(সম্পাদকীয়) আহোম ৰেচিদেঞ্চিয়েল স্কুল- খণ্ড ২ ✍চাও নগেন হাজৰিকা

প্ৰথম পাঠ- আহোম ৰেচিদেঞ্চিয়েল স্কুলত শিকোৱা প্ৰথম পাঠটো হ’ল এটা প্ৰাৰ্থনা।বৃটিছে আহোমৰ ওপৰত হিন্দুত্বৰ কম্বলখন জাপি দিয়াৰ পাছত মুষ্টিমেয় কেইজনৰ বাহিৰে বাকীবোৰ ‘বুৰ্বক’ আহোমে নিজকে হিন্দু বুলি ধৰি লৈ নিজৰ ল’ৰা ছোৱালীবোৰক স্কুলত এই প্ৰাৰ্থনাটো গোৱাত কোনো ধৰনৰ হকা বাধা প্ৰদান নকৰিলে।কিন্তু মুছলমান ল’ৰা ছোৱালীবোৰক এই প্ৰাৰ্থনাটো গোৱাত পিতৃ মাতৃ বা অভিভাৱক সকলে বাধা দিলে।তেওঁলোক প্ৰাৰ্থনাটো গোৱাৰ সময়ত আঁতৰি থাকিল। আহোমবোৰ হিন্দু নোহোৱাৰ স্বত্বেও সেইটো গাই থাকিল। প্ৰাৰ্থনাটো হ’ল-
“পাৱে পৰি হৰি, কৰহো কাতৰি
প্ৰাণ ৰাখবি মোৰ
বিষয় বিষধৰ বিষে জৰজৰ
জীৱন নাৰহে মোৰ”
(পাছত প্ৰাৰ্থনাটো সলনি কৰি ‘তুমি চিত্ত বৃত্তি মোৰ,প্ৰবৰ্তক ’ প্ৰাৰ্থনাটো introduce কৰা হ’ল।সেইটো বেলেগ কথা, তাৰ বিষয়ে পাছত লিখিম।)
এতিয়া পূৰ্বৰ প্ৰাৰ্থনাটো অলপ বিশ্লেষণ কৰো আহক- প্ৰথমে আহো ‘হৰি’ শব্দটোলৈ। হৰি(not Harry Pottar) হ’ল শ্ৰীকৃষ্ণ, তেওঁক বহু নামেৰে জনা যায়। তেওঁ জন্ম হৈছিল ক্ষত্ৰিয়ৰ ঘৰত, ডাঙৰ দীঘল হৈছিল বৃন্দাবনৰ এটা গোৱাল পৰিয়ালত।তেওঁ ক্ষত্ৰিয়ৰ ঘৰত জন্ম হোৱা সত্বেও আছিল কিচ কিচকে ক’লা; যাৰ বাবে তেওঁৰ নাম ৰখা হৈছিল ‘কৃষ্ণ’।কিন্তু দেখাত বৰ ধুনীয়া আছিল বাবে অবিবাহিতা গাভৰু আৰু বিবাহিতা বোৱাৰীবোৰে ভাল দেখিছিল।সেই সুযোগতে তেওঁ সেই গাভৰুবোৰৰ লগত প্ৰেম কৰাৰ সুবিধা পাইছিল।তদুপৰি তেওঁৰ এটা সদগুণ আছিল, সেইটো হ’ল বাঁহী বাদন। এই দুই গুণৰ বাবে তেওঁ অবিবাহিত কালত এজন বিখ্যাত Play Boy হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।অৱশ্যে বিয়া পতাৰ পাছতো তেওঁ পৰৰ স্ত্ৰী গাভৰুৰ লগত প্ৰেম কৰিয়েই থাকিল। তেওঁ হৈ পৰিল এজন “Lady Killer” ।সেই সময়ত বৃন্দাবনত প্ৰেম কৰিব পৰা ১৬০০ জীয়ৰী বোৱাৰী আছিল। সকলোবোৰ গোৱাল বা যাদৱ অথবা গোপ পৰিয়ালৰ আছিল। সেয়েহে এই সকলোবোৰ ‘গোপিনী’ আছিল। এই সকলোবোৰৰ লগত তেওঁ ‘ৰাস লীলা’ চমুকৈ ‘লীলা’ কৰিছিল। এইটো তেওঁৰ এটা Mania আছিল। সি যি কি নহওক অসমত এটা প্ৰবাদ আছে। সেইটো হ’ল-
“ কৃষ্ণই কৰিলে লীলা
আমি তেনে কৰিলে
ধৰি বান্ধি কিলা….”(Sexomania)
বহুতে ক’ব বিচাৰে যে ‘হৰি’ শব্দটো ‘হৰণ’(গাভৰু) শব্দৰ অপ্ৰভ্ৰংশ। সি যি কি নহওক শ্ৰীকৃষ্ণ আছিল ভাৰতবৰ্ষৰ এজন Sexy Person, তেওঁৰ সমান হ’ব পৰা আজিলৈকে বোধহয় ওলোৱা নাই।
বহুতে সোধে, শ্ৰী কৃষ্ণৰ মাতৃ ভাষা কি আছিল আৰু কৌৰৱ পাণ্ডৱ সকলৰো মাতৃভাষা কি আছিল? ‘ বৃন্দাবন’ বা ‘ব্ৰজভূমি’ বা ‘ ব্ৰীজভূমি’ত সেই সময়ত প্ৰচলিত আছিল ‘ব্ৰজাৱলী’ ভাষা আৰু নিশ্চিত ভাৱে শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু কৌৰৱ পাণ্ডৱৰ মাতৃভাষা আছিল ব্ৰজাৱলী।অন্য এটা আনুসংগিক প্ৰশ্ন –শ্ৰী কৃষ্ণই সংস্কৃত ভাষাটো জানিছিল নে নাই? তেওঁ দিয়া উপদেশাৱলীয়েই হ’ল সংস্কৃতত লিখা ‘গীতা’ পুথিখন।গীতাপুথিখনৰ সংস্কৃত খিনি শ্ৰীকৃষ্ণই সংস্কৃতত কোৱা কথাখিনি নে ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ পৰা সংস্কৃতলৈ কৰা অনুবাদ খিনি? যদি তেওঁ ব্ৰজাৱলী ভাষাত অনুবাদ খিনি প্ৰদান কৰিছিল আৰু তাৰ পাছত অন্যকোনোৱে সংস্কৃতলৈ অনুবাদ কৰিছিল। তেন্তে তেওঁ দিয়া উপদেশ আৰু সংস্কৃতত লিখা কথা খিনিৰ মাজত নিশ্চয় পাৰ্থক্য আছে।থাকিবই, কাৰণ যিমান ভাষাজ্ঞ বা বিদ্বান সিজন নহওক, অনুবাদত পাৰ্থক্য থাকিবই।তেনেহ’লে শ্ৰীকৃষ্ণই ব্ৰজাৱলী ভাষাত কোৱা কথা আৰু সংস্কৃতত লিখা গীতাৰ ভাষাৰ মাজত তাৰতম্য থাকিবই।কাৰণ অনুবাদকাৰীৰ চিন্তন, Concept আৰু Idea কিছুমান আৰু নিজা সম্প্ৰদায়ৰ ভাৱ ধাৰা অনুবাদত সোমাবই।যেনেকৈ ‘আহোম বুৰঞ্জী’খন মূল তাঈ আহোম ভাষা (সাঁচি পাতৰ পুথিৰ লিখি থোৱা)ৰ পৰা গোলাপ বৰুৱাই অনুবাদ কৰোতে ব্ৰাহ্মণ্য চিন্তাধাৰা তাত সোমোৱাই দিলে আৰু তাৰ যোগে গোটেই ‘আহোম বুৰঞ্জী’খনক হিন্দুকৰণ কৰা হ’ল। শ্ৰীকৃষ্ণই কোৱা কথাবোৰ ব্ৰজাৱলীৰ পৰা সংস্কৃতলৈ অনুবাদ কৰা হৈছিল নিশ্চয় এজন ব্ৰাক্ষণৰ দ্বাৰাই, কাৰণ সেই সময়ত সংস্কৃত ভাষাটো কোৱা, লিখা আৰু প্ৰৱৰ্তন কৰাটো ব্ৰাহ্মণ সকলৰ Monopoly (একছত্ৰতা)আছিল।ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ পৰা সংস্কৃতলৈ অনুবাদ কৰোতে গীতা খনত ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ চিন্তন অথা ভাৱ ধাৰা গীতা খনত ভৰাই দি গোটেইখন বুন্দিয়া ভুজিয়া নিশ্চয় কৰা হ’ল।শ্ৰীকৃষ্ণ তথা কৌৰৱ পাণ্ডৱে সংস্কৃত জনা নাছিল কাৰণ সেই সময়ত সংস্কৃত ভাষাটো ব্ৰাহ্মণৰ একছত্ৰ এলেকাৰ ভিতৰত পৰিছিল।গতিকে গীতাখনত থকা কথাবোৰ শ্ৰীকৃষ্ণই কোৱা উপদেশবোৰৰ অপ্ৰভ্ৰংশহে Original নহয়।
আহো গীতাৰ উপদেশবোৰলৈ। ধৰি ল’লো শ্ৰীকৃষ্ণই দিয়া উপদেশবোৰেই As it is সংস্কৃতত লিখা কথাবোৰ হয়। তাতো বহুতো অসামঞ্জস্যতা দেখা যায়। প্ৰথমটো হ’ল উদ্দেশ্য আৰু উপায়। কিবা এটা উদ্দেশ্যত উপনীত হ’বলৈ আমি কি উপায় অৱলম্বন কৰিম- সেইটোক লৈ J.S Mill আৰু অন্যান্য দাৰ্শনিক সকলে Renaissance Periodত বহুতো যুক্তি প্ৰতিযুক্তি প্ৰশ্ন কৰিছিল।কিছুমানে কৈছিল যে উদ্দেশ্যটো যদি ভাল তেন্তে আমি যেই কোনো উপায় অৱলম্বন কৰি উদ্দেশ্যটো হাছিল কৰিব লাগে।দাৰ্শনিক সকল জাঙুৰ খাই উঠিল। ক’লে উদ্দেশ্য ভালেই হওক বা বেয়াই হওক উপায়টো সদায় ভাল হোৱা উচিত।অন্যথা বদ উপায় অৱলম্বনে মানৱতা বিৰোধী সমাজ বিৰোধী আৰু নৈতিকতা বিৰোধী কাম কৰোৱাত সফল হ’ব। নৈতিকতা শাস্ত্ৰই কয় যে সদায় সৎ হৈ থাকিবা, সৎ কৰ্ম কৰিবা আৰু সত্যৰ বাহিৰে অন্য উপায় কোনোদিনে অৱলম্বন নকৰিবা। ধৰ্ম নৈতিকতাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আৰু সেয়েহে কোনো ধৰ্মই নৈতিকতা বিৰোধী কাম কৰাত বাধা দিয়ে।
অন্য হাতেদি শ্ৰীকৃষ্ণই কি কৰিছিল? তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল কৌৰৱৰ পৰা পাণ্ডৱলৈ ৰাজ্যখন ঘূৰাই অনাৰ। উদ্দেশ্যটো ভাল আছিল নে বেয়া আছিল সেইটো Determine কৰিব পৰা যায় সেই সময়ত প্ৰচলিত ৰাজনীতিৰ পৰিৱেশৰ ওপৰত।সেইটো এই লিখনিৰ উদ্দেশ্য নহয়। এই লিখনিৰ উদ্দেশ্য হ’ল উপায় অৱলম্বন। শ্ৰীকৃষ্ণৰ উপায়টো গীতা শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা মতে আছিল অৰ্জুনৰ ৰথৰ সাৰথি হৈ অৰ্জুনক পৰামৰ্শ দি দি কৌৰৱক ধ্বংস কৰাৰ। শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক যিবোৰ পৰামৰ্শ দিছিল তাত নিশ্চয় চিৰসত্য কিছুমান বহুমূলীয়া উপদেশ আছিল। কিন্তু সেই সত্য উপদেশবোৰৰ তলত লুকাই আছিল বদ উদ্দেশ্য। এই বিষয়ে তলত চমুকৈ আলোচনা কৰিম।কিন্তু তাৰ আগতে কও যে আজিৰ দিনৰ পৰিভাষা অনুযায়ী শ্ৰীকৃষ্ণ আছিল পাণ্ডৱৰ Counseller কিন্তু ‘বিপথ পৰিচালক’ হিচাপেহে আজিৰ পৰিভাষাই গ্ৰহন কৰিব।Religions Festival জাক জমকতা তথা জিলিক জালাকবোৰে যেনেকৈ মানুহক আকৰ্ষণ কৰে তেনেকৈ গীতাত উল্লেখিত চিৰ সত্য কথাবোৰ মাত্ৰ জাক জমকতাৰ বাবে শ্ৰীকৃষ্ণই প্ৰয়োগ কৰি অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য কৌৰৱৰ ধ্বংসকৰণত উপনীত হোৱাত সফল হৈছিল।এয়া হ’ল নৈতিকতাক জ্বলাই খাক কৰা কাৰ্য।তথাকথিত উচ্চ হিন্দুবোৰে বেয়া ফালটো আওকান কৰে আৰু ভালখিনিৰ কথা বখানি বখানি ‘গীতা’খন যে মাত্ৰ ভালেহে সেই কথা জাহিৰ কৰি ফুৰে।কিন্তু শ্ৰীকৃষ্ণই যিটো উপায় অৱলম্বন কৰি কৌৰৱ ধ্বংস ক্ৰমে পাণ্ডৱক পুনৰ ৰাজপাটত বহালে, সেই উদ্দেশ্য অৱলম্বনটোক আজিৰ নৈতিকতাৰ পৰিভাষাই গৰিহণা দিয়ে।
MITTOCHONDRIAL EVE THEORY মতে মানৱৰ প্ৰথম আৱিৰ্ভাৱ হৈছিল আফ্ৰিকাত।মানৱৰ যেতিয়া লাহে লাহে বিকাশ ঘটিল, সেই মানৱক Anthropologyৰ পৰিভাষাত Homo Sapiens বুলি কোৱা হয়।১৫০০০০ বছৰ আগতে আফ্ৰিকাত বসবাস কৰা এই হ’ম’ ছেপিয়েন সকল লাহে লাহে উত্তৰ দিশলৈ পৰিগমন কৰি কৰি এছিয়া অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু ইউৰোপৰ এলেকা সমূহত ৬০০০০ বছৰৰ সময়ছোৱাত ভৰি পৰিছিল।তাৰ পিছত Multiregional Evolution(ভিন্ন এলেকাত বিৱৰ্তন) ঘটিল।৪০০০০ বছৰৰ আগতে বিকশিত হোৱা মানৱক Homo erectus কোৱা হয়। ভৌগোলিক পৰিৱেশ, প্ৰাপ্ত খাদ্য, কৰণীয় কৰ্মৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন ধৰণে মানৱৰ বিকাশ ঘটিবলৈ ধৰিলে।ফলত এটা সময়ত ক’কেছিয়ান,মংগোলইড,নিগ্ৰো আৰু অস্ত্ৰিক- এই চাৰি ফৈদত মানৱৰ বিকাশ ঘটিল।যি সকল Homo sapien অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু ইণ্ডোনেচিয়া(আংশিক) এলেকাত সোমাই কম বিকশিত হ’ল, সেই সকল হ’ল অস্ত্ৰিক, নিগ্ৰো সকলো বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত পিছ পৰি থাকিল। ককেছিয়ান আৰু মংগোলইদ সকল সমান্তৰালভাৱে বিকশিত হৈ গৈ থাকিল।মংগোলইদ সকলৰ বিকাশৰ কেন্দ্ৰ আছিল Altai(অলতাঈ) পৰ্বত আৰু ইয়াৰ পাদ দেশ। ককেছিয়ান সকলৰ আছিল ককেছাছ পৰ্বত আৰু পাদ এলেকা। মংগোলইদ সকল সমগ্ৰ এছিয়াত ভৰি পৰিল আৰু ককেছিয়ান সকল ইউৰোপত।মংগোলইদৰ এদল মানৱ বেৰিং সাগৰৰ বৰফৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ বৰ্তমানৰ আমেৰিকাৰ পশ্চিম ফালত অৱস্থিত আলাস্কাত সোমাল আৰু তাৰ পাছত Batch by batch প্ৰৰ্বজন হোৱাৰ ফলত তেওঁলোক ক্ৰমে দক্ষিণলৈ গতি কৰি বসবাস কৰা হেতু সমগ্ৰ উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাত মংগোলইদ সকল সোমাই পৰিল আৰু কালক্ৰমত একো একোটা সভ্যতা গঢ়ি তুলিলে।কিছুমান মংগোলইদ আৰু নিগ্ৰোৰ মাজত মিলন ঘটাত ছেমিতিক মানৱৰ জন্ম হ’ল আৰু তেওঁলোক মধ্য প্ৰাচ্যৰ মৰুভুমি আৰু নিকটৱৰ্ত্তী এলেকাসমূহত বসবাস কৰিবলৈ ধৰিলে।অলতাঈ পৰ্বতৰ পৰা দক্ষিণলৈ নামি গৈ মংগোলইদ জনগোষ্ঠী এটাই ‘ছুং-কুৱ’ত ৰাজ্য স্থাপন কৰি কেইবাহাজাৰ বচৰ ধৰি ৰাজত্ব কৰি থাকিল।তিব্বত অঞ্চলৰ কায়-লাছ(কৈলাশ) পৰ্বতত যিটো সভ্যতা গঢ়ি উঠিছিল সেইটো সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ তথা উত্তৰ পশ্চিম এছিয়া এলেকাত বিয়পি পৰিছিল।ইতিমধ্যে কোনো বিশেষ কাৰণত পৰৱৰ্ত্তী সময়ত কিছুমান নিগ্ৰো গৈ শ্ৰীলংকা তথা দক্ষিণ ভাৰতত উপনীত হৈছিলগৈ।কম সংখ্যক উজাই গৈ গুজৰাট পালেগৈ আৰু লগত অহা সিংহবোৰ আজিকালি ‘গিৰ ৰিজাৰ্ভ’ত জীয়াই আছে।যি সকল নিগ্ৰো দক্ষিণ ভাৰতত উপনীত হৈছিল সেই সকলে সেই সময়ত তাত বসবাস কৰা মংগোলইদ সকলৰ লগত যুদ্ধ কৰি জীয়াই থাকিব লগা হৈছিল।সেয়েহে যুদ্ধ সম্বৰণৰ উদ্দেশ্যে নিজকে Surrender কৰি তেওঁলোকে শিৱৰ প্ৰতীক শিৱলিংগটো পূজা কৰিবলৈ ধৰিলে যাৰ ফলস্বৰূপে আজি দক্ষিণ ভাৰতত শিৱ পূজা ইমান জনপ্ৰিয়।এই নিগ্ৰো সকল মংগোলইদ সকলৰ লগত Cross হৈ হৈ এটা নতুন Raceৰ সৃষ্টি কৰিলে সিটোৱেই হ’ল ড্ৰাবিড় জাতি।তেওঁলোক আৰ্য আৰু মংগোলইদ সকলতকৈ পৃথক। এওঁলোক সকল অনাৰ্য। ৰামায়ণৰ পটকথাই এই কথাৰ ইংগিত দিয়ে।
আৰ্য সকল আছিল খেতি বাতি কৰিব নজনা ‘পৰৰ ওপৰত বৰ্তি থকা’ এবিধ মানৱ( সেয়েহে আজিও ব্ৰাহ্মণ সকলে খেতি বাতি নকৰে, খেতি কৰিলে জাত যায় বুলি তেওঁলোকে ভাৱে আৰু কয়।‘আক দেখি তাক, সোণৰ বনোৱা নাক’ অনুকৰণ কৰি অনাৰ্য অৰ্থাৎ শূদিৰ শ্ৰেণীভুক্ত মহন্ত সকলেও খেতি বাতি নকৰে, কৰিলে জাত যাব) প্ৰজাতি। তেওঁলোক ‘ ভাৰতবৰ্ষলৈ’ অহাৰ পাছত ইয়াত বৰ্তি থাকিবৰ বাবে মংগোলইদ শাসনকৰ্তা সকলক আৰ্যকৰণ কৰি ‘ক্ষত্ৰিয়’ সাজিলে, বেপাৰ বাণিজ্য কৰা সকলক বৈশ্য বনালে আৰু বাকীবোৰক শূদ্ৰ অৰ্থাৎ শূদিৰ বনালে।তেতিয়া ভাৰতবৰ্ষত থকা ড্ৰাবিড় প্ৰসূত সকলো হ’ল শূদ্ৰ।গোৱাল ,যাদৱ, গোপসকল শূদ্ৰ আছিল আৰু আজিও ‘দলিত’ হৈয়ে আছে।শ্ৰীকৃষ্ণও আছিল ক্ষত্ৰিয় আৰু প্ৰতিপালিত ড্ৰাবিড় প্ৰসূত অনাৰ্যৰ সমাজত আৰু তেওঁৰ গাভৰু পটোৱাৰ বুদ্ধি তথা দুষ্ট ৰাজনীতিৰ বুদ্ধি সম্পন্ন হোৱা হেতু আৰ্য সকলে হাৰ মানি তেওঁক Regard কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু পাছলৈ যাদৱবংশীয় লোকৰ সংখ্যা Majority হোৱা হেতু উপায়ন্তৰ হৈ সেই Regardক Venerationৰ ৰূপ দিলেগৈ। সেই Venerationকে যাদৱ আৰু অন্যান্য সকলে Worshipৰ ৰূপ প্ৰদান কৰাত শ্ৰীকৃষ্ণ হৈ পৰিল ঈশ্বৰ তথা বিষ্ণুৰ ‘অৱতাৰ’। শ্ৰীকৃষ্ণক বৈদিক নীতিত পূজা কৰা হ’ল।‘সত্যনাৰায়ণ পূজা’ তাৰেই এক অৱশেষ। অন্য হাতেদি ৰামানুজে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাত তাকে অনুকৰণ কৰি অসমতো বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ অৱতাৰণা কৰা হ’ল। ঘাই প্ৰৱৰ্তকজনৰ বেদৰ জ্ঞান আহৰণ কৰাত Mis conceptualization বোৰে গা কৰি উঠাৰ ফল স্বৰূপে ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, ৰুদ্ৰৰ মাজত থকা ব্যৱধান খিনিৰ প্ৰতি অজ্ঞতা প্ৰদৰ্শন কৰিলে।‘ ব্ৰহ্ম সত্য জগত মিথ্যা, বষ্ণৈৱ জীৱ নাপৰ’ বাক্যৰ শংকৰাচাৰ্য আৰু ৰামানুজে যি অৰ্থ পৰিৱেশন কৰিছিল সেই অৰ্থৰ পৰা তেওঁ ফালৰি কাটি গ’ল।(আগলৈ)