এইবাৰ শেনৰ এজাত কবিতাৰ ল’লো হেঙদাঙ

কবিতা কোঁৱৰ চাও অম্বেশ্বৰ চেতিয়া ফুকন (অংখাম)

আমি টাই জাতি অসম দেশৰ ৰাখিম নিজৰ অস্তিত্ব মান
াহিলে আহক বিপদ বিঘিনি নোৱাৰে কোনেও নাশিব প্ৰাণ
শান্তি সম্প্ৰীতি জীয়াই ৰাখিব জাতি উপজাতি সকলো মিলি
কু-চক্ৰীদলৰ নপৰো ফান্দত উঠিছে চকুত অগনি জ্বলি।
আৰ্য অনাৰ্যৰ শাৰীলে নাযাওঁ আমি দেৱতাৰ সন্তান হই
বিশেষ সুবিধা যদিহে নাপাওঁ সংগ্ৰাম ক্ষেত্ৰত নামিম গই।
চাও চুকাফাই গঢ়ি থৈ যোৱা সোণৰ অসম নকৰো নাশ
ভাষা ধৰ্ম কৃষ্টি ৰাখিম আমাৰ নহওঁ কদাপি পৰৰ দাস।
আহোম বিদ্বেষী লোকসকলক সাৱধান বাণী শুনালো আজি
অপযশ ৰতি আৰু যদি ফুৰে উঠিব ৰণৰ দুন্দুভি বাজি
ভাতৃৰ তেজেৰে দুহাত ৰাঙলী কৰা অভিপ্ৰায় আমাৰ নাই
কেচু খান্দোতেই সাপ ওলালে নিদিব শেষত আমাক দায়।
পাৰো সকলোৰে গোধ উকটিব প্ৰমাণ সাক্ষীও আমাৰ আছে
সময়ত তাক কৰিম প্ৰ্কাশ চাম কোনে ক’ত উভতি নাচে
সাম্প্ৰদায়িকতাব

াদী হোৱা হ’লে পাৰিলেহেতেঁন আহোমে জানো
ছশটি বছৰ শাসিব ই দেশ ভেদাভেদ ভাৱ নাৰাখি কোনো?
সাত ভাই মিলি থাকোতে আমাৰ আছিল যিদৰে একতা বোধ
কিয়নো এতিয়া সংহতি হেৰাল গুচা নাই কাৰো চক্ৰান্ত ক্ৰোধ?
আৰু খণ্ড খণ্ড হ’লে দেশখন জীয়াই নাথাকে এটাও জাতি
এই কথা কেৱে চিন্তা কৰা নাই আনিছে নিজৰ মৰণ মাতি।
কু চক্ৰীদলৰ শোষণ নীতিত বিদ্ৰোহৰ জুই উঠিছে জ্বলি
নাই চুকাফাৰ শাসন পদ্ধতি আছেনে আগৰ সোণৰ তলী?
বিছিন্নতাবাদী নহয় আহোম অসমখনেই আমাৰ দেশ
‘কিয় অগ্ৰদূতে’ ভয় খাব লাগে শেণ হৈ কাৰো নিচিঙো কেশ।
‘সাদিন’ৰ হেনো ‘বুধবাৰ’ টোক লোকে ভাল বুলি শুনিছো কোৱা
আহোম জাতিৰ ঘটে অমংগল ৰতে কাউৰীয়ে যদিহে পুৱা।
যাৰ যেনে ইচ্ছা উভতি নাচক সময়ত তাৰ ওলাব চিন
শাংকৰী ধৰ্মৰ ভকত সকলে বজাই থাকক টোকাৰী বীণ।
কাৰো ‘পানীখোৱা পুখুৰীত’ বিহ ভুলতো এবাৰ নাচালো গই
সাৰপোৱা দেখি কিয়নো আমাক এজুমে চাইছে খঙেৰে ৰই?
জাগিছে আহোম চাওঁ এইবাৰ কোনে গাৰ নোম লৰাব পাৰে
অস্তিত ৰক্ষাৰ কাৰণে সংগ্ৰাম কৰোতে দেহত কালিকা চৰে।
আজি ভাৰতৰ সংবিধানখনে বেলেগ গোটত আমাক ধৰি
জাতিৰ মৰ্যাদা সকলো সুবিধা দিবই লাগিব সুচিন্তা কৰি।
অহিংস সংগ্ৰাম কৰিছো আমিয়েই ৰাজনীতি লৈ নকৰো খেলা
বুজক ই কথা আন সম্প্ৰদায়ে বৰ মানুহৰ নালাগে দোলা।
মনত ৰাখিবা আহোম সন্তান কাৰো ধাৰ খোৱা নাছিলো আমি
ঘৃণাৰ চকুৰে চায় কু চক্ৰীয়ে বেৰৰ ফাকেদি কিয়নো জুমি?
আহোমৰ কবি গুণী সাহিত্যিক পণ্ডিত সৱৰো নলয় নাম
‘ভাষা সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী’ খনত বিচাৰিলে সাক্ষী সহজে পাম।
বীৰ বীৰাংগনা সকলৰ নামে কুকুৰ পুহিলে কিটোনো আছে
‘আহোমৰ ৰাজ্য’ যোৱাৰ পিছত কটাঘাত চেঙা তেলকো দিছে।
বুদ্ধিজীৱী সেই কু চক্ৰীদলৰ লীলা খেলা চাই তবধ মানো
টই মংগোলীয় জতইৰ প্ৰতীক ‘ড্ৰেগন’ক ধ্বংস কৰিব হেনো।
‘গাৰ নোমে শত্ৰু’ হোৱাৰ দৰেই আমাৰো এজুমে নেজত ধৰি
বৈতৰণী পাৰ হবলৈ গ’ল নিজৰ ধৰ্মকো অৱজ্ঞা কৰি।
বৰতাল খোল টোকাৰী বজাই ‘জগত গুৰু’ৰ পূজিছে পাৱ
নতুন পুৰুষে চাই আছে তাক চলিছে কিদৰে ভটীয়া নাৱ।
কাৰো ওপৰত প্ৰ্তিশোধ লোৱাৰ আমাৰ উদ্দেশ্য অলপো নাই,
আগতে জোকাই লোৱা কাৰণে ক’লো কথাবোৰ সময় চায়।
দেশ স্বজাতিক অপমান কৰা কু চক্ৰীদলক নকৰো ক্ষমা
উচিত উত্তৰ দিবই লাগিব খাবলৈ নাযাওঁ গালত চুমা।
তাৰবাবে যদি কয় কোনোবাই ‘অমখ আহোম আৱৰী জাতি’
‘কোনো খেদ নাই’ কাউৰী এজাকে চুৱা ভাত খাই থাকক ৰাতি।
ওপৰে ওপৰে বৰঢাক বাই তলেদি নিগনি মেলোতা বোৰে
ৰজাকো ঠগিলে চল বুদ্ধিৰেই চবিয়ায় চালে শেষতো কোৰে।
ৰঙা তলাতল কাৰেঙৰ গাত পখৰা ওলাল এতিয়া হাঁয়
বৰতোপ কেইটা মাথো পৰি আছে টুকো চকুপানী অৱস্থা হায়।
‘চুকাফা নগৰ’ জাতি অজাতিৰ হ’ল বনভোজ খোৱাৰ থলী
ৰাজ মৈদামৰ ওপৰত উঠি মানুহে পেলায় চৰণ ধুলি।
‘আহোমৰ ৰাজ্য’ যোৱাৰ পিছত ম্লেছৰ শাৰীত আমাক থলে
‘নাম ঘোষা’ খন পঢ়ক আটায়ে ‘ৰাম’ বুলি তৰে কাকনো ক’লে।
আৰু কত আছে কৈ ওৰকে নপৰে- অবাক হওঁ
আমাৰ নতুন পুৰুষ সকলে ভাৱি চাবলৈ এবাৰ কওঁ।
আনৰ ভৰিত তেল ঘঁহি ঘঁহি আহোমে বিচাৰি নলয় মান
য’ত নুফুলক গোলাপ ফুলৰ থাকিব নিজৰ শূষমা ঘ্ৰাণ
পূৰ্ণিমাৰ জোন ডাৱৰে ঢাকিলে পোহৰ প্ৰকাশ নাশিব কোনে
হাতীক গাহৰি বুলি যদি কয় বিশ্বাস নকৰে কদাপি আনে।
আমি দেৱতাৰ হই বংশধৰ আহিছো স্বৰ্গৰ অমৃত খায়
যুগ যুগ ধৰি জীয়াই থাকিম অসমী আমাৰ আপোন আই।
দেশৰ কাৰণে জাতিৰ কাৰণে প্ৰয়োজন হ’লে কৰিম ৰণ,
ভোকত থাকিলে বাঘে কেতিয়াও চোবাই নাখাই এডালো বন।
ধৰাই ৰাখিছো এই কবিতাৰ হেংদাংখন এতিয়া আমি
কু চক্ৰীদলক কৰিম বিনাশ পৰ্বত ভৈয়াম সঘনে ভ্ৰমি
প্ৰ্ত্যেক জাতিৰ ধৰ্ম কৃষ্টি ভাষা জীয়াই থাকক আপত্তি নাই
সাম্প্ৰদায়িকতাৰ
ভেদনীতিবোৰে সমাজক খুলি খাইছে হায়ঁ।
বৰ অসমৰ মানচিত্ৰ্খন কাৰনো দোষত নোহোৱা হ’ল
সকলোৱে তাক উদ্ধাৰ কৰক নহ’লে জানিম-অস্তিত্ব গ’ল।
দোৱানেও পালে বিশেষ মৰ্য্যাদা টাই ভাষাটোৰ দুৰ্দ্দশা দেখি
জ্বলিছে বুকুত বেদনাৰ জুই কাকনো এৰিম এতিয়া দোষী?
জাতিদ্ৰোহী শিল্পী আমাৰ এচামে হিংসা আৰু ভয় দুয়োটা কৰি
আহোম কবিয়ে ৰচা গীতবোৰ নাগায় ভুলতো “বান্ধত” পৰি
স্বজন-প্ৰীতিৰ খাই “বৰভোজ” কিমান উগাৰ মাৰিছে কোনে,
দেখিও নেদেখে আমাৰ মখাই সেয়ে চল পায় গতিকে আনে।
বেজীৰ জলাটো মনিছো আমিয়ে কুঠাৰৰ জলাটো মনা নাই।
আনৰ শিকনী পাই বহুতেই জাতিএ অহিত চিন্তিছে হাঁয়।
নিজৰেই আগমঙহো পৰক দেখুৱাই ভাল পাওঁতাবোৰে
পুহিছে বিহৰ বীজাণু বুকুত ঔষধ খালেও মৰণে নেৰে।
জাতিৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ কাৰণে ওলোৱা আমাৰ দেখিলে কোনো,
সুমুৱাই চক্ৰ বেহুৰ মাজত থয় কু চক্ৰীয়ে সকলো জানো।
“আহোম ভেলেঙা” নহয় এতিয়া কেৱে ঠগি খাৱ নোৱাৰে আৰু
ৰাখিম জাতিৰ গৌৰৱ সন্মান এক হই যদি থাকিব পাৰো।
আছে সাৰ পায় স্বৰ্গদেউ সৱে মৈদাম তলীত কৰচি দাতঁ,
ওঅলাব যেতিয়া হেংদাঙ লই সাধ্য কাৰো নাই ভেটিব বাট।
মৃত্যুৰ পিছত সৰগত গই থাকি কিছুদিন আহিম আমি,
আহোম কুলত জন্ম লভিম আই অসমীৰ চৰণ চুমি।
খণ্ড খণ্ড হোৱা দেশখন পুনু গঢ়িব যদিহে আটায়ে পাৰো
দিব আশীৰ্বাদ উপৰি পুৰুষে ভেদনীতি ভাৱ নাথাকে কাৰো।
স্বৰ্গদেৱতাৰ বীৰ্য্য শক্তি তেজ আছে আমাৰেই কিহৰ ভয়
জাগা আহোমৰ সন্তান সকল কৰিব লাগিব শত্ৰুক জয়।।