) p.64 .
6.B.J.Terwiel, op, cit, p.7.
7. Ibid, volume  11,p.6.
8.Ibid ,p.2.
9.In this study, however, the Thai is mainly used to nean the rural Siamese farmers of mainland of Thailand and the ahom is to mean the farmers of traditional ahom village.
10.  P Suratanakavikul, Thai Agrarian culture, proceeding of the sixth international conference on thai, volume II, 1996(Chiangmai university, Thailand)  p.501.
11. Detailed discussion on all the ceremonies will be beyond the scope of this pepper,
12. B.J Terwiel, op. cit.  Volume I, p. 75, also see, A.J Tambuah;  Buddhism and the spirit cult in northeast Thailand, Cambridge university press, 1970, p. 58.
13.  In fact, liquor made from rice is widely used almost in all social and religious functions. To entertain quest and people invited for the purpose of house building, harvesting and ploughing with liquor and feast is a common practice. More importantly home made rice beer is a symbol of social status of the traditional ahom.
14. Michael  C. Howard,  Identity and traditional tai textiles in contemporary thai society. Proceedings of the sixth international conference on thai studies chiangmai university, Thailand 1996,  volume, l.p. 173.
15. Ibid
16. Ibid
17.It needs to mention that ahom women's dress is not typical in the sense that is has been recognized as the dress of the Assamese as a whole.
18. The tai people extremely wide spread they live in tile plains of southern chaina, in tile valleys of northern Vietnam, then are dominating people laos and Thailand's, they inhabit most of the low laying areas of northern burma and several tai groups have also settled in Assam, India.
19.For example, a yuan speaker can communicate with any tai southern chaina and a shan feel at home in laos.
সম্পূৰ্ণকৈ পঢ়ক »